Με αφορμή την απουσία προληπτικών ελέγχων και την τακτική να ανακαλύπτουμε τις παραβάσεις «κατόπιν εορτής», το άρθρο της Μαίρης Μαργαριτοπούλου θέτει στο επίκεντρο το φλέγον ζήτημα της ανέγερσης του «Νέου Κενταύρου» στο Άλσος Νέας Φιλαδέλφειας.
Πώς μια κατασκευή με ιστορικό χαρακτήρα αναψυκτηρίου μετατρέπεται βάσει σύμβασης σε χώρο μαζικής εστίασης, διασκέδασης και εκδηλώσεων; Ποιους κινδύνους εγκυμονεί αυτή η αλλαγή χρήσης για την πυρασφάλεια και τον δασικό χαρακτήρα της περιοχής;
Διαβάστε παρακάτω την παρέμβαση της για την ανάγκη διαφάνειας, τη νομιμότητα των αδειοδοτήσεων και τους λόγους που οδήγησαν 19 δημότες στη Δικαιοσύνη.
Ποιον εξυπηρετεί τελικά ο «Νέος Κένταυρος»;
Ανάμεσα στα πολλά που δεν έχουμε, μας λείπει και η κουλτούρα ελέγχων ως προς την καταλληλότητα των κτιρίων, των υποδομών, αλλά και των λειτουργιών εντός των κτιρίων που φιλοξενούν κοινό. Η ακαταλληλότητα αποκαλύπτεται μετά από ένα συμβάν, συνήθως τραγικό, και τότε απορούμε για την απόκλιση της λειτουργίας από την άδειά του. Στο παραϊατρείο της οδού Καρνεάδου, όπως μάθαμε, λειτουργούσαν παρανόμως ιατροί και μέθοδοι σε βάρος της ανθρώπινης ζωής.
Τα μάθαμε «κατόπιν εορτής» και τα περί αδείας και τα περί λειτουργίας.
Και δε θα πέσω απ’ τα σύννεφα αν μάθω πως έπιασε φωτιά σ’ ένα κέντρο διασκέδασης που είχε άδεια αναψυκτηρίου. Ούτε αν μια χαρτοπαικτική λέσχη σε κάποια πολυκατοικία δεν είχε σύστημα πυρασφάλειας, με όλες τις συνέπειες.
Με παραλληλισμό στις αδειοδοτήσεις, τη νομιμότητα, τον προ-έλεγχο κάθε κτιρίου, της χωροθέτησης καθώς και της αντίστοιχης λειτουργίας του, επαναφέρω το τοπικό ζήτημα περί της ανέγερσης του Νέου Κενταύρου εντός του άλσους Νέας Φιλαδέλφειας.
Ως προς τη χρήση του, την ασφάλεια και τον δασικό χαρακτήρα του άλσους, η κατασκευή θα έπρεπε να κατέχει αποκλειστικά άδεια λειτουργίας «αναψυκτηρίου», όπως ίσχυε πριν από την κατεδάφιση του παλαιού κτιρίου. Δηλαδή να προσφέρει καφέ, αναψυκτικά και έτοιμα σνακ — απλά πράγματα για έναν περιπατητή, έναν διαβάτη, μια οικογένεια.
Ωστόσο, στη σύμβαση μεταξύ Δήμου και αναδόχου, το ακίνητο παραχωρήθηκε για μαζική εστίαση, διασκέδαση και ψυχαγωγία. Αυτή η νέα, σύνθετη και επιβαρυντική χρήση θα απαιτεί οργανωμένη κουζίνα, επαγγελματικές εγκαταστάσεις φυσικού αερίου, τροφοδοσία με φορτηγά, ζωντανή ορχήστρα, μουσική με ώρες λειτουργίας έως τις τρεις το πρωί και φιλοξενία εκδηλώσεων.
Η φούρια για την ταχύτητα της κατασκευής, η σχεδόν αδιαφανής και ανύπαρκτη διαδικασία αδειοδότησης (από Δασαρχείο και Πολεοδομία), η νευρικότητα —για να μην πω τοξικότητα— με την οποία αντιμετωπίζεται το δικαίωμα των δημοτών να γνωρίζουν περί τίνος πρόκειται, είναι μια σαφής ένδειξη πως κάτι δεν πάει καλά.
Παρόλο που εκκρεμούν προσφυγές στο Διοικητικό Δικαστήριο για σοβαρά ζητήματα (όπως το σκυρόδεμα της κατασκευής, το μη εγκεκριμένο υπόγειο, τη χρήση δασικής έκτασης για τραπεζοκαθίσματα και την αμφισβητούμενη έγκριση του δασαρχείου), εστιάζω ιδιαίτερα στην επικινδυνότητα αυτών των αλλαγών χρήσης και στην πιθανότητα μιας «στραβής» κατά τη λειτουργία ενός τέτοιου μαζικού κέντρου. Είτε λόγω των επικίνδυνων εγκαταστάσεων φυσικού αερίου εντός του δασικού άλσους ως προς την πυρασφάλεια, είτε λόγω των ατυχημάτων από την αυξημένη κίνηση αυτοκινήτων και την κοσμοσυρροή.
Αμφισβητώ ευθέως ότι ένας τέτοιος χώρος σχεδιάζεται για τους δημότες.
Οι δημότες και οι δημοτικές εκδηλώσεις θα αποτελούν το άλλοθι για μια ακόμη εξωγενή επιχειρηματική δραστηριότητα, την οποία ούτε η πόλη αντέχει, ούτε το άλσος έχει ανάγκη.
Ωστόσο, αφού έχει ήδη δρομολογηθεί μια τέτοια κατασκευή, είναι χρέος να υπερασπιστούμε την κουλτούρα των προληπτικών ελέγχων και της αυστηρής αδειοδότησης σε κάθε φάση για κάθε παρέμβαση.
Για τον λόγο αυτό είμαι μία από τους 19 που έχουν προσφύγει στα διοικητικά δικαστήρια, αναζητώντας τη νομιμότητα του συγκεκριμένου έργου και μόνο τη νομιμότητα. Την πρόληψη για την ασφάλεια του άλσους και των επισκεπτών. Την αρμονία περιβάλλοντος και ανθρώπινης δραστηριότητας.
Σημειώνω πως οι προγραφές, οι απειλές και οι ύβρεις που εκτοξεύονται από φίλους και συγγενείς της δημοτικής αρχής προς τους προσφεύγοντες δημότες είναι ακόμη ένα, ανάμεσα στα πολλά που μας λείπουν: η κουλτούρα του διαλόγου.
Μαίρη Μαργαριτοπούλου
π. Αντιδήμαρχος Ν. Φιλαδέλφειας
