Η νύχτα που 40.000 πιστοί έζησαν το απόλυτο δέος και τον απόλυτο τρόμο — μια ανάμνηση που κουβαλά πια μια ολόκληρη γενιά.
Για όσους βρέθηκαν στις κερκίδες και στο χόρτο του γηπέδου της ΑΕΚ τη 12η Σεπτεμβρίου του 1981, ο χρόνος μετριέται αλλιώς. Σήμερα, οι «έφηβοι» εκείνης της βραδιάς κουβαλούν γκρίζα μαλλιά και αναμνήσεις από μια Ελλάδα που προσπαθούσε να καταλάβει τι σημαίνει «μεγάλη ροκ συναυλία». Οι 15.000 θεατές που περίμεναν οι διοργανωτές έγιναν γρήγορα 40.000. Το στάδιο της Νέας Φιλαδέλφεια ασφυκτιούσε, οι γύρω δρόμοι είχαν πλημμυρίσει και η ατμόσφαιρα ηλεκτριζόταν δευτερόλεπτο με το δευτερόλεπτο.
Ο τύπος της εποχής, μαθημένος να βλέπει το ροκ με καχυποψία, δεν άργησε να γεμίσει τα πρωτοσέλιδα των επομένων ημερών με τίτλους για «έκτροπα», «ορδές ροκάδων» και μια Νέα Φιλαδέλφεια που «παραδόθηκε στις φλόγες». Μόλις έναν χρόνο μετά επεισόδια στη συναυλία των Police στο Σπόρτιγκ, το κλίμα μεταξύ αστυνομίας και νεολαίας, σε μια περίοδο με έντονη κοινωνική αναταραχή, πολιτική πόλωση και ισχυρή σύγκρουση ανάμεσα στη νεολαία και την αστυνομία, ήταν ήδη ένα μπαρούτι που ζητούσε σπίθα. Ένα μήνα μετά το ΠΑΣΟΚ έγινε κυβέρνηση με 48%.
Η Μουσική Έκσταση μέσα στον Καπνό
Πίσω όμως από τα πρωτοσέλιδα και τον πανικό, συνέβη κάτι αμιγώς μουσικό και συγκλονιστικό. Ο Ρόρι Γκάλαχερ, με την ταλαιπωρημένη του Stratocaster και το ιδρωμένο τζιν πουκάμισο, παρέδωσε ένα σεμινάριο ηλεκτρικού μπλουζ-ροκ.
-
Το Setlist της Φωτιάς: Η συναυλία άνοιξε εκρηκτικά με το «Shin Kicker» και ακολούθησαν ύμνοι όπως τα «Moonchild», «Do You Read Me», «Tattoo’d Lady», «Wayward Child» και «A Million Miles Away».
-
Το Ακυκλοφόρητο Διαμάντι: Το κοινό της Αθήνας είχε την ευκαιρία να ακούσει ζωντανά το «Double Vision», πριν ακόμα συμπεριληφθεί στο άλμπουμ Jinx.
-
Η Θυσία στη Σκηνή: Παρά το γεγονός ότι ο μάνατζερ και αδελφός του, Dónal Gallagher, πάλευε από τα μικρόφωνα να συγκρατήσει το πλήθος που πίεζε τη σκηνή, ο Ρόρι δεν σταμάτησε να παίζει με εξοντωτική ένταση.
Από τη Διονυσιακή Γιορτή στον Τρόμο
Όταν η κατάσταση έξω από το γήπεδο ξέφυγε, τα δακρυγόνα (CS gas) έκαναν την εμφάνισή τους. Ο πυκνός καπνός έφτασε μέχρι τη σκηνή, πνίγοντας τη μπάντα και το κοινό. Ο Ιρλανδός κιθαρίστας, βλέποντας εστίες φωτιάς στις κερκίδες και νιώθοντας τα μάτια του να καίνε, συνέχισε να παίζει μέχρι που η κατάσταση έγινε ανυπόφορη.
Η αποχώρηση της μπάντας θύμιζε ταινία περιπέτειας: το αυτοκίνητό τους έμεινε από βενζίνη στους γύρω δρόμους και αναγκάστηκαν να διασχίσουν με τα πόδια μια περιοχή που έμοιαζε με πεδίο μάχης, χωρίς να καταλαβαίνουν τον λόγο της σύγκρουσης.
«Ήταν η πιο τρομακτική συναυλία που έχω κάνει… Δεν ήθελα να πεθάνω σε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου στην Ελλάδα χωρίς καν να ξέρω τι συνέβαινε.» — Rory Gallagher (Συνέντευξη στο περιοδικό Hot Press)
Σαράντα πέντε χρόνια μετά, ο θρύλος παραμένει ανεξίτηλος. Για όσους ήταν εκεί, η 12η Σεπτεμβρίου 1981 δεν ήταν απλώς μια νύχτα επεισοδίων· ήταν η βραδιά που η Αθήνα ένιωσε την ωμή, αφιλτράριστη δύναμη του Ρόρι Γκάλαχερ.
Η Νύχτα που τα Δακρυγόνα «Έπνιξαν» τη Νέα Φιλαδέλφεια
Στις 12 Σεπτεμβρίου 1981, η χρήση δακρυγόνων (CS gas) από την Αστυνομία μετέτρεψε μια ιστορική ροκ συναυλία σε πεδίο μάχης. Τα δημοσιεύματα του τύπου της εποχής και οι μετέπειτα μαρτυρίες αποτυπώνουν το χρονικό της κλιμάκωσης:
-
Η Αφορμή έξω από το Στάδιο: Με το γήπεδο της ΑΕΚ υπερχειλισμένο από 40.000 θεατές, χιλιάδες νεαροί χωρίς εισιτήριο παρέμεναν στους γύρω δρόμους. Η προσπάθεια ομάδων να διασπάσουν τις θύρες («ντου») οδήγησε σε βίαιες συγκρούσεις με τις αστυνομικές δυνάμεις.
-
Η Ρίψη και η Ασφυξία: Η αστυνομία απάντησε με εκτεταμένη χρήση χημικών. Λόγω του αέρα και της ανοιχτής γεωμετρίας του σταδίου, το πυκνό νέφος δακρυγόνων εισέβαλε στις κερκίδες και στον αγωνιστικό χώρο, δημιουργώντας συνθήκες ασφυξίας σε δεκάδες χιλιάδες εγκλωβισμένους θεατές.
-
Χάος στη Σκηνή: Ο Ρόρι Γκάλαχερ και η μπάντα του συνέχιζαν να παίζουν ενώ τα χημικά έφταναν στη σκηνή, προκαλώντας έντονο τσούξιμο στα μάτια και στο λαιμό των μουσικών.
-
Η Φυγή μέσα στον Καπνό: Μετά το τέλος της συναυλίας, η ατμόσφαιρα στη Νέα Φιλαδέλφεια ήταν πολεμική. Κάδοι και καταστήματα καίγονταν, ενώ η αστυνομία συνέχιζε τη χρήση χημικών στους γύρω δρόμους, υποχρεώνοντας το συγκρότημα και το κοινό να διαφύγουν πεζοί με δακρύζοντα μάτια.
