Πολιτική Κουζίνα – Συνταγές επιτυχίας

MENU ΣΤ. Πιάτο ημέρας 3 και σήμερα: «ο Μ….ΑΚΑΣ»

Σε αυτό το άρθρο θα σας παρουσιάσουμε ένα από τα πιο αγαπημένα πιάτα, όχι μόνο της πατρίδας μας αλλά και ολόκληρης της οικουμένης. Αποτελεί παγκοσμίως την πιο γνωστή ελληνική λέξη, αυτή που αρχίζει με “Μ” και τελειώνει σε “ΑΚΑΣ”. Και ναι, καλοί μου φίλοι, σωστά μαντέψατε! Η συνταγή μας είναι ο “μουσακάς”.

Ερίζουν οι ειδικοί για την ονομασία του αγαπημένου αυτού πιάτου. Άλλοι ισχυρίζονται ότι η ονομασία είναι προέλευσης αραβικής κι άλλοι ότι είναι παλαιστινιακής. Αυτά σε ότι αφορά το μουσακά στην απλή, καθημερινή κουζίνα. Στην πολιτική κουζίνα όμως, η λέξη «μουσακάς» αναφέρεται σε αυτά που ονομάζονται παραδοσιακά κόμματα εξουσίας και προκύπτει από τη συντόμευση της έκφρασης «μουσακατεύετε τη ζωή». Γενικότερα ως «μουσακατέματα» ορίζονται τα αποτελέσματα που προκύπτουν από τα λογιών λογιών πολιτικά ανακατέματα, μαγειρέματα και λόγια.

Αν η φασολάδα έχει εδραιωθεί ως «το εθνικό μας πιάτο», τότε οπωσδήποτε ο μουσακάς είναι «το εθνικό τουριστικό μας πιάτο», κάτι σα παγκόσμιο σύμβολο του γαστρονομικού ελληνισμού. Καθώς ο τουρισμός είναι η «βαριά βιομηχανία» μας, ο μουσακάς ως το Νο 1 τουριστικό μας πιάτο, μετατρέπεται ουσιαστικά σε προϊόν βιομηχανικό και προφανώς γι’ αυτό το λόγο είναι ως φαγητό, βαρύ.

Απαραίτητα συστατικά για τον πολιτικό μουσακά:

– Μελιτζάνα λιτότητας τσακώνικη (μικροοικονομικά διεισδυτική και μακροοικονομικά ανελέητη)

– κιμάς λαϊκός (από βόδια, από αρνιά, από γίδια, από γουρούνια ή και ανάμεικτος)

– ντομάτες υποδοχής πολιτικών

– σκόρδο-κρεμμύδι (για προσανατολισμό δεξιά-αριστερά)

-πολιτικό ελεϊνόλαδο ή απλό λάδι διαφθοράς

– μπαχαρικά στοχευμένα (κανέλα, αλατοπίπερο, κ.α)

– μπεσαμέλ δημοσιογραφικής κάλυψης

Παρασκευή:

Στην πολιτική κουζίνα βάζουμε τις μελιτζάνες ολόκληρες σε ένα πινάκιο δικαστηρίου και τη βάση του την τυλίγουμε σε μια κόλλα χαρτί με υπογραφές αδέκαστων δικαστών. Για καλύτερο αποτέλεσμα τοποθετούμε τις μελιτζάνες όρθιες ώστε να καταλήγουν ευκολότερα στον τελικό τους αποδέκτη. Στις περιπτώσεις που το πρόταγμα είναι η κοινωνική πολιτική, τις περιλούζουμε με αρκετό λάδι από το προαναφερόμενο ώστε να γλιστράνε καλύτερα. Αντίθετα, σε περιπτώσεις που το πρόταγμα είναι η φορολογία τις αφήνουμε αλάδωτες για να είναι περισσότερο αποτελεσματική η φορομπηχτική πολιτική.

Για την προετοιμασία του κιμά, ψιλοκόβουμε το σκόρδο και το κρεμμύδι από αριστερά προς τα δεξιά και μαζί με τη ντομάτα υποδοχής τα ανακατεύουμε με τον κιμά με μαεστρικά «”άριστο»” χειρισμό χρησιμοποιώντας κουτάλα διαχειριστή δημοσίων δαπανών ή προμηθειών. Για περισσότερη γεύση αστικών κομμάτων, προσθέτουμε σταδιακά λίγο «από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα» και λίγα σκάνδαλα (ροζ ή/και γαλάζια) ως αλατοπίπερο, ώστε να πετύχουμε ένα ικανοποιητικό debate γεύσεων κι ένα αποτελεσματικό γευστικό διάλογο. Οι επιτελικές «τσαχπινιές» είναι γευστικά αποδεκτές με χρήση ελαφρώς μεγαλύτερων ποσοτήτων των διαφόρων μπαχαρικών, αρκεί αυτό να μην κάνει ολοκληρωτική την αλλαγή του γευστικού καθεστώτος και της κατεστημένης γεύσης του εδέσματος.

Η μεγάλη διαφοροποίηση του μουσακά από άλλα πολιτικά εδέσματα, έγκειται στη χρήση της δημοσιογραφικής μπεσαμέλ. Αυτή η κρέμα έχει τη δυνατότητα να καλύπτει οποιοδήποτε ενοχλητικό, βρώμικο, δύσοσμο και δύσπεπτο χαρακτηριστικό των υπολοίπων πολιτικών συστατικών και καταλοίπων, ενώ λειτουργεί και κατά της δυσανεξίας σε πνιγηρά σφιχτά οικονομικά προγράμματα.

Συστατικά για τη μπεσαμέλ:

– ψευτοπολιτική μπέσα (ή αλλιώς μπαμπεσιά)

– νιάτα βιοπάλης αποβουτυρωμένα

– γάλα από άρμεγμα λαϊκών μαζών

– αλεύρι ανεργίας ψιλοκοσκινισμένο

– κρόκοι από χρυσά αυγά

– τυρί με γαλάζια μούχλα (blue cheese)

Μπεσαμέλ. Εκτέλεση.

Σε μια κατσαρόλα σε σταθερή φωτιά λιώνουμε με μπαμπεσιά νιάτα στη βιοπάλη, προσθέτοντας σταδιακά «πες αλεύρι η ανεργία σε γυρεύει», ενώ ανακατεύουμε διαρκώς το εργατικό δυναμικό μαζί με το γάλα της παραγωγής του, μέχρι να γίνει μια ομοιογενής κι εύκολα διαχειρίσιμη μάζα. Σε περίπτωση που η μάζα αντιστέκεται στο ανακάτεμα, προσθέτουμε κρόκο από χρυσά αυγά για εκφοβισμό και συνεχίζουμε την ανακατωσούρα μέχρι να πάρει λίγο χρώμα από «”ματ μωλωπί». Αφήνουμε τη μάζα να σιγοβράζει και πριν φτάσει στο σημείο του βρασμού της, προσθέτουμε πικάντικα ή ελαφρώς πιπεράτα στοιχεία προσωπικής ζωής διασημοτήτων μαζί με τρίμμα από φρούδες ελπίδες και πασπαλίζουμε με τυρί μπλε μούχλας, ανακατεύοντας μέχρι η κρέμα μας να γίνει εντελώς λεία και ομοιογενής, οπότε και την αφήνουμε κάπως να κρυώσει.

Τέλος, στο πινάκιό μας, καλύπτουμε τις μελιτζάνες με απευθείας ανάθεση του κιμά, χωρίς να αφήσουμε ενδιάμεσα κενά, τα οποία καλύπτουμε με στοχευμένους διορισμούς ή με έκτακτα επιδόματα βραχείας φίμωσης και από πάνω απλώνουμε μεγαλοπρεπώς τη μπεσαμέλ, με τρόπο που να καλύπτονται εντελώς πιθανές συστημικές ατέλειες και τα ξαναβάζουμε όλα μαζί στο ψηστήρι μέχρι η επιφάνεια της μπεσαμέλ να πάρει μια γαλήνια ελαφρά απόχρωση ρομαντικού δειλινού και γεμίσει το σπίτι από καθηλωτικές μυρωδιές εθνικής υπερηφάνειας. Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται να σταματήσουμε το ψηστήρι εγκαίρως, πριν αρχίσει το έδεσμά μας να μυρίζει θυμάρι και πριν η επιφάνειά του ροδίσει έντονα και να γίνει σα λάθος χρώματος ουρανός.

Ο πολιτικός μουσακάς τρώγεται με λαιμαργία από το παλιό πολιτικό προσωπικό και τους άριστους τεχνοκράτες του είδους, συνοδευόμενος από οποιαδήποτε πολιτική σαλάτα εποχής με γεύση «μαζί τα φάγαμε» και dressing «χαζοί.., τα φάγαμε», με μουσική υπόκρουση ήχων ξεκοκαλίσματος και ρυθμικού ροκανίσματος, στο ρυθμό του γνωστού άσματος του Δάντη «οι ωραίοι έχουν χρέη και πληρώνουν οι… νοικοκυραίοι».

Ώρα Ελλάδος κρίσιμη. Κάντε όρεξη. 3 και σήμερα…

The post ΜΕ ΧΙΟΥΜΟΡ ή ΣΚΕΤΟ Νο 11 MENU ΣΤ appeared first on Ειδήσεις και Πληροφορίες για Νέα Φιλαδέλφεια και Νέα Χαλκηδόνα - News Magazine Δεκελείας.

ΜΕ ΧΙΟΥΜΟΡ ή ΣΚΕΤΟ 10.

Πολιτική Κουζίνα – Συνταγές επιτυχίας

MENU E. Πιάτο ημέρας 5 και σήμερα: Αμελέτητα καπαμάς

Η λέξη «καπαμάς» πιστεύεται πως έχει τουρκικές ρίζες και ότι προέρχεται από τη λέξη kapamak. Νοείται ως το φαγητό εκείνο που παρασκευάστηκε ως «καπακωμένο» ή «σκεπασμένο». Στην πολιτική κουζίνα όμως θα το ακούσετε να αναφέρεται περισσότερο με τον όρο «καπελωμένο».

Ο καπαμάς είναι τεχνική μαγειρικής που στην παραδοσιακή του μορφή, έχει ως βάση κομμάτια μαλακού κρέατος, κατά προτίμηση βιολογικής παραγωγής, από μέρη του συστήματος αναπαραγωγής του ζώου, με προσθήκη συνοδευτικών υλικών, σε κατσαρόλα, της οποίας κλείνουμε οπωσδήποτε το καπάκι μετά το αρχικό τσιγάρισμα. Αξίζει να αναφερθεί ότι λόγω της υψηλής τιμής του καπνού, στην εποχή μας το τσιγάρισμα έχει αντικατασταθεί σε μεγάλο βαθμό με το «άτμισμα» για πιο προσιτό αλλά και πιο υγιεινό αποτέλεσμα, εφόσον έχει αποδειχθεί πλέον επιστημονικά ότι τα φαγητά στον ατμό, είναι πάντοτε υγιεινότερα. Αυτός ο τρόπος παρασκευής ταιριάζει άλλωστε και περισσότερο με εκφάνσεις της ελληνικής φιλοσοφίας (για όσους θυμούνται τη ρήση «όλα είναι ατμός» του λαϊκού φιλόσοφου «Θρασύβουλα», τον οποίο υποδύθηκε ο μεγάλος Θανάσης Βέγγος στην παλιά ελληνική ταινία «ο Ατσίδας»… για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι).

Παραδοσιακά, ο καπαμάς ήταν κατ’ εξοχήν, φαγητό ευκατάστατων. Μετά την οικονομική κατάρρευση που υπέστημεν όμως, όπου η εξοχή έχει γίνει μια πολυτέλεια απλησίαστη, κατέληξε να γίνει φαγητό των πολλών, κυρίως χαμηλοσυνταξιούχων, οπότε και το νέο κύριο βασικό συστατικό του καπαμά, αποτελεί πλέον «αρχήδιατροφής» στο σύνολο των προσιτών διατροφικών συνηθειών αυτής της συμπαθούς τάξης των συμπολιτών μας.

Στο να γίνει αυτό ευρύτερα αντιληπτό, συνέβαλε ιδιαίτερα και η πρόσφατη επί της τηλεοπτικής οθόνης γνωμοδότηση, κυρίου ηλικιωμένου, προφανώς συνταξιούχου, για το πολυδιαφημισμένο καλάθι του νοικοκυριού ή κατά άλλους το καλάθι του νοικοκύρη, ή όπως αναφερόταν μέχρι πριν λίγο καιρό, «το καλάθι της νοικοκυράς». Το καλάθι της νοικοκυράς είναι το ευθύ αποτέλεσμα που προέκυψε από τα λάθη της νοικοκυράς και γενικότερα όλων των νοικοκυραίων, σε ότι αφορά παλαιότερες επιλογές, όπως η επαναλαμβανόμενη ανοχή σε πολιτικά αρτύματα και αμαρτήματα.

Συστατικά:

– Κομμάτια από καλό μαλακό κρέας νεαρού αρσενικού μόσχου (αν μπορεί κανείς να αγοράσει πλέον) ή κατιμάς (που είναι κατ’ ημάς πιο προσιτός στην εποχή μας).

– 3 λαχανικά της αρεσκείας σας (κατά προτίμηση ένα γογγύλι, φύλλα λάχανο και μικρές στρογγυλές πατάτες)

– μοσχοκάρυδο οπωσδήποτε και μπαχαρικά διάφορα

– λίγες προεκλογικές υποσχέσεις για ευημερία και ανάπτυξη

– κρασί ανεξαρτήτως χρώματος (προαιρετικά)

Παρασκευή:

Να διευκρινίσουμε αρχικά, πως η παρασκευή του μπορεί να γίνει όλες τις ημέρες της εβδομάδας. Για να είναι αρκετά μαλακό, επιλέγουμε κρέας μαλακών μορίων αρσενικού μόσχου, το κόβουμε σε ευμεγέθη τεμάχια με σφαιροειδές σχήμα (meat balls), τα βάζουμε στην κατσαρόλα και αναλόγως των γευστικών μας προτιμήσεων, τα καπνίζουμε θεριακλήδικα σε δυνατή φωτιά ή τα ατμίζουμε χαρωπά σε σιγανή φωτιά για 15 λεπτά αφού πρώτα τοποθετήσουμε το καπάκι έτσι ώστε να κλείνει όσο πιο ερμητικά γίνεται, καθώς μέχρι την ολοκλήρωση του μαγειρέματος δεν θα πρέπει να το αφαιρέσουμε ούτε στιγμή από την κατσαρόλα.

Κατά τη διάρκεια των 15 λεπτών, σκεφτόμαστε πως θα καταφέρουμε να τοποθετήσουμε τα λαχανικά στην κατσαρόλα χωρίς να σηκώσουμε καθόλου το καπάκι κι όταν το βρούμε αρχίζουμε σιγά-σιγά να προσθέτουμε τα λαχανικά μας. Παίρνουμε από τα τρία το μακρύτερο, δηλαδή το γογγύλι, το κόβουμε σε ίσες φέτες και το προσθέτουμε ευγενικά με τελετουργικές κινήσεις, μαζί με τα λαχανόφυλλα και τις στρογγυλές πατάτες, ανακατεύοντας πάντα με κλειστό καπάκι, για να πετύχουμε αρκετή συσπείρωση των περιφερειακών γύρω από το κεντρικό συστατικό μας.

Προπαγανδίζουμε το κρέας προσθέτοντας το μοσχοκάρυδο (αφού τα μαλακά μόρια είναι μόσχου) και τα διάφορα μπαχαρικά της αρεσκείας μας, με απαραίτητα το πιπέρι και αλάτι και το αφήνουμε στη φωτιά για μισή ώρα ακόμα. Στο μεταξύ μελετούμε καλά το λογαριασμό της ΔΕΗ ώστε να μη μείνει αυτός αμελέτητος κι εμείς πιαστούμε αδιάβαστοι και πριν τον πρώτο μας λυγμό, σβήνουμε τον πόνο μας με όσο κρασί κρίνουμε ότι χρειάζεται για την περίπτωσή μας. Κατεβάζουμε την κατσαρόλα μας από τη φωτιά και πριν ο καπαμάς κρυώσει τον γαρνίρουμε με τις προεκλογικές υποσχέσεις (για να λυπούνται οι παλιοί και να παθαίνουν οι νέοι).

Αξιοσημείωτο είναι ότι τα αμελέτητα καπαμά εκτός από την πατρίδα μας, είναι δημοφιλή και σε άλλες χώρες, κυρίως στην Ισπανία αλλά και σε άλλες λάτιν περιοχές παγκοσμίως. Στην Ισπανία δε, θεωρείται ως ένα ιδιαίτερα εκλεκτό gourmet πιάτο. Στην Ανδαλουσία θα το βρείτε με το όνομα «τορχίτος» ενώ στην πρωτεύουσα Μαδρίτη με το όνομα «κοχόνες δετόρος». Θα το συναντήσετε κυρίως σε εστιατόρια που βρίσκονται πολύ κοντά σε αρένες όπου διεξάγονται ταυρομαχίες και παραδοσιακά το σερβίρισμά του γίνεται σε λευκό ή σε μαύρο πιάτο. Μετά το τέλος της ταυρομαχίας, ο ταύρος διαμελίζεται και τα αμελέτητά του κόβονται σε ευμεγέθη κομμάτια, μαγειρεύονται αυθημερόν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που περιγράψαμε παραπάνω και σερβίρονται σε άσπρο πιάτο. Η περίπτωση που το σερβίρισμα δε γίνει σε άσπρο πιάτο αλλά σε μαύρο και το βασικό συστατικό δεν είναι σε ευμεγέθη κομμάτια αλλά σε μικρά, είναι για να γίνεται εύκολα αντιληπτό, ότι εκείνη την ημέρα στην ταυρομαχία νικητής βγήκε ο ταύρος.

Ο καπαμάς με τον οποίο ασχοληθήκαμε σήμερα στα πλαίσια της πολιτικής κουζίνας, αποτέλεσε τα τελευταία τέσσερα χρόνια αντικείμενο αυξητικής τάσης προτίμησης καθώς όλο και περισσότεροι καθημερινά πρόσθεταν το συγκεκριμένο έδεσμα στο εβδομαδιαίο τους εδεσματολόγιο.

Αυτή η τάση όμως αναμένεται να αρχίσει να αντιστρέφεται σε…. 5 και σήμερα…

The post ΜΕ ΧΙΟΥΜΟΡ ή ΣΚΕΤΟ 10: MENU E. appeared first on Ειδήσεις και Πληροφορίες για Νέα Φιλαδέλφεια και Νέα Χαλκηδόνα - News Magazine Δεκελείας.

Πολιτική Κουζίνα – Συνταγές επιτυχίας

MENU Δ. Πιάτο ημέρας 6 και σήμερα: Αφόδευμα παξιμάδι (μια κοινωνιολογική προσέγγιση).

Στο προηγούμενό μας άρθρο υποσχεθήκαμε να παρουσιάσουμε πως ένα από τα πλέον ιδιαίτερα ελληνικά εδέσματα αποτελεί τρανή απόδειξη, ότι είναι ο λαός μας εκείνος που εισήγαγε πρώτος την έννοια της ανακύκλωσης στη μαγειρική, μετατρέποντάς τη από τέχνη δημιουργίας σε τέχνη επιβίωσης. Το έδεσμα αυτό δεν είναι άλλο από το «αφόδευμα παξιμάδι».

Έδεσμα κλασσικό. Η προέλευσή του χάνεται στη λήθη του χρόνου. Ο λαός μας όμως, ο σταθερά επίδοξος, όσο ιδανικός κι ανάξιος συνάμα κυνηγός της προόδου του, δεν άφησε να ξεχαστεί αυτό το τόσο ιδιαίτερο παρασκεύασμα, ανακυκλώνοντας όλους τους λόγους που οδηγούν τις λαϊκές, κατά βάση μάζες, να το διατηρούν υψηλά στις επιλογές τους.

Πότε με νουθετήματα και πότε με νομοθετήματα οι άρχοντες του τόπου κατάφερναν πάντοτε να διατηρούν σταθερές τέτοιες παραδόσεις, ως αποκυήματα πραγματικών αναγκών των απλών ανθρώπων, τους οποίους φρόντιζαν ποικιλότροπα να οδηγούν στην ένδεια και να τους κρατούν εκεί, χρησιμοποιώντας με μαεστρία πολιτικού σεφ πολλών αστέρων, συντηρητικά πρόσθετα ιδιαίτερης επινόησης στα διάφορα πολιτικά τους μαγειρέματα.

Η παρασκευή του εδέσματος ξεκίνησε από την απόλυτα εμπειρική προσπάθεια επιβίωσης των φτωχών ανθρώπων. Επειδή η ανάγκη  «τέχνας κατεργάζεται», η πάροδος των χρόνων οδήγησε σε αναγωγή της μετατροπής του αφοδεύματος σε παξιμάδι, ως τέχνη υψηλής εθνικής σπουδαιότητας. Φυσικά για προδιαγραφές ποιότητας ή ασφάλειας των τροφίμων ούτε λόγος να γίνεται.

Όμως, «Η Ελλάς θέλει να ζήσει και θα ζήσει!» Όσο μπορεί κι όπως μπορεί. Και τρώει τα παιδιά της. Κι όπως τα παιδιά της τρώνε τέτοια παξιμάδια από τα οποία θα προκύψουν τα εδώδιμα παράγωγα της επόμενής τους μέρας, έτσι και η Ελλάς τρώει τα παιδιά της,κι από τη χώνευσή τους θα προκύψουν τα παράγωγα παιδιά, της επόμενης γενιάς της. Ίσως αυτό δικαιολογεί επαρκώς γιατί κατά πολλούς είμαστε «σκ@τ@ λαός».

Πως όμως ένας ολόκληρος λαός οδηγήθηκε διαχρονικά στην ανάπτυξη αυτής της ιδιότυπης τέχνης; Γιατί μετατρέπει τα αφοδεύματά του σε παξιμάδια και όχι σε άλλου είδους αρτοποιήματα; Για να απαντήσουμε σε αυτά τα ερωτήματα θα πρέπει αρχικά να επισημάνουμε ένα παράδοξο που υπάρχει και που συχνά δε το αντιλαμβανόμαστε, μονίμως απασχολούμενοι με τα του εαυτού μας στη ροή της καθημερινότητάς μας.

Επειδή είναι αξιωματικά αναμφισβήτητο οτι σε θέματα υγείας δεν πρέπει να κάνουμε εκπτώσεις, έτσι δε θα πρέπει να κάνουμε εκπτώσεις και στο χαρτί υγείας. Αν όμως δεν γίνουν εκπτώσεις στο χαρτί υγείας, που είναι πλέον κι αυτό πανάκριβο εδώ που μας έχουν φτάσει οι σωτήρες μας, πως θα το αποκτήσουμε ώστε να μην οδηγηθούμε σε εκπτώσεις στα θέματα υγείας; Κι επειδή η χαρτοποιΐα εμπεριέχει και την έννοια της αρτοποιΐας, καταλαβαίνουμε τη συγγενή σχέση αυτών των δύο τεχνικών και επαγωγικά μπορούμε να οδηγηθούμε σε ασφαλές συμπέρασμα για το πως ένας ολόκληρος λαός εξοικειώθηκε διαχρονικά στην ανάπτυξη αυτής της συγκεκριμένης τεχνικής επιβίωσης.

Στο σημείο αυτό, προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, σπεύδουμε να διευκρινίσουμε ότι η παρασκευή αυτού του είδους παξιμαδιού διαφέρει αρκετά από τα άλλα, τα κοινά παξιμάδια του εμπορίου. Δεν πρόκειται για παξιμάδι κρίθινο, ούτε για παξιμάδι σίτου. Πρόκειται για παξιμάδι «ασίτου», 100% βιολογικής παραγωγής του.

Αξίζει να σημειωθεί ότι παρά την διαδικασία παραγωγής του, στην οποία για ευνόητους λόγους δε θα αναφερθούμε εκτενέστερα, σε περιόδους ακραίας φτώχειας και ανέχειας, όπως και σήμερα, τα παξιμάδια αυτού του τύπου, όχι μόνο δεν αντιμετωπίζονταν από τους ανθρώπους ως τρόφιμα ευτελή, αλλά αντίθετα οι αυξημένες τους ανάγκες οδηγούσαν στο να γίνουν αυτά μέχρι και στόχος κλεφτών και κάθε είδους λωποδυτών, που στη συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν αρχικά κι εκείνοι άνθρωποι που ζούσαν στο όριο της φτώχειας ή κάτω από αυτό, που άγονταν και φέρονταν μεταξύ των ορίων της κατώτατης οικονομικής και κοινωνικής υποστάθμης και οι οποίοι για λόγους επιβίωσης με κανιβαλικούς όρους, (η οποία παλαιόθεν αναφερόταν εκ των αρχόντων ως «κανονικότητα»), ανταγωνίζονταν μεταξύ τους για το ποιος θα επιβιώσει και εις βάρος τίνος, όπως και σήμερα, και που σε συνθήκες έντονου ανταγωνισμού, όπως και σήμερα,  έφταναν ως και να υπεξαιρέσουν ο ένας το παξιμάδι του άλλου, όπως και σήμερα, να ζήσουν τοιουτοτρόπως παρασιτικά εις βάρος των υπολοίπων, όπως και σήμερα, μήπως καταφέρουν να αντέξουν ακόμα μια μέρα κι έτσι κατορθώσουν να ανέβουν μια, ελάχιστη έστω, οικονομικοκοινωνική βαθμίδα κάθε φορά, ευαγγελιζόμενοι ότι σκαλί το σκαλί, μέρα με τη μέρα, θα φτάσουν τελικώς να μεγαλοπιαστούν, ώστε να μπορούν να ασκούν στη συνέχεια το δικαίωμα να επαίρονται για την επιτυχία της προσωπικής τους ολοκλήρωσης, παρουσιάζοντάς τη παράλληλα ως αποτέλεσμα του ευεργετήματος της ελευθερίας εκμετάλλευσης των ευκαιριών που δίνει για ανέλιξη η αρχική κλοπή των εν λόγω παξιμαδιών των συνανθρώπων τους.

Η ιδιάζουσα αυτή κατάσταση, αποτυπώνεται περίτρανα στο παλιό ρεμπέτικο τραγούδι «ήσουνα τι ήσουνα μια παξιμαδοκλέφτρα, τώρα που σε βρήκα εγώ γυρεύεις σούρτα-φέρτα».

Η έκφραση «σούρτα-φέρτα» μπορεί κάλλιστα να αποτελέσει με μια μικρή παραλλαγή, τη φράση σύνδεσης εκείνης της εποχής με τη σημερινή, ως παλλαϊκό αίτημα: Σούρτα-φέρτα πίσω ρε..! Σε 7 και σήμερα…

The post ΜΕ ΧΙΟΥΜΟΡ ή ΣΚΕΤΟ Νο 9: MENU Δ – Πολιτική Κουζίνα appeared first on Ειδήσεις και Πληροφορίες για Νέα Φιλαδέλφεια και Νέα Χαλκηδόνα - News Magazine Δεκελείας.

MENU Γ: Αγγούρι μελάτο

Πιάτο ημέρας 8 και σήμερα

Είτε ως περιστασιακό σνακ είτε ως κύριο γεύμα, αποτελεί άλλη μια παραδοσιακή συνταγή της μετεκλογικής κυρίως διατροφής των λαϊκών στρωμάτων. Αναλόγως του πως έχει συνηθίσει να το τρώει το ευρύ κοινό, προσφέρεται είτε ολόκληρο, για όσους προτίθενται να παρέχουν τη λεγόμενη «χαλαρή ψήφο», με τη χαλαρότητα να αποτελεί τόσο αιτία όσο και αποτέλεσμα του εδέσματος, είτε κομμένο σε ράβδους, τα γνωστά ντιπ, για όσους ψηφοφόρους είναι ντιπ-για-ντιπ αδιάφοροι ή εντελώς «φυτ». Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του είναι ότι τρώγεται δυνητικά από όλους σχεδόν τους πολίτες της επικράτειας, ανεξαρτήτως πολιτικής αφετηρίας και κινήτρου. Επειδή όμως σχετίζεται άμεσα με το εκάστοτε εκλογικό αποτέλεσμα, γι’ αυτό και είναι αναμφισβήτητα ένα έδεσμα πρωτίστως «εκλεκτό».

Στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του αγγουριού ανάγεται το γεγονός ότι ανήκει στην ίδια οικογένεια που ανήκουν και τα κολοκύθια, είτε απλά, είτε τούμπανα (βλ. συνταγή κουτοχορτόπιτας) κι ότι έχει μόνο 15-20 θερμίδες ανά 100 γραμμάρια, είναι δηλαδή χαμηλής θερμιδικής αξίας. Αυτό είναι κι ένας από τους λόγους που η τιμή του έχει κρατηθεί σχετικά χαμηλή, ιδιαίτερα στην εποχή μας που οι τιμές τραβάνε την ανηφόρα με σημαίες και με ταμπούρλα. Αν βεβαίως είχε υψηλή θερμιδική αξία, τότε δε θα είχε χαμηλή τιμή, διότι θα το είχαν βάλει στο χρηματιστήριο ενέργειας, οπότε και θα μετατρεπόταν αυτόματα σε είδος πολυτελείας.

Το βρίσκει κανείς εύκολα στα οπωροπωλεία  και στις λαϊκές σε όλη την επικράτεια, γι’ αυτό κι έχει κατά το παρελθόν κατηγορηθεί από πολλούς ότι είναι προϊόν λαϊκίστικο, ενώ έχει χαρακτηρίσει κι ένα ολόκληρο κόμμα ως λαϊκό. Χρήσιμο είναι να προσθέσουμε ότι επειδή το αγγούρι περιέχει νερό σε ποσοστό άνω του 95% θεωρείται ιδιαίτερα πιθανό να αποτελέσει αντικείμενο ενεργειών ιδιωτικοποίησης, από το προαναφερθέν κόμμα, τώρα που έχει αρχίσει η συζήτηση για την ιδιωτικοποίηση και του νερού. Ακούγεται δε ότι και ο αγιασμός των υδάτων θα προπληρώνεται με χρήση πιστωτικής κάρτας κι ευκολίες δόσεων. Η τελική τιμή του ύδατος ετούτου αναμένεται να εκτοξευθεί, λόγω και της υπεραξίας του αγιάσματος. Κι εφόσον όταν και αυτή η ιδιωτικοποίηση πραγματοποιηθεί θα πούμε το νερό “νεράκι”, έτσι θα οδηγηθούμε εν συνεχεία να πούμε και το αγγούρι “αγγουράκι”. Αυτή δε η κατάληξη σε -άκι, -άκη κλπ σε ότι υποδηλώνει απαξίωση είναι ειρωνεία μεν, τραγική για όλους μας δε.

Τέλος, πριν προχωρήσουμε στη συνταγή μας, αξίζει να επισημάνουμε ότι το έδεσμά μας μπορεί εκτός από αγγούρι ως κύριο συστατικό, να γίνεται και με ξυλάγγουρο ή αλλιώς γνωστό ως «ατζούρι», που στα ιταλικά σημαίνει «γαλάζιοι». (Τυχαίο; Δε νομίζω!) Το ξυλάγγουρο, αντίθετα από το αγγούρι που βγαίνει από φυτό αναρριχώμενο στην πολιτική, με συγκεκριμένη καλλιέργεια και μέσα από συγκεκριμένες πολιτικές διαδικασίες, παράγεται αρκετά πιο εύκολα, ακόμα και σε τηλεοπτικές γλάστρες ή πολιτικά μπαλκόνια.

Ανήκει κι αυτό στην ίδια οικογένεια των κολοκυθοειδών. Στα πλαίσια της γενικότερης οικογενειοκρατίας, μπορεί εύκολα να διαδέχεται και να αντικαθιστά το αγγούρι σε όλες τις συνταγές επιτυχίας της πολιτικής κουζίνας. Σε κάθε περίπτωση η καλλιέργεια και των δύο απαιτεί ιδιαίτερα προσεκτικό και επιμελές πότισμα (νεποτισμός).

Απαραίτητα συστατικά:

Ένα ευμεγέθες αγγούρι κοινό ή εναλλακτικά ξυλάγγουρο, καθαρισμένο ή όχι

Αγνό μέλι ανθοεφορίας

Ψωμί (προαιρετικά)

Παρασκευή:

Η παρασκευή του δε χρειάζεται καμία ιδιαίτερη προετοιμασία. Βουτάμε τη ράβδο στο μέλι και το τρώμε είτε όπως μας analογεί, είτε όπως μας ευχαριστεί, καθότι, ως γνωστόν, το αγγούρι άλλοι το τρώνε και ζορίζονται κι άλλοι το τρώνε και δροσίζονται. Δηλαδή σε άλλους προκαλεί σοβαρά προβλήματα δυσανεξίας και σε άλλους προκαλεί ευχαρίστηση ή ακόμα και στιγμιαία ευφορία. Προσοχή όμως χρειάζεται κατά την κατανάλωσή του, καθώς ουχί σπανίως, δύναται να λειτουργήσει ως παράδοξο και να προκαλέσει έντονη «δυσφορία λόγω εφορίας».

Εναλλακτικά σε περιόδους έντονης ανέχειας, μπορεί να τρώγεται και με συνοδεία ολίγου ψωμιού ή άλλου αρτοσκευάσματος, υπό το σκεπτικό του «θα το φάμε που θα το φάμε το προγραμματισμένο το αγγούρι, τουλάχιστον να μπορούμε να ισχυριστούμε ότι το πρόγραμμα είχε «αρτιότητα», ήταν «χωστολογημένο» με ακρίβεια (είτε μαθηματική, είτε μητσοτακική) και ότι στο τέλος, παρότι το αγγούρι δε το αποφύγαμε, τουλάχιστον φάγαμε και λίγο ψωμί με μέλι και λόγω αυτής της “αρτιμέλειας”, αποφύγαμε τη μεταμέλεια με τα μέλια, για να μη γίνουμε οι “κοψοχέρηδες” της επόμενης μέρας.

Ενδιαφέρουσα παρατήρηση: στη σύγχρονη πολιτική κουζίνα το μέλι κατατάσσεται στα finger foods μεγάλης θρεπτικής αξίας, καθώς έχει ιστορικά αποδειχθεί ότι σπάνια υπήρξε πολιτικός που δεν πιάστηκε να έχει βουτήξει το δάχτυλο στο μέλι. Όσοι δεν το έκαναν ή δεν πιάστηκαν να το κάνουν ή δεν κατηγορήθηκαν έστω και αδίκως για κάτι τέτοιο, δέχονται διαχρονικά, δριμεία κριτική από τους αντίπαλους πολιτικούς, κατηγορούμενοι για εγκληματική “αμέλεια”, ως ανίκανοι και επικίνδυνοι δια το συμφέρον του τόπου… που συνηθίζουν να συγκεντρώνονται, διαμαρτυρόμενοι διότι μερίδα αυτών «χαλάει την πιάτσα».

Για να αποφεύγεται η λεκτική παρεξήγηση ανάμεσα στο “μέλι” και στα “μέλη” διαφόρων επιτροπών, συμβουλίων κλπ, χρησιμοποιείται περισσότερο ο αγγλικός όρος «honey». Προφέρεται δε διαφορετικά αναλόγως ποιος το λέει. Αν το λέει πολιτικός ακούγεται ως «χώνει», ενώ αν το λέει πολίτης ακούγεται ως «χάνει». Είτε με τη μία όμως είτε με την άλλη προφορά, το νόημα και το αποτέλεσμα πονάει πάντοτε το ίδιο.

Στο επόμενό μας άρθρο θα σας παρουσιάσουμε ένα επίσης κοινό έδεσμα, που αποτελεί τρανταχτή απόδειξη ότι είναι ο λαός μας εκείνος ο οποίος εισήγαγε πρώτος την ανακύκλωση ως κοινωνική αξία και αγαθό, αλλά και τρόπο επιβίωσης.

Σας αποχαιρετούμε προς το παρόν με μερικούς στίχους του μεγάλου μας συνθέτη Βασίλη Τσιτσάνη: «μην απελπίζεσαι και δε θ’ αργήσει κοντά σου να ‘ρθει μια χαραυγή. Κάνε λιγάκι υπομονή. 8 και σήμερα…

The post ΜΕ ΧΙΟΥΜΟΡ ή ΣΚΕΤΟ Νο 8: MENU Γ appeared first on Ειδήσεις και Πληροφορίες για Νέα Φιλαδέλφεια και Νέα Χαλκηδόνα - News Magazine Δεκελείας.

Πολιτική Κουζίνα – Συνταγές επιτυχίας

MENU Β. Πίτσες μπλε

Γειά σας!

Σε συνέχεια του χθεσινού μας άρθρου για την πολιτική κουζίνα, η dekeleias.gr  πιστή στο ραντεβού της, θα σας παρουσιάσει απόψε μία ακόμα, τόσο γνωστή, όσο και αγαπημένη συνταγή, που χαρακτηρίζεται από διαχρονικότητα και που κυρίως θεωρείται ως έδεσμα «ευρείας αποδοχής».

Πιάτο ημέρας 11 και σήμερα

Πίτσες μπλε σε διάφορες παραλλαγές.

Έδεσμα ιδιαίτερα δημοφιλές. Παρουσιάζεται ιδιαίτερη αύξηση της κατανάλωσής τους κατά τη διάρκεια προεκλογικών περιόδων ή κατάθεσης αντιλαϊκών νομοσχεδίων. Στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους είναι ότι ως εδέσματα δεν τρώγονται αλλά χάφτονται.

«Χάφτω» στην κυριολεξία σημαίνει ότι καταπίνω κάτι ολόκληρο ή αμάσητο, ενώ με τη μεταφορική έννοια σημαίνει ότι υιοθετώ μια άποψη ακριβώς ως έχει, ανυποψίαστα, δίχως να τη σκεφτώ, δίχως καν να μπω στον κόπο εξετάσω αν είναι λανθασμένη ή ενδεχομένως δόλια.

Κοινωνιολογικώς, από μια μερίδα πιτσών μπλε, όσο μεγάλη και να είναι, περισσότερο ενδιαφέρον φαίνεται οτι παρουσιάζει το γεγονός ότι μια αρκετά μεγάλη μερίδα του κόσμου, έχει εντονότατη τάση να χάφτει επαναλαμβανόμενα το συγκεκριμένο έδεσμα «μετά μανίας» και με «τάμα ανοίας», πρόθυμη δηλαδή να καταπιεί φανατικά, αμάσητες τις πίτσες της συγκεκριμένης απόχρωσης, λες και της κατανάλωσής τους έχει προηγηθεί τάμα ιερό σε κάποιο φανταστικό άγιο, να παραμείνει οικειοθελώς, σε μια μετέωρη κατάσταση «ανοίας» μπροστά σε ότι τύπο πίτσας μπλε κι αν της σερβιριστεί. Για αυτό το λόγο άλλωστε, οι «πίτσες μπλε» βρίσκονται ψηλά στην ιεραρχία των προϊόντων ευρείας αποδοχής και κατανάλωσης. Ας δούμε όμως τώρα τα βασικά στοιχεία της δομής τους και τη βασική διαδικασία παρασκευής τους.

• Απαραίτητα συστατικά:
• Ζύμη βάσης (κοινού-τύπου)
• Τυρί χouda  (άμεση ή έμμεση, παραλλαγμένη ή κεκαλυμμένη)
• Χρώμα μπλε φανατίκ (λόγω ακριβού ρεύματος αποφεύγουμε πλέον το ελεκτρίκ)
• Υλικά διάφορα, αναλόγως του θέματος στο οποίο αναφέρονται (βλ. παρακάτω)

Παρασκευή:

Βάση της πίτσας είναι πάντοτε η ίδια ζύμη. Ομοιογενής λαϊκή μάζα που πλάθεται τεχνηέντως ως χαμηλό επίπεδο, στρογγυλό ή εν γένει αγωνιώδες (χωρίς γωνίες δηλαδή) σχήμα, έτσι ώστε να εξυπηρετεί την εύκολη τοποθέτηση των επιμέρους υλικών, τα οποία αποτελούν την ειδοποιό διαφορά και μας οδηγούν στο εκάστοτε θέμα στο οποίο αναφέρεται το τελικό παρασκεύασμα. Ας δούμε τώρα δύο απλά παραδείγματα από πίτσες μπλε, κοινού τύπου, για γίνει περισσότερο κατανοητή η δομή τους:

Παράδειγμα 1. Στην πολιτική κουζίνα, η πίτσα μπλε που αναφέρεται στην οικονομική ανάπτυξη, φέρει στη λαϊκή βάση της επιμελώς τοποθετημένα «φούμαρα» για να προσδίδουν γεύση καπνιστού μπέικον ως προϊόν ευημερίας, μαζί με ψιλοκομμένες πιπεριές ή/και χοντροκομμένες παπαριές, από επαΐοντες τεχνοκράτες επί οθονών κι εντύπων, τόσο όσο χρειάζεται για να είναι η γεύση ελαφρά και διακριτική, με σκοπό να δημιουργείται ένα αίσθημα αισιοδοξίας κορεσμού, ότι δηλαδή, κάποια στιγμή θα έλθει και η πολυπόθητη ανάπτυξη και τότε θα χορτάσουμε ολοσχερώς. Ως τότε θα επιδείξουμε την απαραίτητη υπομονή που είναι πάντα αρετή, κι αν είναι η αρετή και αρκετή, εμείς οι πολλοί, θα χορτάσουμε ολοσχερώς από φούμαρα σε μια πολύ βολική κατάσταση διαβίωσης. Και τότε η πολυπόθητη τώρα οικονομική ανάπτυξη, ποσώς θα ενδιαφέρει εμάς τους πολλούς και βολεμένους και θα παραμείνει ως αξία ευτελής στο ενδιαφέρον μόνον ολίγων. Σημαντικό που πρέπει να επισημάνουμε είναι ότι οι πίτσες μπλε πασπαλίζονται πάντα με κίτρινο τυρί χouda διαφόρων τύπων, ενώ το απλό, κατά τη λαϊκή έκφραση “κασέρι”, αποφεύγεται λόγω έλλειψης ρευστότητας.

Παράδειγμα 2. Στις πίτσες μπλε που αναφέρονται σε θέματα της υγειονομικής πολιτικής και του ΕΣΥ, στα επιμέρους υλικά της αρεσκείας μας, προσθέτουμε απαραιτήτως κι ένα μήλο, είτε αλεσμένο είτε ψιλοκομμένο ή ακόμα και σε φέτες, καθότι ως γνωστόν, ένα μήλο την ημέρα το γιατρό τον κάνει πέρα.

Σημαντική σημείωση: στη μεταμοντέρνα πολιτική κουζίνα, επικρατεί ήδη η άποψη ότι στις πίτσες μπλε που αναφέρονται σε θέματα πολιτισμού, στα επιμέρους υλικά της αρεσκείας μας, πρέπει να προσθέτουμε και αποφάγια ή άλλα γενικά απορρίμματα. Αυτό γίνεται για πέντε βασικούς λόγους. Πρώτον γιατί ο πολύς κόσμος έχει φάει τα τελευταία χρόνια πολύ σκουπίδι σε θεατρικές παραστάσεις και άλλες καλλιτεχνικές δράσεις. Δεύτερον γιατί διάφορα σκουπίδια απόκτησαν -άγνωστο πως- ιδιαίτερη υπεραξία  την οποία και απέδειξαν στη συνέχεια, φτάνοντας να γίνουν ακόμα και υπουργοί πολιτισμού ή διευθυντές του εθνικού θεάτρου. Τρίτον γιατί η οικονομική κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει, οδηγεί όλο και περισσότερο στην ανάγκη τα σκουπίδια μας να γίνουν εκμεταλλεύσιμα (κάτι σα να μετατρέπουμε την κρίση σε ευκαιρία που λέει και κάποιος, δυστυχώς, γνωστός μας). Τέταρτον γιατί η οικονομική κατάσταση στην οποία έχουμε – όχι άμοιρα – αναγκαστεί να βρεθούμε, έχει οδηγήσει πολύ κόσμο να τρώει σκουπίδια, ακόμα και απευθείας από τους κάδους και πέμπτον, γιατί όχι μόνο στα πλαίσια της ανακύκλωσης, αλλά και κατά τη γενικότερη έννοια, η σωστή διαχείριση των σκουπιδιών, όπως και να το κάνεις, είναι πολιτισμός!

Και μια ακόμα χρήσιμη παρατήρηση: Για να γίνουν οι πίτσες μπλε πολύ μαλακές ώστε να χάφτονται ευκολότερα και να μη δημιουργούν δυσπεψίες, δυσπιστίες και άλλα παρόμοια προβλήματα, αλλά και για να πάρουν αυτό το ιδιαίτερο μπλε, καθάριο γαλάζιο χρώμα που τις κάνει να ξεχωρίζουν, βάζετε το φούρνο σε ότι θερμοκρασία θέλετε και την τηλεόραση στο Σκάι.

Θα επανέλθουμε σύντομα με άλλες ακόμα πιο ενδιαφέρουσες συνταγές επιτυχίας της πολιτικής κουζίνας. Μέχρι τότε μη ξεχνάτε…έντεκα και σήμερα!

MENU A

The post ΜΕ ΧΙΟΥΜΟΡ ή ΣΚΕΤΟ Νο 7: Πολιτική Κουζίνα MENU B – Πίτσες Μπλε appeared first on Ειδήσεις και Πληροφορίες για Νέα Φιλαδέλφεια και Νέα Χαλκηδόνα - News Magazine Δεκελείας.

Πολιτική Κουζίνα – Συνταγές επιτυχίας

MENU Α. Κουτοχορτόπιτα

Ακολουθώντας τη γραμμή της εποχής μας που έχει αλλάξει άρδην από τη σειρά των ηθικών αξιών μας ως και τη σειρά της διατροφικής αλυσίδας, θα επιχειρήσουμε να σας φέρουμε σε επαφή με τον ιδιαίτερο κόσμο της πολιτικής κουζίνας, η οποία περιλαμβάνει από απλά παραδοσιακά μαγειρέματα μέχρι μοντέρνες μεθόδους κοινού ψησίματος του κοινού, με αρκετούς επικρατούντες όρους όπως η «σαλαμοποίηση», το» πιπίλισμα της ίδιας καραμέλας» και την ενσωμάτωση «περίεργων νέων φρούτων» που μπαίνουν κατά καιρούς στην πολιτική και που συχνά πυκνά «τα κάνουνε σαλάτα».

Στην υπέροχη ελληνική μας γλώσσα, που ως γνωστόν είναι ΑΟ (άνευ οστού), αλλά και κόκκαλα τσακίζει, χρησιμοποιούμε τη λέξη «μαγειρεύω» για να περιγράψουμε μονολεκτικά την παρασκευή εδεσμάτων με τη χρήση επιμέρους συστατικών και μείξη τροφίμων (προσοχή, όχι των φυλακών). Κατά άλλους η λέξη «μαγειρεύω» προέρχεται από τις λέξεις «μάγος» και «ιερεύω» και κατά άλλους από τη λέξη «μάσσω» που σημαίνει «ζυμώνω», που παραπέμπει ευθέως και σε διάφορες «ζυμώσεις» που κάνουν ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα την πολιτική κουζίνα, η οποία, θέλοντας και μη, είναι μέρος της καθημερινότητάς μας.

Αρχίζοντας από σήμερα, θα σας παρουσιάσουμε μια σειρά από δοκιμασμένες, παραδοσιακές και σύγχρονες συνταγές, όλες επίκαιρες λόγω των επικείμενων εκλογών. Παρότι δεν είναι άγνωστες στο ευρύ κοινό, δε θα τις βρείτε τυπωμένες σε κανένα οδηγό μαγειρικής. Η καταγραφή τους γίνεται πρώτη φορά εδώ, στο dekeleias.gr, ψηφιακά, σα να λέμε με όρους «άυλης συνταγογράφησης», που δε παύουν όμως να αποτελούν μέρος της άυλης πολιτικής και, γιατί όχι και πολιτισμικής κληρονομιάς της πατρίδας μας.

Πιάτο ημέρας 13 και σήμερα: Κουτοχορτόπιτα.

Πρόκειται για παραδοσιακή (έθνικ» ή κατά άλλους εθνικίστικ) πίτα. Έδεσμα ιδανικό για στρατευμένους ψηφοφόρους, κατ’ εξοχήν για αυτούς που με άρρηκτα παγιωμένες εθνικές και θρησκευτικές πεποιθήσεις, έχουν αναπτύξει παραδοσιακά από απλές δεξιότητες ως και ιδιαίτερες ακροδεξιότητες στην αντιμετώπιση των α-δέξιων αδελφών τους, τους οποίους ιστορικά επικαλούνται ως «αδελφούς», πάντα και μόνο υπό την προϋπόθεση ότι η αδελφική σχέση που θα τους διέπει θα είναι αντίστοιχη της σχέσης του Κάιν με τον Άβελ. Σπανιότερα θα τη συναντήσετε με το όνομα «αδερφούλης κουτοχορτοφάγος» ή αγγλιστί «other foolish vegan».

Απαραίτητα συστατικά:

ένα μάτσο τηλεοπτικά / ραδιοφωνικά κανάλια

φύλλα δάφνης επιτυχίας (αν δεν έχετε φρέσκα κάνουν και τα παλιά)

5-10 φύλλα, φίλα προσκείμενων εφημερίδων (κατά προτίμηση πρωτοσέλιδα)

λίγο φρέσκο κουτόχορτο

κολοκύθια τούμπανα

τίμιο ιδρώτα εργαζομένου

αγνό παρθένο λάδι απλήρωτης υπερωρίας

αρκετός μαϊντανός για τα κανάλια

μια πρέζα αλάτι, απαραίτητη για τη δημιουργία εθισμού συντήρησης

λίγο κύμινο

Παρασκευή:

Σε ένα τηλεοπτικό πάνελ στρώνουμε προσεκτικά επαινετικά πρωτοσέλιδα εφημερίδων και τα καλύπτουμε με μια στρώση φύλλα δάφνης επιτυχίας. Στη συνέχεια ρίχνουμε το φρέσκο κουτόχορτο που πρώτα το έχουμε βράσει σε τίμιο ιδρώτα εργαζομένου, αφού πρώτα το έχουμε ανακατέψει με το δεξί μας χέρι και με συνεχείς δεξιόστροφες κινήσεις με κολοκύθια τούμπανα, φτιάχνοντας ένα ομοιόμορφο μείγμα. Περιχύνουμε τόσο λάδι απλήρωτων υπερωριών, όσο κρίνουμε ότι χρειάζεται για να γλιστρά ικανοποιητικά. Όσο πιο πολύ βάλουμε, τόσο ευκολότερα καταπίνεται. Προσθέτουμε μια πρέζα αλάτι, για λόγους συντήρησης και για να έχει η πίτα μας τη γνωστή επίγευση την οποία είναι εθισμένος να αποζητά ο μέσος ουρανίσκος. Στο τέλος προσθέτουμε αρκετούς τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς μαϊντανούς, πασπαλίζουμε με τριμμένο κύμινο και ψήνουμε στην θερμοκρασία που απαιτεί το εκάστοτε πολιτικό θερμόμετρο, ανάλογα με την εποχή και τη συγκυρία. Παρακολουθούμε δημοσκοπικά το ψηστήρι και κάνουμε κατάλληλες αναπροσαρμογές και ειδικές ρυθμίσεις στη θερμοκρασία ώστε να πετύχουμε ένα ομοιογενές και εύπεπτο αποτέλεσμα.

Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της είναι πως όσο περισσότερο κουτόχορτο περιέχει, η πίτα μεγαλώνει τόσο όσο διαρκεί το ψηστήρι, ή τουλάχιστον έτσι γίνεται ευρύτερα πιστευτό. Σερβίρεται καθημερινά, εβδομαδιαία ή το αργότερο κάθε τέσσερα χρόνια. Αποτελεί ιδιαίτερο κομμάτι του λαϊκού προεκλογικού εδεσματολογίου για μια ισορροπημένη διατροφή στη σύγχρονη  – και όχι μόνο – εποχή, ώστε να μην αλλάξουν οι ισορροπίες σε σχέση με το ποιος θα φάει πρώτα ποιόν, ιδιαίτερα σε περιόδους έντασης ανταγωνισμού και όξυνσης αλληλοφαγωμάρας. Κατά το λαϊκό μύθο, σερβιρίστηκε ως κύριο πιάτο στο κοινό μυστικό δείπνο κατά το οποίο μαζί τη φάγαμε και με χρυσά κουτάλια.

Παραδοσιακά η παρασκευή της γινόταν σε μικρές ποσότητες σε επίπεδο μικρών κοινωνιών, χωριών ή μικρών κοινοτήτων, στη σύγχρονη όμως εποχή, για τις πολυπληθείς μάζες των αστικών κέντρων, για να έχει επιτυχία, είναι απαραίτητο να παρασκευάζεται σε σύγχρονα εργαστήρια δημοσιογραφίας, από όπου ξεφουρνίζεται και σερβίρεται από εξειδικευμένο προσωπικό.

Για καλύτερα αποτελέσματα συνοδεύεται από μπύρα «Μύθος» και πείθει γρήγορα, τόσο για τα αγνά υλικά της όσο και για τις αγνές προθέσεις του παρασκευαστή της. Τόσο σύντομα, όσο να προφέρεις το τελευταίο της συστατικό, δηλαδή μέχρι να πεις «κύμινο».

Θα επανέλθουμε αύριο με νέες συνταγές. Μη χάσετε τη συνέχεια. Θα χάσετε. 13 και σήμερα…

The post ΜΕ ΧΙΟΥΜΟΡ ή ΣΚΕΤΟ Νο 6: Πολιτική Κουζίνα – Συνταγές επιτυχίας appeared first on Ειδήσεις και Πληροφορίες για Νέα Φιλαδέλφεια και Νέα Χαλκηδόνα - News Magazine Δεκελείας.

Κικιρίκου!

Δύσκολη η ζωή. Αγώνας. Καθημερινή μάχη. Μάχη από πριν για το τώρα, το μετά και το πάντα. Μάχη επιβίωσης, σκληρή και βίαιη στο στίβο της ζωής. Ίσως γι’ αυτό να το λένε στίβο, γιατί σχετίζεται με το στύψιμο.(κικιρίκου!).  Ίσως γι’ αυτό και τη ζωή να τη λένε «βίο». Γιατί σχετίζεται με τη βία, όπως και το «βιός» του καθενός (κικιρίκου!).

Γι’ αυτό σας λέω να κοιτάτε τη δουλίτσα σας και τον εαυτούλη σας. Να βρείτε πρώτα πρώτα μια δουλίτσα, να έχετε το μισθουλάκο σας, να βγάζετε το ψωμάκι σας, να έχετε το σπιτάκι σας, να βρείτε εσείς τ’ αγόρια μια καλή γυναικούλα που να γίνει και καλή μανούλα, το ίδιο κι εσείς τα κορίτσια με τον αντρούλη σας, να έχει κι αυτός το κατιτίς του, να κάνετε τα παιδάκια σας και μετά γεροντάκια να χαρείτε τα εγγονάκια σας, να ζήσετε μια ήσυχη κι ευχάριστη ζωούλα, όπως όλος ο κοσμάκης  του Θεούλη!

Όλα με υποκοριστικά. Μικροσκοπικά. Λες και κοιτάζεις τη ζωή με τα κυάλια ανάποδα. Από κει μάλλον βγαίνει και το πρώτο συνθετικό του μικροαστισμού. Μικροαστεϊσμός αυτό… (κικιρίκου!). Και μη τολμήσεις να απλώσεις το χέρι σου να πιάσεις κάτι παραπέρα! Μη τολμήσεις να απλώσεις το νου σου να σκεφτείς κάτι παραπέρα! Μη τολμήσεις να απλώσεις την ψυχή σου να ονειρευτείς κάτι παραπέρα!!! Εκεί, καθηλωμένος. Να κρύβεσαι για να γλιτώσεις. Για να έχεις ασφάλεια. Και για να έχεις ασφάλεια θα πρέπει να φοβάσαι. (κικιρίκου!). Του φοβιτσιάρη η μάνα δεν έκλαψε ποτέ. Να μην εμπιστεύεσαι ποτέ, κανέναν και τίποτα. Κι όσο θα συντηρείς το φόβο, τόσο θα συντηρείς και την ασφάλειά σου. Αυτό λέγεται αίσθημα αυτοσυντήρησης. Αυτό είναι συντήρηση. Μέθοδος αλάνθαστη. Για αυτό και λέγεται και ασφάλεια. Γιατί εκεί δεν υπάρχει σφάλμα.

Έτσι θα μπορείς να χαίρεσαι ολόκληρη την ελευθερία σου σε όλο τον περιορισμένο χώρο σου. Σα την κότα στο κοτέτσι. Που μπορεί να πάει όπου θέλει και να κάνει ότι θέλει… πίσω από το κοτετσόσυρμα. Και ανενόχλητη να κάνει τα αυγά της, που άλλωστε είναι και η δουλειά της. Απαραίτητος βέβαια κι ένας κόκορας ασφαλείας που μπορεί να κοκορεύεται κι αυτός οτι τα κρατάει όλα σε μια τάξη, σε μια ισορροπία, όλα νοικοκυρεμένα. Αλήθεια.., αφού εκεί που είναι οι κότες το λένε κοτέτσι, γιατί εκεί που είναι οι κόκορες δε το λένε κοκορέτσι;;; Αδικία..! (κικιρίκου!) Άσχετο… συνεχίζουμε!

Το καλό κοτέτσι είναι το συντεταγμένο κοτέτσι. Το κοτέτσι που διέπεται από κανόνες και που έχει αρχές. Και που εν αρχή είν’ ο λόγος κυρίου. Και κύριος στο κοτέτσι είναι ο κόκορας. Και αυτός αποφασίζει κι ας είναι οι κότες περισσότερες. Και που αν κάνουν κάτι που δε του αρέσει τους αγριεύει κι εκείνες φοβούνται και κάθονται κάτω σα κοτούλες. Επειδή φοβούνται για να είναι ασφαλείς.(Κικιρίκου!) Και μετά κάθονται στ’ αυγά τους και είναι πάλι ευτυχισμένες και πίνουνε νερό και κοιτάν και το Θεό.

Φαντάζεσαι τι θα γινόταν αν ήταν τα πράγματα αλλιώς; Αν αποφάσιζαν να ηγηθούν οι κότες ως περισσότερες; Ασυνεννοησία και ακυβερνησία. Η τέλεια αναρχία στο κοτέτσι. Κου και ο, κο, – του και α, τα – όλο μαζί «αρνίθα». (Κικιρίκου!) Μια σκέτη τρέλα! Ολική κατάρρευση του κοτετσιού και πιθανώς και των παρακοτέτσιων περιοχών. (Κικιρίκου!)  Κοινωνική διάλυση. Διαφθορά και μαφιόζικες μεθοδεύσεις, , ανάλογες με αυτές στο Κότων κλάμπ, για όσους έχουν δει την ταινία (Κικιρίκου!) Άμεσος κίνδυνος επιβίωσης που θα έφερνε ως και καταστροφικά μνημόνια. Άσε που θα υπήρχε και ο μεγαλύτερος ακόμα κίνδυνος, το χώρο να τον έπιαναν από τη διπλανή περίφραξη οι γάλοι και οι γαλοπούλες, ή turkey που λένε και στ’ αγγλοαμερικάνικα. Να δεις που γι’ αυτό θα τις βάλαν δίπλα δίπλα…! Βρε, λες;;; (Κικιρίκου!)

Και φυσικά, πριν την αρχή, που όπως ήδη είπαμε είναι ο λόγος, υπάρχει ο εξ’ αρχής λόγος για όλα αυτά. Τα αυγά κι αυτός που τα παίρνει.

 Κι αν η κότα δεν κάνει καλά αυγά, αν δε κάνει αρκετά αυγά ή ακόμα χειρότερα αν πάψει εντελώς να κάνει αυγά, τότε ενδόξως στο φούρνο με πατάτες κι αυτή κι ο έκπτωτος κόκορας που αντικαθίσταται άμεσα, ως κοκορόμυαλος, ανεπαρκής και αποτυχημένος, από άλλο ανταλλακτικό κόκορα, ισχυρότερο, νεώτερο, με νέες απόψεις, καινοτόμες ιδέες, γνώσεις κι αντιλήψεις για το σύγχρονο κοτοmanagement, σπουδαίο και σπουδαγμένο με σπουδή σε άλλο, εξωτερικό κοτέτσι, συνήθως απόγονος παλιού έμπειρου γεροκόκορα με ιστορία, έτοιμος να αναλάβει τη δουλειά των μεταρρυθμίσεων και της ανασυγκρότησης του κοτετσιού. Αυτό είναι ένα τέλειο οικοσύστημα. Νοικοκυροσύστημα. (Κικιρίκου!)

Ιστορικές ημέρες ζούμε πάντως κι όχι μόνο εδώ. Στον κόσμο ολόκληρο. Κι όλοι οι άνθρωποι θα χαίρονται πάνω-κάτω με τον ίδιο τρόπο. Με πανηγύρια στους δρόμους. Αύριο στέφεται ο δούλος του Θεού Κάρολος, βασιλεύς της Αγγλίας και όλοι οι Άγγλοι (ugly???!!! Κικιρίκου!) θα είναι στους δρόμους πανηγυρίζοντας τρελά. (Κικιρίκου!) Σε 8 και σήμερα έχουμε πρωταθλητή, πάλι τρελά πανηγύρια στους δρόμους. (Κικιρίκου!) Και μετά… εκλογές. Εκεί να δεις πανηγύρια! (Κικυριάκου!!!)  15 και σήμερα…

The post ΜΕ ΧΙΟΥΜΟΡ ή ΣΚΕΤΟ Νο 5: Σαν τη κότα στο κοτέτσι; -“Κικιρίκου” appeared first on Ειδήσεις και Πληροφορίες για Νέα Φιλαδέλφεια και Νέα Χαλκηδόνα - News Magazine Δεκελείας.

Golden Μπόι – Ο κατεργάρης

Θυμάσαι την παλιά ελληνική ταινία «Ο Κατεργάρης»; Ο αείμνηστος Γιάννης Μιχαλόπουλος λέει στον άλλο αείμνηστο, το Χρόνη Εξαρχάκο: υποφέρω κύριε Βαρνή. Κι έχω ευθύνας. Εσείς έρχεστε στην εργασία σας, παίρνετε το μισθουλάκο σας βρέξει χιονίσει και δε δίνετε δεκάρα. Εμείς όμως οι μεγάλοι, μπορεί να παίρνουμε τριακοσίας ως τετρακοσίας χιλιάδας δραχμάς το μήνα, αλλά υποφέρωμεν. Ταλαιπωρούμεθα! Εσείς μπορείτε να χάσετε τη θέση σας κι αν τη χάσετε να βρείτε κάποια άλλη διότι ένας μικρός μισθουλάκος εύκολα βρίσκεται. Αλλά όταν χάσουμε τη θέση μας εμείς, σας ερωτώ ΠΟΥ θα βρούμε τετρακοσίας χιλιάδας δραχμάς το μήνα;

Η ελληνική παραδοσιακή πραγματικότητα, τόσο σκληρή, τόσο ωμή όσο κι η αλήθεια.  Όμως, ο Μιχαλόπουλος με «τας τετρακοσίας χιλιάδας» και ο Εξαρχάκος με το «μισθουλάκο», με κάτι ψιλά δηλαδή, συμψηφιζόμενοι και συναθροιζόμενοι, στοιχειοθετούν έναν από τους σημαντικότερους οικονομικούς δείκτες. Το κατά κεφαλήν εισόδημα!

Σύμφωνα με την οικονομική επιστήμη το κατά κεφαλήν εισόδημα δεν είναι τίποτα άλλο από το ΑΕΠ, δηλαδή το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν μιας χώρας ή «ο τζίρος» επί το λαϊκότερον, διαιρούμενο με το σύνολο του πληθυσμού της.

Στην περίπτωσή μας, ο Μιχαλόπουλος και ο Εξαρχάκος έχουν καταφέρει να διαθέτουν κατά κεφαλήν εισόδημα 200.000 δραχμές και κάτι ψιλά. Πλέον και ο Μιχαλόπουλος και ο Εξαρχάκος μπορούν να πανηγυρίσουν για την τεράστια αυτή επιτυχία. Τέρμα η κατά κεφαλήν φτώχεια. Χειροκρότημα παρακαλώ!

Αυτή μάλιστα! Είναι μια τεράστια επιτυχία! Αυτή είναι και η μόνη σωστή οδός. Να μεγαλώσει η πίτα. Μην ακούς αυτούς που θέλουν να μοιραστεί η πίτα δίκαια πριν μεγαλώσει. Αυτοί είναι λαϊκιστές. Το θέμα είναι να μεγαλώσει η πίτα. Άλλο τώρα αν δε τρως από αυτή. Αυτό γίνεται γιατί είσαι της χαμηλής υποστάθμης. Ας πρόσεχες αχαΐρευτε και έλληνα τεμπέλη. Κι άλλο θέμα το να μη σε μέλλει κι αν καεί. Αυτό γίνεται γιατί δεν είσαι πατριώτης βρε… και άλαλα τα χείλη των ασεβών!

Ετούτα όμως είναι ζητήματα κοινωνικά, που φέρουν την προσωπική ευθύνη του καθένα μας. Δεν είναι ζητήματα με τα οποία καλούνται να ασχοληθούν βαρυσήμαντα υπουργεία όπως αυτό της ανάπτυξης. Κι όχι τυχαίας ανάπτυξης. Ανάπτυξης της πίτας. Κι όχι τυχαίας πίτας. «Πίτας με τζίρο απ’ όλα» λέμε! Κι όχι μόνο ανάπτυξης αλλά και επενδύσεων. Που θα φέρει τους επενδυτές ντε! Που τους φέρνει από τόσο μακριά που ακόμα έρχονται. Μόνο λίγη ακόμα υπομονή παιδιά, να πετύχουμε την επενδυτική βαθμίδα, με το άγγιγμα του Μίδα. Και μετά, έ ρε, μετά θα γίνει εδώ ο παράδεισος των επενδυτών!

Εδώ που τα λέμε, ποτέ δε κατάλαβα γιατί λέγονται επενδυτές κι όχι επενδύτες. Αφού από το ρήμα «δύω» βγαίνει η λέξη «δύτης» γιατί από το «επενδύω» να μη βγαίνει η λέξη «επενδύτης»; Ίσως γιατί θα παρέπεμπε στο ΕΠΕΝ + δύτης, δηλαδή ο βουτηγμένος στην ΕΠΕΝ, που θα παρέπεμπε όμως με τη σειρά του και σε άλλα υπουργεία όπως πχ σε αυτά της αγροτικής ανάπτυξης, των εσωτερικών, από κοντά και της υγείας. Που ηγούνται σύγχρονοι ιεροφάντες της δημοκρατίας μας. Τα χρυσά παλικάρια μας με το λαμπρό ανάστημα. Golden μπόι. Το απαύγασμα του λαού μας. Το χρυσαπαύγασμα του έθνους επί τω έργω. Έργα και ημέρες διχόνοιας όπως στο ποίημα του Ησίοδου τρομάρα μας. Έργα και Ημέρες!

 Και ημέρες που περνούν αργά αλλά σταθερά. 16 και σήμερα…

The post ΜΕ ΧΙΟΥΜΟΡ ή ΣΚΕΤΟ Νο 4: Golden Μπόι – Ο κατεργάρης appeared first on Ειδήσεις και Πληροφορίες για Νέα Φιλαδέλφεια και Νέα Χαλκηδόνα - News Magazine Δεκελείας.

Σικάγο USA, το 1886. Τσογλάνια, αλητάμπουρες κανονικοί, μπαχαλάκηδες της εποχής. Κι από πίσω οι συνδικαλισταράδες οι διεφθαρμένοι, τεμπελχανάδες που θέλανε να κάθονται και να πληρώνονται. Αγνώμονες όλοι τους. Γαϊδούρια. Τους έπαιρνες στη δουλειά σου, τους έδινες φαΐ, που πριν δεν είχαν ούτε βρακί κι αυτοί οι αχάριστοι αντί να πουν ένα ευχαριστώ σου ζητάγανε και τα ρέστα. Τι δικαιώματα ζητάγανε, τι ασφαλιστικά ζητάγανε, τι οκτάωρα, τι διαδηλώσεις, τι διαμαρτυρίες κάνανε… αίσχος!

Ελλάδα ούσα το 2023. Τσογλάνια, αλητάμπουρες, κανονικοί μπαχαλάκηδες. Κι από πίσω οι συνδικαλισταράδες οι διεφθαρμένοι, τεμπελχανάδες που θέλουνε να κάθονται και να πληρώνονται. Αγνώμονες όλοι τους. Γαϊδούρια! Τους παίρνεις στη δουλειά σου, τους δίνεις φαΐ, που πριν δεν είχαν ούτε βρακί κι αυτοί οι αχάριστοι αντί να πουν ένα ευχαριστώ σου ζητάνε και τα ρέστα. Τι δικαιώματα ζητάνε, τι ασφαλιστικά ζητάνε, τι οκτάωρα, τι διαδηλώσεις, τι διαμαρτυρίες… αίσχος!

Είναι ντροπή… και ντρέπομαι… (ωχ, κάτι μου θυμίζει αυτό)! Οι μέχρι πρότινος επαίτες τώρα μου έχουν κι απαιτήσεις, οι ξυπόλητοι. Εμ, βέβαια, καλά λέω, πριν μου ’ρχόντουσαν  ένας-ένας και μου ζητιανεύανε δουλειά και μετά μου έχουν κι απαιτήσεις. Βρε, καλά τα λέει ο κυριούλης ο εμπροστοβαρής, εκεί στην ασφαλιστική με τον Άδωνι. Μπορεί όπως λέει να μην είναι τόσο δημοκρατικός λέει, είναι όμως δίκαιος λέει. Κι αυτοί που μιλάνε για δικαιοσύνη παντού, πρέπει να τον ακούσουνε που είναι άδικο λέει να την πληρώσουμε όλοι λέει, γιατί κάποιοι έχουν επαναστατήσει για τους χ, ψ λόγους λέει. Τα τομάρια! (Άδωνι, συγγνώμη για το «τομάρια»). Δεν υπάρχει επιλογή εδώ. Η δουλειά μας, η καθημερινότητά μας, το μέλλον μας, εξαρτάται πάρα μα πάρα πολύ από μια χώρα κυβερνημένη με μια «σωστή» κυβέρνηση. (Υποθέτω ότι εννοεί το «σωστός» που βγαίνει από το «σώζω», σωστός είναι αυτός που τον έχουν σώσει, όπως χωστός είναι αυτός που τον έχουν χώσει).

Το «ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε» έγινε πλέον «ή θα ψηφίσεις ή θα ψοφήσεις». «Δεν υπάρχει επιλογή εδώ». Ακόμα ένας άσσος στο μανίκι. Κι έχει κι άλλους άσσους να τραβήξει. Άσσους στην ψευτιά, άσσους στην προπαγάνδα, άσσους στα fake news, άσσους στις δημοσκοπήσεις, άσσους στη δημαγωγία, άσσους στην λασπολογία, άσσους στη «δημοσιορραφία», άσσους και στην «φιλελευθεροτυπία». Μέχρι την τελευταία στιγμή, στις 21. Εκείνη την τελευταία στιγμή που από τα exit poll φεύγει το poll και μένει μόνο το exit. Γιατί από 21, ότι άσσο να τραβήξει καίγεται!  Δεκαεπτά και σήμερα…

The post ΜΕ ΧΙΟΥΜΟΡ ή ΣΚΕΤΟ No 3: Εικοσιπρωτομαγιά appeared first on Ειδήσεις και Πληροφορίες για Νέα Φιλαδέλφεια και Νέα Χαλκηδόνα - News Magazine Δεκελείας.

Απλοί αναλογικοί; Α, μπα…the winner takes it all

Διάβαζα τις προάλλες που ο Πορτοσάλτε έλεγε ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα κομμουνιστική κι αναρωτιόμουν: Τι να εννοεί άραγε όταν λέει κομμουνιστική; Κομμουνιστική κατά την έννοια του όρου ή κομμούν-νηστική; Κι άρχισα να το ψάχνω.

Κατά τη ρομαντική αντίληψη «η Ελλάδα ανήκει στους έλληνες».  Όλοι οι έλληνες έχουν από ένα ονομαστικό μερίδιο πατρίδας, μια μετοχή να πούμε. Οι ψηφοφόροι μοιάζουν να έχουν προνομιακές μετοχές και οι μη ψηφοφόροι (παιδιά ως επί το πλείστον) έχουν κοινές, μη προνομιακές. Αυτοί μέχρι να μεγαλώσουν δε θα ψηφίζουν για διοικητικό συμβούλιο.  Ή κι αρκετά αργότερα κατά άλλους πιο… απολυτίκ απολιτίκ!

Μετά ήρθανε κι οι ξένοι επενδυτές, αγόρασαν μετοχές, ρευστοποιήσιμα μερίδια Ελλάδας δηλαδή κι έχουν κι αυτοί λαμβάνειν μέρισμα. Έτσι η Ελλάδα δεν ανήκει πλέον μόνο στους Έλληνες αλλά και στους επενδυτές. (Ποτέ δε κατάλαβα γιατί τους λέμε επενδυτές αφού τελικά μας γδύνουν, αλλά επί του παρόντος το αφήνω ασχολίαστο). Αναρωτιόμουν στο μεταξύ, γιατί η ξενοφοβία δεν ισχύει για τους ξένους επενδυτές παρά μόνο για κάτι τρισεξαθλιωμένους πρόσφυγες κι απελπισμένους μετανάστες, αφού στο κάτω-κάτω αυτοί οι ρημαγμένοι δε θα πάρουν καν μέρισμα. Αλλά ας γυρίσω πάλι στο θέμα.

Αυτοί με τις προνομιακές μετοχές «ψηφουλκούν» κάθε τέσσερα χρόνια για πρόεδρο του Δ.Σ. Κι όποιος διαγωνιζόμενος μαζέψει περισσότερα ψηφαλάκια από τον καθένα εκ των υπολοίπων είναι ο νικητής. Κι όποιος νικήσει τα παίρνει όλα που λένε και οι Abba. «The winner takes it all». Μαζί κι ένα bonus εδρών, κάτι σα jackpot ένα πράμα. Και γίνεται αρχηγός. Και κάνει ότι θέλει. Αυτό λέγεται ενισχυμένη αναλογική.

Κι αυτή η πανάρχαια δασκάλα, η ιστορία, ακούραστα μας διδάσκει (αλλά εμείς αντιστεκόμαστε σθεναρά να διδαχθούμε) πως κάθε φορά που ο ένας, ο πρώτος, αποτυγχάνει, τη ζημία την πληρώνουν όλοι. Αυτό λέγεται απλή αναλογική.

Κι εφόσον αυτή την ιστορία την είδαμε για χρόνια να επαναλαμβάνεται πάλι και πάλι, μέχρι που φτάσαμε στην τελική χρεωκοπία, στα χρηματιστήρια των λεφτών μας και των αξιών μας, ε… τότε έχει δίκιο ο Πορτοσάλτε, αλλά μόνο κατά το ήμισυ. Η Ελλάδα είναι πράγματι μια χώρα κομμουνιστική, αλλά μόνο στη ζημιά. Στο κέρδος (πουν’το, πουν’το, nato, δε θα το βρεις…) ισχύει ο άλλος κανόνας. Των Abba. The winner takes it all, the loser’s standing small… μέχρι Κωνσταντίνου και Ελένης. Μη το παίρνεις αψήφιστα! Δεκαεννέα και σήμερα…

The post ΜΕ ΧΙΟΥΜΟΡ ή ΣΚΕΤΟ Νο2: Απλοί αναλογικοί;  Α, μπα … the winner takes it all appeared first on Ειδήσεις και Πληροφορίες για Νέα Φιλαδέλφεια και Νέα Χαλκηδόνα - News Magazine Δεκελείας.

Αναρωτιέμαι, αφού στη δική του Α.Ε. (ναι, στη γνωστή μπράντα αναφέρομαι) μας λέει ότι είναι τερατογένεση να μην αποφασίζουν οι λίγοι για το τι θα κάνουν οι πολλοί, γιατί δεν έφτιαξε ένα νόμο και για τις άλλες Α.Ε. που να συμβαίνει το ίδιο;

Οι μικροί μέτοχοι να αποφασίζουν για τους μεγάλους. Καινοτόμο! Πρωτοποριακό! Ρηξικέλευθο! Να μην έχουμε και δυό μέτρα-δυό σταθμά δηλαδή..! Δυό μέτρα, δυό σταθμά κι ο ανέμελος σταθμάρχης – εκτροχιασμένος από καιρό κι αυτός – να αποφεύγει το debate και κάθε ουσιαστική ανοιχτή αντιπαράθεση και να σου κοπανάει κι από πάνω πως προτιμάει τη σύγκριση παρά τη σύγκρουση. Ασ’το βρε αγόρι μου! Τι θες και μιλάς για σύγκρουση και συ τέτοια εποχή; Ακόμα η λήθη στα πλήθη δεν επεβλήθη … και συ ξύνεις πληγές; Μείνε μακριά από αυτά… από μακριά… να συνηθίζεις κιόλας!

Πως λέμε «τηλεδιοίκηση»; Ε.., τι τηλεδιοίκηση, τι ου-τοπικός χειρισμός… αφού για σένανε το ίδιο είναι ντε.

Άσ’το, μη λες τίποτα. Σφύρα ανέμελα. Αφού το’ χεις δουλεμένο καλά το ανέμελο… ρίχ’το καλύτερα στο τραγούδι. Να, εκείνο το παλιό ωραίο τραγουδάκι του σπάνιου Σπανού με τη Μοσχολιού «σ’ένα εξπρές είσαι κι εσύ, κι όλο μαζεύει η γραμμή, όλο τελειώνει». Είκοσι και σήμερα. Στραβάδι… απολύεσαι..!!!

The post ΜΕ ΧΙΟΥΜΟΡ ή ΣΚΕΤΟ Νο 1: Στραβάδι Απολύεσαι … appeared first on Ειδήσεις και Πληροφορίες για Νέα Φιλαδέλφεια και Νέα Χαλκηδόνα - News Magazine Δεκελείας.