23 συνολικά εκδηλώσεις επιστρατεύονται για να γεμίσουν το καλεντάρι μέχρι τις αρχές Οκτωβρίου. Ωστόσο, μια προσεκτική ανάγνωση αποκαλύπτει ότι πίσω από τον εντυπωσιακό αριθμό κρύβεται μια φθηνή, επιδερμική συνταγή, όπου η ποσότητα χρησιμοποιείται ως προπέτασμα καπνού για την παντελή έλλειψη ουσιαστικού πολιτιστικού σχεδιασμού.
Για να «βγουν τα νούμερα», το πρόγραμμα στηρίζεται υπερβολικά σε πρόχειρες, χαμηλού κόστους λύσεις:
-
3 παραστάσεις Καραγκιόζη (Θέατρο Σκιών Θ. & Κ. Σπυρόπουλου στις 1, 6 και 10 Σεπτεμβρίου)
-
2 παραστάσεις Κουκλοθεάτρου («Κοκού-Μουκλά» στις 4 και 8 Σεπτεμβρίου)
Σχεδόν μία στις τέσσερις εκδηλώσεις (5 στις 23) εξαντλείται σε επαναλαμβανόμενες λύσεις, τις οποίες η διοίκηση πλασάρει ως «συνειδητή προσπάθεια σύνδεσης της παράδοσης με τη σύγχρονη δημιουργία».
Ασφαλώς, μέσα σε αυτό το αμάλγαμα υπάρχουν και λίγες φωτεινές εξαιρέσεις που διασώζουν την αισθητική του φεστιβάλ. Η θεατρική παράσταση «Φόνισσα» από το αξιόλογο Θέατρο ΑΙΧΜΗ (12/9), η παρουσίαση του βιβλίου για τον Άγιο Χρυσόστομο Σμύρνης (30/9), καθώς και η προβολή της ταινίας «Καποδίστριας» παρουσία του Γιάννη Σμαραγδή (6/10), αποτελούν ποιοτικές πινελιές που ξεχωρίζουν.
Αυτές οι λίγες εξαιρέσεις, όμως, δεν αρκούν για να χρυσώσουν το χάπι. Όταν ο Δήμος βαφτίζει «πολιτιστικό ταξίδι» μια συρραφή από γιορτές γουρνοπούλας, πρόχειρες μετακλήσεις και επαναλαμβανόμενα παιδικά θεάματα, ο πήχης πέφτει επικίνδυνα χαμηλά.
Η Δημοτική Αρχή ισχυρίζεται πως ο πολιτισμός «δεν αντιμετωπίζεται ως παράλληλη δραστηριότητα, αλλά ως μέρος της καθημερινότητας». Στην πραγματικότητα, όμως, συγχέει τη μαζική κατατανάλωση θεάματος με την ουσιαστική πολιτιστική καλλιέργεια. Από προοδευτική σκοπιά, ο πολιτισμός δεν είναι απλώς ένα «events management» για να βγει ο κόσμος από το σπίτι του, ούτε μια γιορτή γουρνοπούλας βαφτισμένη ως «λαϊκή παράδοση».
Το να προσφέρεις θέαμα χαμηλής αισθητικής αξίας στις γειτονιές δεν συνιστά «δημοκρατικοποίηση του πολιτισμού». Συνιστά αισθητική υποτίμηση των ίδιων των δημοτών. Όταν ο Δήμος υποστηρίζει ότι «ο πολιτισμός ανθίζει σε μια πλατεία», οφείλει να αναλογιστεί τι ανθίζει εκεί. Αν ανθίζει η προχειρότητα, ο εμπορευματοποιημένος εντυπωσιασμός και οι έτοιμες λύσεις, τότε ο πολιτισμός δεν πλησιάζει τον άνθρωπο, αλλά τον εθίζει στην μετριότητα.
Ο πραγματικός πολιτισμός απαιτεί αισθητική πρόταση, κριτικό στοχασμό, στήριξη της πρωτογενούς τοπικής δημιουργίας και σεβασμό στο κοινό. Η τοπική αυτοδιοίκηση οφείλει να αναψύχει και να ανυψώνει τους πολίτες, όχι να θυσιάζει την ποιότητα στον βωμό των φτηνών επικοινωνιακών εντυπώσεων.
