Το καλοκαίρι του 2026 δεν έφερε μόνο υψηλές θερμοκρασίες και άδειες πόλεις. Έφερε ξανά στην επικαιρότητα ένα φαινόμενο που δεν γνωρίζει εποχές, διακοπές ή κοινωνικά σύνορα: τη γυναικοκτονία.
Πίσω από διαφορετικές υποθέσεις, σε διαφορετικές περιοχές της χώρας, επανεμφανίζεται ένα κοινό μοτίβο: η άρνηση ενός άνδρα να αποδεχθεί ότι μια γυναίκα έχει δικαίωμα να αποφασίζει για τη ζωή της, για τη σχέση της, για το αν θα μείνει ή θα φύγει.
Στη Νέα Σμύρνη, τον Αύγουστο, μια 45χρονη γυναίκα δολοφονήθηκε από άνδρα με τον οποίο είχε συνδεθεί στο παρελθόν και ο οποίος στη συνέχεια αυτοκτόνησε. Οι έρευνες έφεραν στο φως αναφορές για παρακολούθηση, απειλές και προηγούμενες συμπεριφορές ελέγχου.
Λίγες ημέρες αργότερα, στη Ροδόπη, μια 44χρονη γυναίκα δολοφονήθηκε από τον εν διαστάσει σύζυγό της, ο οποίος επιχείρησε στη συνέχεια να αυτοκτονήσει. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, είχε προηγηθεί καταγγελία για ενδοοικογενειακή απειλή.
Δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε όλες τις λεπτομέρειες κάθε υπόθεσης για να δούμε το βαθύτερο πρόβλημα.
Η γυναικοκτονία δεν είναι «έγκλημα πάθους». Δεν είναι η στιγμή που «η ζήλια ξεπέρασε τα όρια». Και ασφαλώς δεν είναι μια τραγωδία στην οποία θύτης και θύμα μοιράζονται την ίδια ευθύνη.
Είναι η ακραία έκφραση μιας αντίληψης σύμφωνα με την οποία η γυναίκα μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν ιδιοκτησία: «αν δεν είσαι μαζί μου, δεν θα είσαι με κανέναν», «αν φύγεις, θα σε τιμωρήσω», «η απόφασή σου δεν είναι δική σου».
Και όταν ο δράστης αυτοκτονεί μετά τη δολοφονία, αυτό δεν μετατρέπει το έγκλημα σε «διπλή τραγωδία». Η αυτοκτονία του δράστη δεν σβήνει την ευθύνη του ούτε εξισώνει τις δύο ζωές.
Η γυναίκα δεν είναι ιδιοκτησία κανενός. Δεν χρωστά σε κανέναν την παραμονή της, την αγάπη της ή την υποταγή της.
Το «όχι» μιας γυναίκας δεν είναι πρόκληση. Είναι δικαίωμα. Και η αποχώρησή της από μια σχέση δεν αποτελεί ποτέ άδεια για βία.
