Δεν είναι απλώς μια γουρουνοπούλα. Είναι το πώς αντιλαμβάνεται η δημοτική διοίκηση τον δημόσιο χώρο.
Οι φωτογραφίες από τον χώρο της εκδήλωσης δείχνουν πλαστική περίφραξη που ουσιαστικά δημιουργεί έναν κλειστό χώρο. Από τη μία πλευρά όσοι θα πληρώσουν την είσοδο ή θα αγοράσουν το προσφερόμενο φαγητό. Από την άλλη οι υπόλοιποι δημότες.
Και το ερώτημα είναι απλό: τι ακριβώς θα μπορεί να κάνει ο δημότης που δεν θέλει ή δεν μπορεί να πληρώσει;
Να μπει; Να παρακολουθήσει; Να απολαύσει την εκδήλωση; Ή απλώς να ακούει τη μουσική από… απόσταση μέχρι το πρωί;
Γιατί όταν ένας δημόσιος χώρος αποκλείεται με περίφραξη για μια εκδήλωση με εισιτήριο και εμπορική δραστηριότητα, η διοίκηση οφείλει να εξηγήσει με ποιους όρους παραχωρείται και αν η πρόσβαση των πολιτών περιορίζεται.
Και κάπου εδώ εμφανίζεται και το δεύτερο, ιδιαίτερα ενδιαφέρον, κεφάλαιο.
Η εκδήλωση είχε ανακοινωθεί από τον Δήμο ήδη από τις 4 Ιουλίου. Η διαδικασία ανάθεσης όμως εμφανίζεται τον Σεπτέμβριο ως «διαπραγμάτευση χωρίς προηγούμενη δημοσίευση».
Στις 9 Σεπτεμβρίου συντάσσεται η μελέτη. Στις 10 Σεπτεμβρίου εγκρίνεται η διαδικασία και εκδίδεται η πρόσκληση με πρωτόκολλο 26490. Και ακριβώς την ίδια ημέρα κατατίθεται η μοναδική προσφορά, με το αμέσως επόμενο πρωτόκολλο 26491.
Δύο διαδοχικοί αριθμοί. Πρόσκληση και προσφορά.
Την επόμενη ημέρα συνεδριάζει η Επιτροπή Διαπραγμάτευσης και λίγες ημέρες αργότερα η Δημοτική Επιτροπή εγκρίνει το πρακτικό και την ανάθεση ύψους 14.880 ευρώ με ΦΠΑ.
Τα διαδικαστικά μπορούν ασφαλώς να ελεγχθούν νομικά. Και πρέπει. Όμως δεν είναι αυτά η ουσία.
Η ουσία είναι ότι μια εκδήλωση που ήταν γνωστή και διαφημισμένη από τον Ιούλιο μπήκε σε διαδικασία διαπραγμάτευσης τον Σεπτέμβριο.
Και παράλληλα ένας δημόσιος χώρος φαίνεται να μετατρέπεται σε περίκλειστο χώρο εκδήλωσης.
Ποιος αποφασίζει ποιος έχει πρόσβαση στην πόλη; Ο Δήμος ή το εισιτήριο;
Αυτό είναι το ερώτημα που πρέπει να απαντήσει η διοίκηση Τομπούλογλου.
