Αν κάποιος παρακολουθούσε τη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Νέας Φιλαδέλφειας – Νέας Χαλκηδόνας της 22/7/26 χωρίς να γνωρίζει περί τίνος πρόκειται, δύσκολα θα πίστευε ότι παρακολουθεί το κορυφαίο συλλογικό όργανο του Δήμου. Οι τεχνικές δυσλειτουργίες όσων συμβούλων συμμετείχαν εξ αποστάσεως μετέτρεψαν τη διαδικασία σε μια πρωτοφανή παρωδία: αποσυνδέσεις, αδυναμία επικοινωνίας, συνεχείς διακοπές από το προεδρείο για να αποκατασταθούν οι συνδέσεις και, ως αποκορύφωμα, τηλεφωνικές κλήσεις σε ανοικτή ακρόαση προκειμένου οι σύμβουλοι να δηλώσουν τι ψηφίζουν, ώστε να ακουστεί και να καταγραφεί η ψήφος τους!
Κι όμως, μέσα σε αυτή την εικόνα προχειρότητας και θεσμικής απαξίωσης, εγκρίθηκε η 5η αναμόρφωση του προϋπολογισμού, μαζί με μια σειρά ακόμη σοβαρών θεμάτων, με εισηγήσεις της τελευταίας στιγμής, που επηρεάζουν τη λειτουργία του Δήμου και την καθημερινότητα των πολιτών. Σαν να μην συνέβαινε τίποτα.
Το ερώτημα που τίθεται πλέον είναι αν η δημοτική αρχή θεωρεί το Δημοτικό Συμβούλιο χώρο ουσιαστικού διαλόγου, λογοδοσίας και δημοκρατικού ελέγχου ή απλώς μια υποχρεωτική διαδικασία διεκπεραίωσης αποφάσεων που έχουν ήδη ληφθεί. Η εικόνα των τελευταίων συνεδριάσεων ενισχύει ολοένα και περισσότερο τη δεύτερη εκδοχή.
Την ίδια στιγμή, η σχεδόν απόλυτη αφωνία των συμβούλων της πλειοψηφίας δεν περνά απαρατήρητη. Οι παρεμβάσεις είναι ελάχιστες, ο διάλογος περιορισμένος και η πολιτική αντιπαράθεση μοιάζει να έχει αντικατασταθεί από τη σιωπηλή επικύρωση των εισηγήσεων της διοίκησης.
Το Δημοτικό Συμβούλιο δεν είναι ούτε τηλεφωνικό κέντρο ούτε διαδικαστική αγγαρεία. Είναι ο θεσμός όπου οι αποφάσεις οφείλουν να λαμβάνονται με διαφάνεια, δημόσιο διάλογο και πλήρη συμμετοχή όλων των εκλεγμένων εκπροσώπων. Όταν ακόμη και η καταγραφή μιας ψήφου γίνεται μέσω ανοικτής ακρόασης στο τηλέφωνο, το πρόβλημα δεν είναι πλέον τεχνικό. Είναι βαθιά πολιτικό.
