Υπάρχουν στιγμές που μια συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου αρκεί για να καταρρεύσει ολόκληρο το πολιτικό αφήγημα μιας διοίκησης. Αυτό ακριβώς συνέβη κατά τη συζήτηση του πορίσματος της Διαπαραταξιακής Επιτροπής για τη σύμβαση του οδοφωτισμού.
Ας θυμηθούμε τα δεδομένα.
Στις 6 Μαρτίου 2025 το Δημοτικό Συμβούλιο αποφάσισε τη συγκρότηση Διαπαραταξιακής Επιτροπής με συγκεκριμένη αποστολή: να εξετάσει εξονυχιστικά τη σύμβαση, τις μελέτες, τα πρωτόκολλα, την εκτέλεσή της, να πραγματοποιήσει επιτόπιους ελέγχους και να πόρισμα που θα τεθεί ενώπιον του Δημοτικού Συμβουλίου. Την ίδια στιγμή, με την ίδια απόφαση, ανεστάλησαν οι πληρωμές προς τον ανάδοχο “… μέχρι να ολοκληρωθεί αυτός ο έλεγχος και να εκδοθεί το πόρισμα”.
Η σύνδεση ήταν προφανής.
Το πόρισμα δεν θα ήταν ένα τυπικό έγγραφο για το αρχείο του Δήμου. Θα αποτελούσε το εργαλείο πάνω στο οποίο θα στηριζόταν η συνέχεια της υπόθεσης.
Έτσι τουλάχιστον πίστευαν οι δημοτικοί σύμβουλοι. Έτσι πίστευαν και οι πολίτες.
Μέχρι που ήρθε η συζήτηση της 15ης Ιουλίου 2026 στο Δημοτικό Συμβούλιο.
Ο δημοτικός σύμβουλος Γιάννης Τζέλης ρώτησε ευθέως τον πρόεδρο της Διαπαραταξιακής, κ. Πανόργια:
«Πιστεύετε ότι η σύμβαση είναι αμαρτωλή ή όχι;»
Η απάντηση προκάλεσε εύλογη απορία:
«Το τι πιστεύω εγώ είναι δικό μου. Μπορώ να σας το πω, άμα πιούμε έναν καφέ. Την προσωπική μου άποψη την κρατάω για μένα.»
Η απάντηση αυτή δημιουργεί ένα σοβαρό πολιτικό ζήτημα.
Ο πρόεδρος της επιτροπής που επί μήνες είχε την ευθύνη να εξετάσει τη σημαντικότερη ίσως σύμβαση του Δήμου δηλώνει ότι τη γνώμη του δεν θα την εκφράσει δημόσια, αλλά… ενδεχομένως σε μια ιδιωτική συζήτηση με έναν καφέ.
Με άλλα λόγια, για να μάθει η πόλη τι πραγματικά πιστεύει ο πρόεδρος της Διαπαραταξιακής για τη σύμβαση, δεν αρκεί το Δημοτικό Συμβούλιο. Ίσως χρειάζεται ένα τραπέζι σε καφετέρια.
Όμως ακόμη πιο αποκαλυπτικά ήταν όσα ακολούθησαν.
Ο κ. Τζέλης υπενθύμισε ότι το πόρισμα της Διαπαραταξιακής πρωτοκολλήθηκε στις 15 Ιουλίου 2026, ενώ οι κρίσιμες αποφάσεις της Δημοτικής Επιτροπής για τη συμφωνία με τον ανάδοχο είχαν ήδη ληφθεί.
Η απάντηση του κ. Πανόργια ήταν αποστομωτική:
«Αυτή η επιτροπή… δεν προκαλεί τίποτα.»
Και όταν ρωτήθηκε αν το πόρισμά της ελήφθη υπόψη στις αποφάσεις της Δημοτικής Επιτροπής, απάντησε:
«Φυσικά όχι.»
Εδώ καταρρέει κάθε πολιτική λογική.
Διότι η ίδια η απόφαση 23/2025 του Δημοτικού Συμβουλίου δεν δημιούργησε απλώς μια επιτροπή. Συνέδεσε ευθέως την ύπαρξή της με την αναστολή των πληρωμών προς τον ανάδοχο μέχρι την ολοκλήρωση του έργου της.
Εάν, λοιπόν, το πόρισμα «δεν προκαλεί τίποτα» και «φυσικά δεν λαμβάνεται υπόψη», τότε γιατί ανεστάλησαν οι πληρωμές μέχρι να εκδοθεί; Είναι μια εύλογη απορία και μια αντίφαση.
Γιατί ζητήθηκε από δημοτικούς συμβούλους και άλλων παρατάξεων να αφιερώσουν δεκάδες ώρες εργασίας εξετάζοντας μελέτες, πρωτόκολλα και επιθεωρήσεις;
Και, κυρίως, γιατί η Δημοτική Επιτροπή έσπευσε να λάβει τις κρίσιμες αποφάσεις πριν ακόμη κατατεθεί επίσημα το πόρισμα;
Τα ερωτήματα αυτά δεν προκύπτουν από πολιτικές αντιπαραθέσεις.
Προκύπτουν από τις ίδιες τις δημόσιες δηλώσεις του προέδρου της Διαπαραταξιακής Επιτροπής.
Και δημιουργούν μια εξαιρετικά δυσάρεστη εικόνα για τη διοίκηση Τομπούλογλου.
Διότι, αν οι αποφάσεις είχαν ουσιαστικά προαποφασιστεί ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα της Διαπαραταξιακής, τότε η πόλη δικαιούται να αναρωτηθεί αν η επιτροπή συγκροτήθηκε για να ασκήσει πραγματικό έλεγχο ή απλώς για να δοθεί η εντύπωση ότι ο έλεγχος αυτός ασκείται.
Αυτό είναι το πραγματικό πολιτικό ερώτημα.
Και σε αυτό δεν μπορεί να δοθεί απάντηση… πίνοντας έναν καφέ.
