Άρθρο του Κώστα Ευαγγελινού
Η αφίσα του «Silver Recycling Democracy Lab» που φιλοξενείται την Πέμπτη 25/6/26 στο 1ο ΚΑΠΗ Νέας Φιλαδέλφειας – Νέας Χαλκηδόνας προβάλλει μια ενδιαφέρουσα ιδέα: οι ηλικιωμένοι πολίτες καλούνται να συμμετάσχουν σε ένα οργανωμένο εργαστήριο για την ανακύκλωση, το περιβάλλον και τη βιώσιμη πόλη.
Η προσέγγιση είναι θετική. Η εμπειρία των μεγαλύτερων σε ηλικία πολιτών αξίζει να ακούγεται και η συμμετοχή τους στον δημόσιο διάλογο μόνο όφελος μπορεί να έχει.
Η εκδήλωση, όμως, αναδεικνύει και μια αντίφαση στη δημοτική πολιτική.
Για τους ηλικιωμένους επιστρατεύονται ευρωπαϊκά προγράμματα, φορείς, συμμετοχικά εργαστήρια και εξειδικευμένες μέθοδοι διαβούλευσης.
Για τους μαθητές των σχολείων της Νέας Φιλαδέλφειας – Νέας Χαλκηδόνας η δημοτική αρχή ακολούθησε διαφορετικό δρόμο.
Στις δράσεις ενημέρωσης για την ανακύκλωση μέσω του Κινητού Πράσινου Σημείου, κεντρικό ρόλο είχαν ο δήμαρχος και η αρμόδια αντιδήμαρχος, με ποια πιστοποίηση άραγε; Το γεγονός αυτό προκύπτει από τις σχετικές φωτογραφίες και δημοσιεύσεις του Δήμου.
Και εδώ προκύπτει το εύλογο ερώτημα:
Αν η περιβαλλοντική ενημέρωση απαιτεί εξειδικευμένες διαδικασίες όταν απευθύνεται στους ηλικιωμένους, γιατί δεν ισχύει το ίδιο όταν απευθύνεται στα παιδιά;
Η περιβαλλοντική εκπαίδευση δεν είναι απλή παρουσίαση. Είναι παιδαγωγικό αντικείμενο με συγκεκριμένες μεθόδους και στόχους.
Γι’ αυτό η συζήτηση δεν αφορά πρόσωπα. Αφορά επιλογές.
Αφορά το κατά πόσο ο Δήμος αντιμετωπίζει με τα ίδια κριτήρια όλες τις ηλικιακές ομάδες ή αν θεωρεί ότι η εξειδίκευση είναι απαραίτητη μόνο σε ορισμένες περιπτώσεις.
Η ανακύκλωση δεν θα προχωρήσει με περισσότερες αφίσες ούτε με περισσότερες φωτογραφίες από εκδηλώσεις.
Θα προχωρήσει με σταθερή περιβαλλοντική εκπαίδευση, μετρήσιμα αποτελέσματα και κοινά κριτήρια για όλους.
Γιατί η αξία της γνώσης δεν αλλάζει ανάλογα με την ηλικία του ακροατηρίου.
Και η συνέπεια μιας πολιτικής φαίνεται ακριβώς εκεί όπου σταματούν τα συνθήματα και αρχίζουν οι πράξεις.
Κώστας Ευαγγελινός
