του Χάρη Χεϊζάνογλου
Υπάρχουν πραγματικοί άνθρωποι, που ζουν στην πραγματική πραγματικότητα, έχουν πραγματικές δουλειές, τρώνε πραγματικά σκατά, έχουν πραγματικές ανάγκες, σπάνε για πραγματικούς λόγους, για πραγματικά προβλήματα, και χρειάζονται πραγματικές λύσεις για τις πραγματικές ζωές τους.
Το να λες σε αυτούς τους ανθρώπους σήμερα ότι δεν σε ενδιαφέρει να αλλάξει η κυβέρνηση, αλλά ότι εσύ θες να αλλάξεις τον κόσμο, προϋποθέτει αρχικά να μην έχεις καταλάβει, ή να κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις ότι το ένα δεν αναιρεί το άλλο, και επίσης, είτε να μην έχεις καταλάβει το όριο της αντοχής αυτών των ανθρώπων, είτε να μην σε νοιάζει. Το πράγμα γίνεται πιο τραγικό αν ισχυρίζεσαι ότι ανήκεις σε αυτό τον κόσμο, ή πιο σωστά αν το νομίζεις, γιατί για να λες αυτά τα πράγματα προϋπόθεση είναι να μην έχεις τις ανάγκες των άλλων, αυτών που πραγματικά ζουν στην πρέσα και στο όριο.
Και επειδή κάποιοι την ζήσαμε αυτή την πίστα, βρεθήκαμε στο όριο και αυτό μας διέλυσε, δεν μπορώ άλλο να διαβάζω μαλακίες, για τις ονειρώξεις και τα φαντασιακά του καθενός που “δεν τον νοιάζει να αλλάξει η κυβέρνηση γιατί θέλει να αλλάξει τον κόσμο”.
Πήγαινε πες το αυτό στην γιατρό που γονάτισε από τις εφημερίες. Πήγαινε πες της ότι δεν θα της κάνεις τη χάρη να σε νοιάξει λίγο να αλλάξεις την κυβέρνηση, να φύγει ο γελοίος υπουργός που αφού την έβαλε εκεί να λιώνει στο νοσοκομείο τώρα την εκβιάζει, γιατί εσύ θες “να αλλάξεις τον κόσμο”, και αυτό δεν σου επιτρέπει καμία άλλη ενασχόληση… Γιατί είστε πολύ σπουδαίοι όλοι εσείς, και πολύ έξυπνοι, και πολύ αριστεροί, και είστε στο τσακ από το να αλλάξετε τον κόσμο, και οποιαδήποτε περίσπαση θα ήταν ολέθρια…
Ποτέ αυτές οι ψευτοαριστερές ανοησίες δεν ήταν τόσο ξεκάθαρα ανόητες και τόσο βαθιά αντικοινωνικές και αντιαριστερές. Και απορώ ποιος μπορεί να τα πάρει σοβαρά όλα αυτά, ειδικά μετά την κρίση, κατά την διάρκεια της οποίας η πλευρά που τα έλεγε αυτά ήταν εκκωφαντικά απούσα και ανεπαρκής, και ακόμα πιο ειδικά κατά την διακυβέρνηση Μητσοτάκη που η κλεπτοκρατία και η ακροδεξιά κάνουν πάρτι…
Δεν ξέρω πώς ένας κανονικός άνθρωπος, που ζει αυτή την συνθήκη και μάλιστα δηλώνει αριστερός, και πραγματικά παλεύει να αλλάξει τον κόσμο, μπορεί πλέον να πιστεύει ότι γίνεται να το κάνει χωρίς να ενδιαφέρεται να αλλάξει την κυβέρνηση του… Δεν μπορώ να φανταστώ πώς μπορεί να λέει “δεν με νοιάζει”, και μάλιστα να το παρουσιάζει σαν μια μορφή συμβιβασμού.
Μου φαίνεται πολύ πιο λογικό, πολύ πιο έντιμο και αριστερό να πεις ότι θες να αλλάξεις την κυβέρνηση με τρόπο που να μπορεί να αλλάξει και τον κόσμο. Και εκεί μπορεί να διαφωνήσουμε για το πώς γίνεται αυτό, αλλά τουλάχιστον θα διαφωνήσουμε πάνω στην βάση της πραγματικότητας και του κοινού μας ενδιαφέροντος για αυτή.
Για να λες “δεν με νοιάζει να αλλάξει η κυβέρνηση” πρέπει να έχεις αποκοπεί τελείως από το κοινωνικό σώμα, από την πραγματικότητα, από τις πραγματικές ανάγκες των πραγματικών ανθρώπων που ζουν πραγματικές ζωές.
Παραμονή Πρωτομαγιάς 2026
Χάρης Χεϊζάνογλου
