Σαν σήμερα, 21 Απριλίου 1967, η δημοκρατία στην Ελλάδα βυθίστηκε στο σκοτάδι της δικτατορίας. Το πραξικόπημα των συνταγματαρχών ανέστειλε θεμελιώδεις ελευθερίες, φυλάκισε, εξόρισε και βασάνισε πολίτες, επιβάλλοντας τον φόβο ως εργαλείο διακυβέρνησης. Ήταν μια μαύρη περίοδος που άφησε βαθιά τραύματα στην κοινωνία και στους δημοκρατικούς θεσμούς.
Η αντίσταση όμως δεν έσβησε. Κορυφαία στιγμή υπήρξε η εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973, όταν φοιτητές και πολίτες ύψωσαν τη φωνή τους για «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία». Η εξέγερση αυτή αποτέλεσε σύμβολο αγώνα και δημοκρατικής αξιοπρέπειας, αποδεικνύοντας ότι καμία δικτατορία δεν μπορεί να καταπνίξει τη λαϊκή βούληση.
Η δικτατορία, ωστόσο, δεν περιορίστηκε μόνο στην Ελλάδα. Το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου στην Κύπρο το 1974, με την εμπλοκή της χούντας και την ανοχή διεθνών παραγόντων, οδήγησε στην τουρκική εισβολή και στην κατοχή μεγάλου μέρους του νησιού — μια πληγή που παραμένει ανοιχτή μέχρι σήμερα. Η μεταγενέστερη συγγνώμη του προέδρου των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον το 1999 υπενθύμισε τις ευθύνες και τις σκοτεινές σελίδες εκείνης της εποχής.
Η 21η Απριλίου δεν είναι απλώς μια ιστορική αναφορά. Είναι υπενθύμιση ότι η δημοκρατία απαιτεί διαρκή εγρήγορση. Απέναντι στον φασισμό, τον αυταρχισμό και τη λήθη, η απάντηση είναι μία: περισσότερη δημοκρατία, περισσότερη ελευθερία, περισσότερη συμμετοχή.
