Ενώ από τη δημοτική αρχή επιχειρείται επικοινωνιακά να παρουσιαστεί η υπ’ αριθ. 171/2026 απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών ως μια «νίκη» ή ως πιστοποιητικό νομιμότητας, μια προσεκτική ανάγνωση του σκεπτικού αποκαλύπτει ακριβώς το αντίθετο: Το Δικαστήριο ομολογεί ότι δεν εξέτασε την ουσία της υπόθεσης, ενώ η απόφαση αναδεικνύει σοβαρά ζητήματα αμφιβολίας και νομικών αντιφάσεων γύrov από την κατασκευή του αναψυκτηρίου στο Άλσος. Η απόφαση αφορά την προσφυγή 3 δημοτικών συμβούλων (Κουτσάκης, Τάφας και Κοσκολέτος)
Τα κυριότερα σημεία αμφιβολίας και τα κενά που εντοπίζονται στο δικαστικό κείμενο είναι τα εξής:
1. Ομολογία του Δικαστηρίου ότι «δεν μπήκε στην ουσία»
-
Στη σελίδα 6 (Σημείο 5), το Δικαστήριο παραδέχεται ανοιχτά ότι οι βασικοί λόγοι ακύρωσης που προέβαλαν οι αιτούντες «δεν παρίστανται προδήλως βάσιμοι» — όχι επειδή αποδείχθηκαν λανθασμένοι, αλλά διότι «απαιτείται ενδελεχής έρευνα του πραγματικού και νομικού μέρους της υπόθεσης».
-
Το ίδιο το δικαστικό συμβούλιο δηλώνει ότι αυτά τα κρίσιμα ζητήματα «θα εξεταστούν, άλλωστε, κατά την εκδίκαση της εκκρεμούς αίτησης ακύρωσης». Αυτό σημαίνει ότι η παρούσα απόφαση δεν αποτελεί κρίση επί της νομιμότητας της άδειας, η οποία παραμένει πλήρως αμφισβητούμενη ενόψει της κύριας δίκης (για την οποία δεν έχει οριστεί καν δικάσιμος).
2. Η αμφισβήτηση της νομιμότητας των υλικών (Υπόγειο και Οπλισμένο Σκυρόδεμα)
-
Στο κείμενο της απόφασης καταγράφεται η σοβαρή αντίθεση γύρω από τη χρήση οπλισμένου σκυροδέματος και την κατασκευή υπογείου σε έναν ευαίσθητο κοινόχρηστο/δασικό χώρο όπως το Μητροπολιτικό Πάρκο – Άλσος Νέας Φιλαδέλφειας.
-
Οι αιτούντες επικαλέστηκαν επίσημο έγγραφο της Υπηρεσίας Δόμησης (ΥΔΟΜ) Ν. Ιωνίας (από 19-1-2017) το οποίο απαγορεύει ρητά τη χρήση οπλισμένου σκυροδέματος και τη δημιουργία υπογείων σε τέτοιες κατασκευές. Το γεγονός ότι ο Δήμος αναγκάζεται να αντιτάξει μεταγενέστερες τεχνικές εκθέσεις ιδιωτικών εταιρειών (όπως το έγγραφο 561/20-7-2026 της MA.CON.STRUCTION A.E.) για να δικαιολογήσει τις εκσκαφές βάθους έως 3,5 μέτρων και τη χρήση σκυροδέματος, αφήνει ανοιχτό ένα τεράστιο νομικό και πολεοδομικό ερώτημα σχετικά με το αν παραβιάζονται οι ειδικές προδιαγραφές προστασίας του Άλσους.
3. Το «αδύναμο» επιχείρημα της κατεδάφισης
-
Στη σελίδα 10 (Σημείο 8), το Δικαστήριο δικαιολογεί την απόρριψη της αναστολής βασιζόμενο, μεταξύ άλλων, στο επιχείρημα ότι «σε περίπτωση που η κύρια αίτηση ακύρωσης γίνει δεκτή, η κατασκευή μπορεί να καθαιρεθεί και ο χώρος να αποκατασταθεί πλήρως».
-
Αυτό ακριβώς το σημείο αποτελεί το μεγαλύτερο «γκρίζο σημείο» και πηγή ανησυχίας: το ίδιο το δικαστικό συμβούλιο συνομολογεί εμμέσως ότι το έργο προχωράει και χτίζεται, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο να δημιουργηθούν τετελεσμένα γεγονότα από μπετόν και υπόγειες εκσκαφές μέσα στο Άλσος, με την παραδοχή εκ των υστέρων ότι «αν κριθεί παράνομο, απλώς θα γκρεμιστεί» — μια διαδικασία που στην πράξη είναι εξαιρετικά χρονοβόρα, δυσχερής και συχνά ακάθεκτη ως προς την αποκατάσταση του φυσικού περιβάλλοντος.
4. Η έλλειψη περιβαλλοντικού προελέγχου (ΣΜΠΕ)
-
Οι αιτούντες έθεσαν στην προσφυγή τους ένα μείζον ζήτημα νομιμότητας: ότι η τροποποίηση της διαχειριστικής μελέτης του Άλσους συνιστά ουσιαστικά πολεοδομικό σχεδιασμό και, βάσει της νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ 1110/2023), έπρεπε υποχρεωτικά να είχε υπαχθεί σε Στρατηγική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΣΜΠΕ).
-
Το γεγονός ότι το Εφετείο απέφυγε να λύσει αυτό το ζήτημα στο στάδιο των ασφαλιστικών μέτρων, κρίνοντας ότι απαιτεί «ενδελεχή έρευνα», αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο η ίδια η διαδικασία έγκρισης της τροποποίησης της διαχειριστικής μελέτης να κριθεί ακυρωτέα στην κύρια δίκη λόγω παράλειψης περιβαλλοντικού προελέγχου.
Συμπέρασμα
Η απόφαση 171/2026 δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση δικαίωση της ουσίας για τη δημοτική αρχή. Αντίθετα, περιορίζεται σε μια τυπική απόρριψη αναστολής, αφήνοντας ορθάνοιχτα όλα τα κρίσιμα μέτωπα: τη νομιμότητα του υπογείου και του μπετόν, το ζήτημα των περιβαλλοντικών μελετών και την ουσιαστική προστασία του Άλσους, τα οποία θα κριθούν οριστικά όταν εκδικαστεί η κύρια αίτηση ακύρωσης.
