Η πρόσφατη κοινοβουλευτική ψηφοφορία στην ισπανική Βουλή προσέφερε ένα διδακτικό μάθημα πολιτικής υποκρισίας. Με το οριακό 178 κατά έναντι 172 υπέρ, το νομοσχέδιο της κυβέρνησης Σάντσεθ και της Αριστεράς για το πάγωμα των εξώσεων και τη ρύθμιση των ενοικίων πετάχτηκε στον κάλαθο των αχρήστων.
Το ενδιαφέρον, ωστόσο, δεν βρίσκεται μόνο στο αποτέλεσμα, αλλά στο σύμπλεγμα των δυνάμεων που το διαμόρφωσαν.
Δίπλα στο παραδοσιακό συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα (PP) και τους υπερασπιστές της ελεύθερης αγοράς, στάθηκε στοιχισμένη η ακροδεξιά του Vox. Οι αυτόκλητοι «σωτήρες των λαϊκών στρωμάτων», που καθημερινά ξέρουν να κραυγάζουν κατά των μεταναστών, απέδειξαν για άλλη μια φορά ποια συμφέροντα υπηρετούν όταν σβήνουν τα φώτα των τηλεοπτικών πάνελ. Τους ενδιαφέρει η προστασία των φτωχών νοικοκυριών; Όχι βέβαια. Οι νοσταλγοί του Φράνκο δεν κυνηγούν μόνο μετανάστες και πρόσφυγες· κυνηγούν και τον ντόπιο βιοπαλαιστή που παλεύει να βγάλει τον μήνα και κινδυνεύει να πεταχτεί στο δρόμο. Όταν πρόκειται για τα κέρδη των μεγάλων ιδιοκτητών και των funds, η ακροδεξιά «κοινωνική ευαισθησία» εξαφανίζεται ως δια μαγείας.
Το «κερασάκι στην τουρτα» της πολιτικής διολίσθησης ήταν η στάση των Καταλανών αυτονομιστών του Junts. Αυτοί που κατά τα άλλα ευαγγελίζονται την προστασία των δικαιωμάτων του λαού τους, δεν δίστασαν να συμπαραταχθούν με τη σκληρή Δεξιά και την Ακροδεξιά, ψηφίζοντας «όχι». Αποδείχθηκε ότι η ταξική τους πυξίδα δείχνει σταθερά προς το κεφάλαιο, προσπερνώντας τις ανάγκες των ίδιων των Καταλανών ενοικιαστών που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν.
Το μόνο πραγματικά ελπιδοφόρο μήνυμα σε αυτή την κοινοβουλευτική παρωδία δεν γράφτηκε μέσα στα έδρανα της Βουλής, αλλά έξω στους δρόμους. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι που διαδήλωσαν και συνεχίζουν να κινητοποιούνται, αρνούνται να γίνουν βορρά στις ορέξεις της κερδοσκοπίας ακινήτων.
Η μάχη της στέγης δεν τελειώνει με μια καταψηφισμένη τροπολογία. Το μόνο που κατάφερε αυτή η ανήσιες συμμαχία Δεξιάς, Ακροδεξιάς και αυτονομιστών είναι να απογυμνωθεί πλήρως στα μάτια των πολιτών. Η κοινωνία βλέπει, κρίνει και, πάνω από όλα, οργανώνεται στους δρόμους.
