Οι εικόνες από το Άλσος Νέας Φιλαδέλφειας δεν χρειάζονται ιδιαίτερη ερμηνεία: κομμένα δέντρα, στοιβαγμένοι κορμοί και πεσμένα δέντρα. Είναι μια εικόνα που προκαλεί ανησυχία, αλλά χρειάζεται και μια απαραίτητη διευκρίνιση.
Η απομάκρυνση άρρωστων ή ξεραμένων δέντρων είναι αναγκαία. Η διαχειριστική μελέτη του Άλσους, ήδη πριν από περίπου μία δεκαετία, είχε καταγράψει περίπου 600 δέντρα που έπρεπε να απομακρυνθούν και ο Δήμος έχει προχωρήσει σε ειδική εργολαβία για την κοπή και απομάκρυνσή τους.
Εκεί όμως τελειώνει η εύκολη απάντηση και αρχίζει το πραγματικό ερώτημα: τι φυτεύεται στη θέση όσων χάνονται;
Γιατί εδώ και τρία χρόνια τα μέλη της διοίκησης Τομπούλογλου—με εξαιρέσεις— δεν έχουν επιδείξει τον ίδιο ζήλο για τη χλωρίδα και την πανίδα του Άλσους που επιδεικνύουν όταν πρόκειται για κατασκευές. Για τα μπετά είναι λαλίστατοι. Για την αναγέννηση του δάσους, πολύ λιγότερο.
Και δεν πρόκειται απλώς για θέμα εντυπώσεων. Την ώρα που το φυσικό κεφάλαιο του Άλσους μειώνεται σταδιακά, προωθούνται κατασκευές, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον «Κένταυρο», παρά τις αντιδράσεις πολιτών και δημοτικών συμβούλων. Παράλληλα, προετοιμάζονται εργολαβίες υποδομών περίπου 6 εκατ. ευρώ, από τις οποίες, σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, μόλις το 2,85% αφορά το πράσινο.
Αυτό είναι το παράδοξο: για το πώς θα χτιστεί, υπάρχει σχεδιασμός. Για το πώς θα ξαναφυτευτεί και θα αναγεννηθεί το Άλσος, ποιος είναι ο σχεδιασμός;
Οι πρόσφατες αναρτήσεις ορισμένων δημοτικών συμβούλων της πλειοψηφίας φαίνεται να κινούνται σχεδόν στην ίδια γραμμή: ο «Κένταυρος» παρουσιάζεται ως νόμιμος και ωφέλιμος, οι δικαστικές αποφάσεις ως δικαίωση και οι αντιδράσεις της αντιπολίτευσης ως αποτέλεσμα πολιτικών σκοπιμοτήτων. Όταν όμως η σημερινή δημοτική επιχειρηματολογία για τη χλωρίδα, την πανίδα και την αναπλήρωση του φυσικού κεφαλαίου παραμένει φτωχή, η συζήτηση επιστρέφει 20 και 25 χρόνια πίσω, σε παλιές αποφάσεις και παλιές αντιπαραθέσεις.
Μόνο που το Άλσος δεν ζει στο 2005 ούτε στο 2006. Ζει σήμερα. Και αυτό που χρειάζεται απαντήσεις είναι το αύριο του Άλσους — όχι οι λογαριασμοί του χθες.
Και σήμερα οι πολίτες δικαιούνται συγκεκριμένες απαντήσεις:
Πόσα δέντρα κόπηκαν; Πόσα θα φυτευτούν; Πότε; Με ποια είδη; Με ποιο σχέδιο για τη χλωρίδα και την πανίδα; Και πόροι πόσοι κατευθύνονται πραγματικά στην αναγέννηση του Άλσους;
Γιατί η περιβαλλοντική πολιτική δεν αποδεικνύεται με αναφορές σε παλιές υποθέσεις ούτε με το πόσο συχνά μιλά κανείς για «έργα».
Αποδεικνύεται από το τι αφήνει πίσω του όταν τελειώσουν τα έργα.
Και ένα Άλσος δεν κρίνεται από τα κυβικά του μπετόν.
Κρίνεται από τη ζωή που συνεχίζει να φιλοξενεί.
