Το Platforms Project 2026, που ολοκληρώθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2026 στον εμβληματικό χώρο του Καπνεργοστασίου της Βουλής των Ελλήνων, αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους και πιο ζωντανούς θεσμούς σύγχρονης τέχνης διεθνώς. Κάθε χρόνο μετατρέπει την Αθήνα σε έναν παγκόσμιο πολιτιστικό πυρήνα, φιλοξενώντας εκατοντάδες δημιουργούς, ανεξάρτητες καλλιτεχνικές ομάδες και εικαστικές πλατφόρμες από δεκάδες χώρες. Στη φετινή διοργάνωση, η παρουσία της τοπικής μας κοινότητας ήταν κάτι παραπάνω από αισθητή: «4+1» ξεχωριστοί Φιλαδελφειώτες καλλιτέχνες —η Κατερίνα Σαμαρτζίδου, η Μυρσίνη Κουτλή, η Έφη Σειτανίδου, η Ελένη Μαυρονικόλα και ο Χάρης Χεϊζάνογλου— έδωσαν δυναμικό «παρών», καταθέτοντας τη δική τους εικαστική ματιά και αποδεικνύοντας ότι η πόλη μας διαθέτει πλούσιο πολιτιστικό εκτόπισμα.
Σήμερα, κάνουμε την αρχή παρουσιάζοντας το έργο της Κατερίνας Σαμαρτζίδου, ενώ τις επόμενες ημέρες θα ακολουθήσουν τα αφιερώματα και στους υπόλοιπους συμπολίτες μας καλλιτέχνες!
Το Έργο της Κατερίνας Σαμαρτζίδου: Αποδόμηση και Αναγέννηση
Το έργο της Κατερίνας Σαμαρτζίδου κατάφερε να τραβήξει αμέσως την προσοχή των επισκεπτών, γιατί μιλάει κατευθείαν στην καρδιά και στο μυαλό κάθε ανθρώπου που προβληματίζεται για τον κόσμο γύρω του.
Τι Βλέπουμε και Τι Νιώθουμε Μπροστά στο Έργο
Στην ουσία, αντικρίζουμε μια μαύρη μεταλλική κατασκευή σαν έναν κύβο, μέσα στον οποίο κρέμονται από σχοινιά και κλωστές διάφορα κομμάτια από ξύλο και φλοιούς δέντρων, ενώ στον πάτο υπάρχουν τοποθετημένες πέτρες και άλλα φυσικά υλικά.
-
Η Αποδόμηση: Τα αιωρούμενα, σπασμένα ξύλα δίνουν την αίσθηση ότι κάτι διαλύεται. Συμβολίζουν τον τρόπο με τον οποίο εμείς οι ίδιοι, με τις πράξεις, τις παραλείψεις και τη συμπεριφορά μας, «χαλάμε» και αποδομούμε την κοινωνία στην οποία ζούμε.
-
Η Προσπάθεια για Αναγέννηση: Από την άλλη πλευρά, τα σχοινιά που κρατούν αυτά τα κομμάτια και τα συνδέουν μεταξύ τους, δείχνουν τον συνεχή αγώνα που κάνει ο άνθρωπος να τα κρατήσει όλα όρθια. Είναι η προσπάθεια που καταβάλλουμε για να ενώσουμε ξανά τα κομμάτια μας, να στηρίξουμε ο ένας τον άλλον και να ξαναγεννήσουμε την κοινωνία μας από την αρχή.
Μια Ματιά στην Εμπειρία του Έργου
Αυτό που έκανε το έργο ξεχωριστό δεν ήταν κάποια επιτηδευμένη ή πολύπλοκη τεχνική, αλλά η ειλικρίνειά του. Με απλά υλικά παρμένα από τη φύση, η Κατερίνα Σαμαρτζίδου κατάφερε να αποτυπώσει τη διπλή μας φύση: από τη μία γκρεμίζουμε, αλλά από την άλλη δεν σταματάμε ποτέ να προσπαθούμε να χτίσουμε ξανά κάτι καλύτερο. Ήταν ένα έργο γεμάτο τροφή για σκέψη, αλλά και βαθιά ελπίδα.
