Γράφει ο Νίκος Χατζηαργυρίου*
Περί αρθρωτών πυρηνικών αντιδραστήρων
Οι αρθρωτοί πυρηνικοί αντιδραστήρες έχουν μικρότερο μέγεθος 50-300 ΜW από τους συμβατικούς πυρηνικούς αντιδραστήρες 1 GW – 1,7GW και μπορούν να εγκατασταθούν ταχύτερα και πιό εύκολα, αφού δεν απαιτούνται ιδιαίτερα ισχυρά δίκτυα.
Τελευταία γίνεται αρκετή συζήτηση για την χρήση τους για τροφοδότηση των ιδιαίτερα ενεργοβόρων Κέντρων δεδομένων Τεχνητής Νοημοσύνης ή μεγάλων βιομηχανικών εγκαταστάσεων σε συνδυασμό με την εκλυόμενη θερμότητα.
Παρά τα όσα λέγονται οι αρθρωτοί πυρηνικοί αντιδραστήρες έχουν τα ίδια προβλήματα ασφαλείας με τους συμβατικούς σταθμούς, αφού τροφοδοτούνται από ουράνιο ή πλουτώνιο δημιουργώντας ραδιενεργά απόβλητα. Το καύσιμο τους High-assay low-enriched uranium (HALEU) δεν είναι ευρέως διαθέσιμο, και φυσικά είναι ιδιαίτερα ευάλωτοι σε ακραία φαινόμενα, όπως σεισμοί, πλημμύρες, κλπ.
Είναι χαρακτηριστικό ότι σήμερα λειτουργούν μόνο 3 τέτοιοι σταθμοί στον κόσμο, ένας στη Ρωσία, ένας στην Κίνα και ένας στην Ιαπωνία, τρεις χώρες με αναπτυγμένη πυρηνική τεχνολογία.
Στις ΗΠΑ και στην Ευρωπαική Ένωση, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας δε λειτουργεί κανένας. Στις ΗΠΑ τρεις βρίσκονται υπό αδειοδότηση με αναμενόμενη λειτουργία το 2030. Μια σειρά από φιλόδοξα προγράμματα στις ΗΠΑ εγκαταλείφθηκαν λόγω εκτίναξης του κόστους και τελικά έλλειψης χρηματοδότησης, όπως το NuScale Power στην Utah, Vogtle project στη Georgia, V.C Summer Project στη South Carolina, αλλά και το Flamanville Project στη Γαλλία.
Είναι εξαιρετικά απίθανο να μπορεί αυτή η τεχνολογία να δώσει λύσεις στα πιεστικά προβλήματα ενέργειας της εποχής μας στην χώρα μας, τουλάχιστον στο ορατό μέλλον.
Νίκος Χατζηαργυρίου
Ομότιμος Καθηγητής ΕΜΠ
