Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου, 2026
17 C
Νέα Φιλαδέλφεια
Αρχική Η Ζωή στην Πόλη Κοινωνία Ποδονίφτης / Στη μέγγενη τσιμεντο-μελετητών και άβουλης διοίκησης – Άρθρο του Γιώργου...

Ποδονίφτης / Στη μέγγενη τσιμεντο-μελετητών και άβουλης διοίκησης – Άρθρο του Γιώργου Κατερίνη

1

Ένα φυσικό ποτάμι εξακολουθεί και κυλά στις παρυφές της Αθήνας. Ανάμεσα στη Νέα Φιλαδέλφεια και τη Νέα Χαλκηδόνα από τη μια πλευρά και στην Αθήνα, στο ύψος του Προμπονά, από την άλλη, ένας βιότοπος έχει γλυτώσει από την εκτεταμένη τσιμεντοποίηση. Για κάπου ένα χιλιόμετρο ο κυριότερος παραπόταμος του Κηφισού εξακολουθεί να κυλά στην παλιά φυσική του κοίτη, λαβωμένος αρκετά από τσιμέντινες παρεμβάσεις, από συρκατοκιβώτια, αλλά και από διάφορες αυθαίρετες κατασκευές. Αυτό το μικρό τμήμα του ρέματος επέζησε από αλλεπάλληλες προσπάθειες «διευθέτησης» μετά την μεγάλη φονική πλημμύρα του 1994. Λίγο πιο πάνω, στη Νέα Ιωνία, το ρέμα έχει εξαφανισθεί κι έχει μετατραπεί σε υπόγειο αγωγό και λίγο πιο κάτω, μετά την γέφυρα της οδού Χαλκίδος έως και την συμβολή του με τον Κηφισό κάτω από την Εθνική Οδό, έχει μετατραπεί σε ανοικτό τσιμέντινο οχετό.

Το 2025 το «μέτωπο του τσιμέντου» επανήλθε, με μια μελέτη που προέβλεπε πάλι «σκληρές» παρεμβάσεις στην φυσική κοίτη. Συνάντησε όμως την αντίδραση του κινήματος των πολιτών, που μετουσιώθηκε και σε αρνητικές γνωμοδοτήσεις από τους δυο όμορους Δήμους Αθήνας και Ν. Φιλαδέλφειας – Ν. Χαλκηδόνας.

Κι έτσι φθάνουμε σε μια ακόμα συμπληρωματική μελέτη που ολοκληρώθηκε τον Ιούλιο του 2026, όπου οι μελετητές για πρώτη φορά εξετάζουν στα σοβαρά μια λύση βασισμένη στη φύση, έστω και για ένα μικρό τμήμα της συγκεκριμένης κοίτης. Προς μεγάλη ικανοποίηση των πολιτών, των ακτιβιστών, των φορέων που προσπαθούν εδώ και χρόνια να αλλάξουν τη συμπεριφορά απέναντι στα φυσικά ρέματα.

Θα μπορούσε να λήξει εδώ η όλη ταλαιπωρία των ποτάμιων συστημάτων και να γίνει αυτή η νέα, έστω και τμηματική, Συμπληρωματική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων το έναυσμα για μια άλλη πολιτική: πολιτική διατήρησης των φυσικών κοιτών και αποκάλυψης των ρεμάτων από τους τόνους των τσιμέντινων επικαλύψεων. Δεν είναι όμως τόσο απλό.

Δυστυχώς για το μεγαλύτερο μέρος του τεχνικού δυναμικού της χώρας δεν φαίνεται να έχει γίνει μάθημα η έως τώρα καταστροφική λειτουργία αυτών των «λύσεων». Θεωρούν τη φυσική κοίτη ως πρόβλημα και όχι ως λύση στον ενδεχόμενο πλημμυρικό κίνδυνο. Τα ρέματα αντιμετωπίζονται ως αντιπλημμυρικοί αγωγοί και όχι ως ένα ολοκληρωμένο οικοσύστημα.

Και σε αυτή την λογική ακροβατεί και η διοίκηση. Η Περιφέρεια Αττικής το 2025 είχε αγνοήσει την αρνητική γνωμοδότηση των δυο Δήμων και είχε ταχθεί υπέρ του έργου, που προέβλεπε την μερική καταστροφή της φυσικής κοίτης του Ποδονίφτη. Παρ’ όλα αυτά το έργο δεν προχώρησε και ήρθε η τωρινή Συμπληρωματική Μελέτη, στην οποία και πάλι υπηρεσίες της κεντρικής διοίκησης δείχνουν να συναινούν, αν και προβάλλουν επιπλέον προβλήματα που φαίνεται να παραμένουν εκτός πεδίου μελέτης: η… υπέργηρη γέφυρα της οδού Χαλκίδος, το υπογειοποιημένο τμήμα του ρέματος στην οδό Αχαρνών, το υπογειοποιημένο τμήμα κάτω από την Εθνική Οδό, όπου εκβάλλει στον Κηφισό κ.λπ.

Το ρέμα εξακολουθεί και βρίσκεται σε μια μέγγενη. Από τη μια τα αδηφάγα συμφέροντα που όλα τα μετρούν σε κυβικά μπετόν και κατασκευαστικών έργων και από την άλλη μια άβουλη διοίκηση, που φυγομαχεί μεταξύ αποφυγής και μετάθεσης ευθυνών ανάμεσα στα διάφορα επίπεδά της -η τοπική αυτοδιοίκηση δείχνει την περιφερειακή και την κεντρική διοίκηση και τούμπαλιν.

Οι πολίτες οφείλουν να βρίσκονται σε εγρήγορση. Η μάχη για τον φυσικό Ποδονίφτη βρίσκεται στα χέρια τους.

Γιώργος Κατερίνης

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΑΥΓΗ ΣΤΙΣ 19/11/2026