Στο κείμενό της, η Λίνα Σπανού ξετυλίγει με τρυφερότητα το νήμα των παιδικών της αναμνήσεων, τότε που οι μαρμελάδες και τα γλυκά του κουταλιού μοσχοβολούσαν αγάπη, οικογένεια και παράδοση. Μια βιωματική αφήγηση που γεφυρώνει το χθες με το σήμερα, καθώς η ίδια μεταφέρει στα παιδιά και στα εγγόνια της τις γεύσεις, τις αξίες και το μεράκι που κληρονόμησε από τη μητέρα της.
Κάθε τέλος άνοιξης και κάθε αρχή καλοκαιριού γέμιζε το σπίτι μας μυρωδιές από γλυκό του κουταλιού βύσσινο, κεράσι και από μαρμελάδες φράουλα που τρελενομασταν όλοι από μικροί μέχρι μεγάλοι και από βερίκοκο.Μυρωδιες που δεν πρόκειται ποτέ να φύγουν από τη μύτη μου μπλεγμενες με περίσσια αγάπη και αστείρευτο μεράκι. Δε μεναμε στην επαρχία, αλλά σε ένα προάστιο της Αθήνας με εκείνες τις λαϊκές αγορές που μοσχομυριζαν τα καφάσια ζαρζαβατικά και φρούτα εποχής.
Μαζί με τη μάνα μας πηγαίναμε για να την βοηθάμε κιόλας και διαλέγαμε βύσσινο και κεράσι για το γλυκό του κουταλιού, φράουλες και βερίκοκα γινωμενα για μαρμελάδες. Να βγάλουμε έλεγε η μάνα μου καλοκαίρι και χειμώνα και μετά πάλι του χρόνου.
Τι γινόταν σε εκείνο το τραπέζι της κουζίνας από φορμαικα. Μας έδινε μια φουρκέτα ( από αυτές που βάζαν παλιά στα μαλλιά τους οι γυναίκες) για να βγάλουμε το κουκούτσι από το βύσσινο και το κεράσι. Τσακωνόμαστε θυμάμαι με την αδελφή μου ποια έβγαλε τα περισσότερα.
Και όταν τελείωνε η ιεροτελεστία του βρασιματος, πραγματική μαεστρία για να μην πιάσει το γλυκό και να βγει χωρίς να λιώσει. Περιμέναμε τη στιγμή για την παγωμένη βυσσιναδα που έπεφτε σαν νέκταρ να μας δροσίζει το λαιμό.
Δεν ξέρω αν εκείνα τα χρόνια αυτό που ζούσαμε μπορούσαμε να καταλάβουμε ότι ήταν μοναδικό, αλλά τώρα το ξέρουμε.
Κρατώντας κι εγώ αυτές τις εικόνες και τις παραστάσεις από μια εποχή με περίσσια αγάπη και προκοπή, θέλησα για τα παιδιά μου και συνεχίζω να θέλω για τα εγγονάκια μου να κρατήσω την παράδοση τουλάχιστον στις μαρμελάδες γιατί τα γλυκά του κουταλιού δεν τα τρώνε πλέον τα παιδιά μιας και η αγορά κατακλύζεται από τόσα άλλα γλυκά. Εμένα πάντως συνεχίζουν να μου αρέσουν με πρώτο και καλύτερο το βύσσινο και το κεράσι ( κατάλοιπα βλέπετε από τα χρόνια της αθωότητας).
Τα εγγόνια μου αγαπούν όλα ανεξαιρέτως την μαρμελάδα φράουλα. Έτσι κι εγώ τηρώντας την παράδοση έφτιαξα μια εφέτος τις μαρμελαδιτσες μου για να τους τις μοιρασω.
Η συνταγή είναι παλιά, της μανουλας μου, αλλά οπως λένε και τα εγγονάκια μου: Γιαγιά ότι φτιάχνεις είναι πεντανόστιμο γιατί το υλικό που βάζεις είναι η αγάπη και το μεράκι, συμπληρώνω εγώ.
Λίνα Σπανού
