Στο πλαίσιο της δημόσιας συζήτησης που έχει αναπτυχθεί γύρω από εκδήλωση του 2014 στη Νέα Φιλαδέλφεια με ομηλίτρια την Ελένη Αρβελέρ και τις αντιδράσεις που εκφράστηκαν εκ των υστέρων από τον σύλλογο Ποντίων ΝΦ “Δημήτριος Υψηλάντης” , ο Πρόεδρος του Σύνδεσμος Μικρασιατών Νέας Φιλαδέλφειας Χρήστος Τριανταφύλλου κατέθεσε τη δική του τοποθέτηση για το γεγονός. Στο κείμενό του επιχειρεί να αποσαφηνίσει το πλαίσιο μέσα στο οποίο δόθηκαν οι απαντήσεις της ομιλήτριας, καθώς και τη θέση του Συνδέσμου ως διοργανωτή της εκδήλωσης. Για λόγους πληρότητας, διαφάνειας και ισότιμης ενημέρωσης, παρατίθεται στη συνέχεια αυτούσια η άποψη του Προέδρου.
ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΔΗΛΩΣΗΣ
Με αφορμή τη συζήτηση που έχει προκύψει, αισθάνομαι την ανάγκη να τοποθετηθώ με ψυχραιμία και σεβασμό, με μοναδικό στόχο την αποκατάσταση της αλήθειας.
Κατά τη διάρκεια εκδήλωσης του Συνδέσμου Μικρασιατών στο ΠΠΙΕΔ, το 2014 με αφορμή τη συμπλήρωση 92 ετών από τη Μικρασιατική Καταστροφή, τέθηκε ερώτημα προς την Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ σχετικά με το γιατί η Γαλλία έχει αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Αρμενίων και όχι των Ποντίων.
Η απάντησή της ήταν επεξηγηματική και όχι τοποθέτηση εκπροσώπησης κάποιου κράτους ή υιοθέτηση συγκεκριμένης πολιτικής θέσης. Αναφέρθηκε στο ότι η Γαλλία βασίζεται στον διεθνή ορισμό της γενοκτονίας, όπως αυτός καθορίζεται από τη Σύμβαση για την Πρόληψη και την Τιμωρία του Εγκλήματος της Γενοκτονίας του 1948, ο οποίος εστιάζει στην πρόθεση εξόντωσης μιας ομάδας.
Στο πλαίσιο αυτό, μετέφερε μια ερμηνεία που αποδίδεται σε γαλλικούς και ευρωπαϊκούς κύκλους, σύμφωνα με την οποία η ύπαρξη αντίστασης από την πλευρά των Ποντίων επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο αξιολογούνται ιστορικά τα γεγονότα. Η αναφορά αυτή δεν ήταν προσωπική της θέση ούτε υιοθέτηση της συγκεκριμένης προσέγγισης, αλλά απόδοση ενός επιχειρήματος που διακινείται σε διεθνές επίπεδο.
Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ δεν εκπροσωπούσε τη Γαλλία, δεν είχε πολιτική ιδιότητα και η τοποθέτησή της δεν μπορεί να εκληφθεί ως επίσημη θέση οποιουδήποτε κράτους.
Άλλωστε, η διαχρονική της πορεία και το έργο της αποδεικνύουν τη βαθιά της σύνδεση και προσφορά στον μικρασιατικό πολιτισμό, ο οποίος περιλαμβάνει αναπόσπαστα και τον ποντιακό ελληνισμό.
Ο σεβασμός στην ιστορική μνήμη και η υπεύθυνη μεταφορά των λεγομένων αποτελούν προϋποθέσεις για έναν ουσιαστικό και ενωτικό δημόσιο διάλογο.
