Η κατάπτυστη στάση της ελληνικής κυβέρνησης απέναντι στην ωμή ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και την αρπαγή του Νικολάς Μαδούρο μάλλον δεν αποτελεί έκπληξη.
Εδώ, επί δύο χρόνια, δεν βρήκε λόγια να καταδικάσει την συστηματική γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού από το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ, στη Βενεζουέλα θα κολλήσει;
Είναι όμως πραγματικά θαυμαστός ο τρόπος που ξεπερνά και αυτή την αβάσιμη επιχειρηματολογία της κυβέρνησης των ΗΠΑ, την οποία σημειωτέον ακόμα και οι ίδιοι οι Αμερικάνοι την εγκατέλειψαν την επομένη της επίθεσης. Είναι φανερό ότι ούτε οι κυβερνητικοί φωστήρες πήραν στα σοβαρά ότι οι ΗΠΑ προχώρησαν στη μεγαλύτερη στρατιωτική κινητοποίηση εδώ και δεκαετίες για να καταπολεμήσουν… το ναρκωεμπόριο.
Εξάλλου, όπως λέει και ένα παλιό ρητό, όπου πάει η CIA ανθεί το εμπόριο των ναρκωτικών και τα πεπραγμένα είναι πλούσια: Παλιότερα με τους Κόντρας στη Νικαράγουα, μετά με τους Μουτζαχεντίν στο Αφγανιστάν και στη συνέχεια με την «απελευθέρωση» από τους Ταλιμπάν. Μάλιστα όταν έγινε η στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα δεν είχε στεγνώσει καλά-καλά το μελάνι από την απονομή χάριτος από τον Τραμπ στον πρώην πρόεδρο της Ονδούρας Χουάν Ορλάντο Ερνάντες, καταδικασμένος από αμερικανικό δικαστήριο για συνεργασία με καρτέλ ναρκωτικών. Για να μη θυμηθούμε το άθλιο πρόγραμμα της CIA «ΜΚ-ultra» που από το 1953 μέχρι το 1973 μετέτρεψε πολλές χιλιάδες Αμερικανούς -και όχι μόνο- σε πειραματόζωα, με την εν αγνοία τους έκθεσή τους σε LSD και άλλες ψυχοτρόπες ουσίες με στόχο την ανάπτυξη τεχνικών για τον έλεγχο της σκέψης.
Αν όμως κάτι πρέπει να προβληματίσει σοβαρά τα εργατικά-λαϊκά στρώματα της χώρας μας είναι ο κυνισμός και η ξεδιαντροπιά με την οποία πλασάρει τα βρώμικα συμφέροντα ως το δήθεν «εθνικό συμφέρον» που υπαγορεύει την εξωτερική πολιτική, δηλαδή τον ρόλο σημαιοφόρου των ΗΠΑ στους ανταγωνισμούς τους με την Κίνα και τους συμμάχους της.
Αλήθεια, που οριοθετείται το «εθνικό συμφέρον» κατά την ελληνική κυβέρνηση; Στα συμβόλαια για τις αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες που ζήτησε ο Τραμπ; Στα 50 εκατομμύρια βαρέλια Βενεζουελάνικου πετρελαίου που θα διαχειριστεί ο ίδιος; Στη Γροιλανδία; Στις επιβουλές απέναντι σε Βραζιλία, Κολομβία, Καναδά; Στην Κούβα; Στα φιλέτα των κατασκευαστικών για την «ανοικοδόμηση» της Ουκρανίας και της Γάζας;
Στο όνομα αυτού του «εθνικού συμφέροντος», δηλαδή των ταξικών συμφερόντων των εφοπλιστών και βιομηχάνων, αγοράζουμε φρεγάτες για να τις στείλουμε στον Ειρηνικό, στέλνουμε το ναυτικό μας στην Ερυθρά Θάλασσα και προσεχώς στον Εύξεινο Πόντο, υπερασπιζόμαστε με πάτριοτ και στρατεύματα τον οίκο των Σαούντ, αλλά και παζαρεύουμε τη συνδιαχείριση του Αιγαίου με την -σύμμαχη της κυβέρνησης στο ΝΑΤΟ- τουρκική αστική τάξη.
Και φυσικά για την επίτευξη της νέας «μεγάλης ιδέας» της γεωστρατηγικής αναβάθμισης της ελληνικής ολιγαρχίας οι εργατικές-λαϊκές ανάγκες πρέπει να τεθούν σε καθεστώς νηστείας διαρκείας, οι εργαζόμενοι να σφίξουν και άλλο το ζωνάρι, οι αγρότες να συναινέσουν στο ξεκλήρισμά τους.
Τι θα συμβεί όμως αν ακόμα πιο αποφασιστικά οι εργάτες, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι αγρότες, οι φοιτητές, ευρύτερα λαϊκά στρώματα αποφασίσουν να «το πάρουν αλλιώς»;
Αν οι σπίθες αντίστασης που έγιναν φλόγες αγώνα το 2025 πολλαπλασιαστούν, δυναμώσουν κι άλλο, αν συνενωθούν σε ένα μεγάλο, πανελλαδικά συντονισμένο κίνημα, που θα αμφισβητήσει συνολικά την κυρίαρχη πολιτική και το αφήγημα ότι ο καπιταλισμός είναι μονόδρομος;
Αν αρνηθούν να μάθουν «να αντέχουν σε φέρετρα με σημαία πάνω» και απαιτήσουν την απεμπλοκή της χώρας μας από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και ανταγωνισμούς;
Αν ξεπεράσουν τις τρικλοποδιές και τις νέες σειρήνες διαχείρισης που θα στηθούν για τον εγκλωβισμό τους και συμπορευτούν ακόμα πιο θαρρετά με το ΚΚΕ για έναν δρόμο ανάπτυξης που θα έχει στο επίκεντρό του τις σύγχρονες ανάγκες των πολλών και όχι τα κέρδη των λίγων;
Τότε μόνο θα πάρει ανάσα ο λαός μας και θα κοπεί ο βήχας των απανταχού «εμπόρων των εθνών».
*O Νίκος Σερετάκης, είναι μέλος του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ
πηγή: www.topontiki.gr
