Σχολιάζοντας την ανακοίνωση του Δήμου για τη συνάντηση Δημοτικής Αρχής – Αποκεντρωμένης – Δαστερίδη ο Νίκος Σερετάκης, επικεφαλής της “Λαϊκής Συσπείρωσης” σημείωσε στη συνεδρίαση της 11ης Μάρτη:
Είδαμε τη συνάντηση Δήμου – Αποκεντρωμένης Δαστερίδη. Δηλαδή τοπικού κράτους – κεντρικού κράτους και μεγάλου αφεντικού, που προϊδεάζει για κάποιου είδους συμβιβασμό μεταξύ τους.
Πίσω από τους πανηγυρισμούς της Δημοτικής Αρχής και τις χαρές της βολικής αντιπολίτευσης, κρύβεται η ουσία: ότι το κράτος και το σύστημα δουλεύει ρολόι για τους επιχειρηματίες, ότι η συγκεκριμένη λεόντεια σύμβαση καταρτίστηκε με κριτήριο το κέρδος του ιδιώτη και αφορά στην παράδοση στον ιδιώτη μιας υπηρεσίας του Δήμου και μάλιστα ανταποδοτικής. Έτσι άλλωστε πράξει και άλλες Δημοτικές Αρχές των δυνάμεων του ευρωμονόδρομου σε όλη την επικράτεια.
Η “Λαϊκή Συσπείρωση” στήριξε την πάλη των εργαζομένων ενάντια στην ιδιωτικοποίηση κόντρα σε Θεούς και δαίμονες. Κόντρα σε πιέσεις, σε απειλές προς τους εργαζόμενους, κόντρα σε αγωγές, σε αποβολές δημοτικών συμβούλων από Συμβούλια, σε διαλύσεις συνεδριάσεων Δημοτικών Συμβουλίων κα.
Η εξέλιξη επιβεβαίωσε ότι ωφελημένος του έργου είναι ο ανάδοχος, όπως άλλωστε προέβλεπε σαφέστατα και η αρχική μελέτη της ΔΑΜΙΣ, του οποίου τα κέρδη χρηματοδοτούν οι λαϊκές οικογένειες με τα εξωφρενικά δημοτικά τέλη της Διοίκησης Τομπούλογλου.
Η Επιτροπή στην οποία συμμετέχουμε, έχει ευρήματα που αφορούν προβλήματα στην ίδια τη μελέτη, ασυμφωνίες της μελέτης και της προσφοράς που επιλέχθηκε, μέχρι και συγκεκριμένα προβλήματα στην υλοποίηση της σύμβασης. Ανεξάρτητα από επιμέρους ευρήματα, είναι φανερό ότι πρόκειται για πολιτικό ζήτημα με προσωπική ευθύνη πρώτα και κύρια του κ. Βούρου, ο οποίος σήμερα αναζητά ασφαλές λιμάνι στην αγκαλιά της Νέας Δημοκρατίας η οποία τον καλύπτει.
Είναι ανάγκη να βγουν γενικότερα συμπεράσματα για το αντιλαϊκό πλαίσιο που αναθέτει στους Δήμους ρόλο τροχονόμου μεταξύ επιχειρηματικών ομίλων, που διαγκωνίζονται για έργα και προμήθειες. Είναι τελικά οι μόνοι που κερδίζουν
Να βγουν συμπεράσματα για τη δήθεν “ελεύθερη αγορά” και τη λειτουργία της ενέργειας ως προϊόν χρηματιστηρίου σε συνθήκες απελευθέρωσης, που μετατρέπεται σε πανάκριβο εμπόρευμα το οποίο χρυσοπληρώνουν οι λαϊκές οικογένειες.
