Δεν αντέξαμε τον πειρασμό να σταθούμε μπροστά σε πρόσωπα και στιγμές που μοιάζουν βγαλμένες από ζωντανή αφήγηση.
Σε μια φωτογραφία, μέσα στο πλήθος της πορείας για το Πολυτεχνείο που ξεκίνησε από την πλατεία Κωνσταντινουπόλεως, διακρίνεται ο τότε δήμαρχος Τάσος Αμπατζής. Νέοι άνθρωποι γύρω του, με μάτια γεμάτα αποφασιστικότητα.
Σε άλλες εικόνες, οι μεγάλες στιγμές του Συλλόγου Νέων: η ιστορική εκδήλωση για το ρεμπέτικο, παρέες, γέλια, κιθάρες, πρόσωπα που έγραφαν τη δική τους μικρή ιστορία στις γειτονιές. Και κάπου ανάμεσα στα καρέ, τα παλιά δημαρχεία της πόλης, σημεία αναφοράς μιας εποχής που άλλαζε.
Και ύστερα, μια σκηνή που μοιάζει σχεδόν απίστευτη σήμερα: στην εξέδρα της Πρωτομαγιάς βρίσκονται μαζί τρεις φωνές που έμελλε να σημαδέψουν το ελληνικό τραγούδι — Γιώργος Νταλάρας, Χάρης Αλεξίου και Άννα Βίσση. Μια στιγμή όπου η μουσική, η νεότητα και η ελπίδα συναντιούνται.
Αυτή η έκθεση δεν είναι μόνο ένα αρχείο φωτογραφιών. Είναι μια υπενθύμιση ότι κάποτε μια γενιά πίστεψε βαθιά πως μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Και ίσως, κοιτάζοντας αυτά τα πρόσωπα σήμερα, να θυμηθούμε ότι τα όνειρα δεν ανήκουν στο παρελθόν.
Τα εγκαίνια της έκθεσης πραγματοποιούνται σήμερα, Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου, στις 20:00, στο ΠΠΙΕΔ.
Ίσως είναι μια καλή ευκαιρία να ξανασυναντηθούμε με εκείνη τη νεολαία που τόλμησε να ονειρευτεί. Και να θυμηθούμε πως, κάθε τόσο, ο κόσμος αλλάζει ακριβώς έτσι. Από ανθρώπους που πιστεύουν ότι μπορεί.
