Η τριετία 1919–1922 που σημάδεψε την Ελλάδα – Μια εκδήλωση μνήμης και ιστορικής ευθύνης
Τα Σεμινάρια Ιστορίας της τριετίας 1919 – 1922 συνεχίζονται την Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2026, στις 19.00, στον χώρο εκδηλώσεων του Παγκόσμιου Πολιτιστικού Ιδρύματος Ελληνισμού της Διασποράς (Π.Π.Ι.Ε.Δ.), στον Δήμο Νέας Φιλαδέλφειας – Νέας Χαλκηδόνας.
Πρόκειται για μια εκδήλωση ιδιαίτερης ιστορικής και κοινωνικής σημασίας, που αγγίζει βαθιά τους συμπολίτες μας προσφυγικής καταγωγής, αλλά και κάθε πολίτη που αντιλαμβάνεται τη σημασία της ιστορικής μνήμης και της συλλογικής αυτογνωσίας.
Κεντρικός ομιλητής θα είναι ο Λουκάς Χριστοδούλου, συγγραφέας και ερευνητής, ένας πραγματικά ακούραστος εργάτης για τη διάσωση και τη διάδοση της ιστορίας του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας. Το έργο του έχει τιμηθεί από την Ακαδημία Αθηνών, κυρίως για τη μακρόχρονη και συστηματική ενασχόλησή του με την τραγική τριετία 1919–1922, που συγκλόνισε την Ελλάδα, καθώς και για το μνημειώδες τρίτομο έργο του «Οι προσφυγικοί οικισμοί της Ε.Α.Π. στη Μακεδονία (1928)».
Η θεματική της ομιλίας αποτυπώνεται εύγλωττα και στο υλικό της εκδήλωσης:
από τη μία πλευρά, η απόβαση του Ελληνικού Στρατού στη Σμύρνη τον Μάιο του 1919, σύμβολο εθνικών προσδοκιών και ιστορικών εξελίξεων, και από την άλλη, η Σμύρνη στις φλόγες τον Σεπτέμβριο του 1922, εικόνα που συμπυκνώνει την καταστροφή, τον ξεριζωμό και την ανθρώπινη τραγωδία. Ανάμεσα σε αυτές τις δύο στιγμές ξεδιπλώνεται μια τριετία που άλλαξε ριζικά την πορεία της νεότερης ελληνικής ιστορίας.
Η μακρόχρονη παρουσία του κ. Χριστοδούλου στον χώρο της έρευνας και της ανάδειξης του Μικρασιατικού Πολιτισμού – τόσο μέσα από τη συγγραφική του δραστηριότητα όσο και από τη συμμετοχή του σε φορείς και πρωτοβουλίες μνήμης – εγγυάται μια τεκμηριωμένη και ουσιαστική προσέγγιση ενός θέματος που παραμένει επίκαιρο ακόμη και έναν αιώνα μετά.
Σε μια πόλη με βαθιές προσφυγικές ρίζες, η Ιστορία δεν αποτελεί απλώς αντικείμενο μελέτης, αλλά ζωντανό κομμάτι της ταυτότητας των κατοίκων της. Τέτοιες εκδηλώσεις λειτουργούν ως γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, κρατώντας άσβεστη τη μνήμη και ενισχύοντας τη συλλογική μας συνείδηση.
