Τέλος στην «τυφλή πτήση» της χρηματοδότησης των Δήμων επιχειρεί να βάλει η ΚΕΔΕ με τις δύο προγραμματικές συμβάσεις που υπέγραψε με την ΕΕΤΑΑ. Πίσω από την τεχνική γλώσσα των μελετών, η Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδας διαβλέπει έναν απολύτως πολιτικό και οικονομικό κίνδυνο: αν οι Δήμοι δεν μπορούν να αποδείξουν με στοιχεία τι πραγματικά κοστίζουν οι αρμοδιότητές τους, τότε πολύ απλά δεν μπορούν και να διεκδικήσουν τους αναγκαίους πόρους.
Η ανησυχία δεν είναι θεωρητική. Τα τελευταία χρόνια, το αυξημένο ενεργειακό κόστος, οι μισθολογικές υποχρεώσεις και οι συνεχώς διευρυνόμενες αρμοδιότητες έχουν δημιουργήσει μια μόνιμη ασφυξία στους δημοτικούς προϋπολογισμούς. Παράλληλα, η Πολιτεία συνεχίζει να μεταφέρει υποχρεώσεις χωρίς αντίστοιχη χρηματοδότηση, ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση προσανατολίζεται σε αυστηρότερους κανόνες και περιορισμούς στα συγχρηματοδοτούμενα προγράμματα.
Ιδιαίτερα κρίσιμο είναι το πεδίο των κοινωνικών δομών. Βρεφονηπιακοί σταθμοί, ΚΔΑΠ και υπηρεσίες κοινωνικής συνοχής λειτουργούν σήμερα χάρη σε ευρωπαϊκούς πόρους, με ορίζοντα όμως αβέβαιο. Αν και δεν υπάρχει τεκμηριωμένη αποτύπωση του πραγματικού κόστους λειτουργίας τους, ο κίνδυνος περικοπών ή ακόμη και διακοπής χρηματοδότησης είναι απολύτως υπαρκτός. Αυτόν ακριβώς τον κίνδυνο επιχειρεί να προλάβει η ΚΕΔΕ.
Όπως επισήμανε και ο γενικός γραμματέας της ΚΕΔΕ, Δημήτρης Καφαντάρης, πρόκειται για μια οργανωμένη προσπάθεια θεσμικής αυτοάμυνας της Αυτοδιοίκησης. Για πρώτη φορά, οι Δήμοι επιχειρούν να μιλήσουν με ενιαία στοιχεία και όχι με αποσπασματικές εκτιμήσεις.
Η αύξηση των ΚΑΠ από 156 σε 164 εκατ. ευρώ για το 2025 δεν αλλάζει την ουσία: τα χρήματα δεν επαρκούν. Χωρίς τεκμηρίωση, η υποχρηματοδότηση κινδυνεύει να παγιωθεί. Με τεκμηρίωση, όμως, οι Δήμοι αποκτούν επιτέλους όπλα για να διεκδικήσουν όσα τους αναλογούν — και να προστατεύσουν τις κοινωνικές δομές που κρατούν όρθιες τις τοπικές κοινωνίες.
