Τρίκαλα: Οι ζωές που δεν γύρισαν ποτέ σπίτι – Τέσσερις εργαζόμενες νεκρές στη φωτιά που έκοψε στα δύο το εργοστάσιο

53

Διαβάζεται σε 3’

Μια μαύρη αυγή σκέπασε τα Τρίκαλα. Λίγο πριν τις 4 τα ξημερώματα της Δευτέρας (26/1), ένας εκκωφαντικός θόρυβος και οι φλόγες που ακολούθησαν μετέτρεψαν έναν χώρο εργασίας σε τόπο θανάτου. Η φωτιά που ξέσπασε σε γνωστή μπισκοτοβιομηχανία της περιοχής άφησε πίσω της τέσσερις νεκρές εργαζόμενες, τραυματίες και μια πόλη παγωμένη από τον πόνο.

Τουλάχιστον οκτώ άτομα μεταφέρθηκαν στο Γενικό Νοσοκομείο Τρικάλων, χωρίς να διατρέχει κίνδυνο η ζωή τους, ενώ οι έρευνες συνεχίζονται με δραματική αγωνία για ένα ακόμη άτομο που εξακολουθεί να αγνοείται.

Εργοστάσιο σε πλήρη λειτουργία – Παγιδευμένες στο καθήκον

Την ώρα της πυρκαγιάς, το εργοστάσιο βρισκόταν σε κανονική 24ωρη λειτουργία. Στην πτέρυγα της παραγωγής εργάζονταν 13 άτομα, κυρίως γυναίκες. Πέντε εξ αυτών δεν είχαν αρχικά εντοπιστεί. Λίγο πριν τις 9 το πρωί, επιβεβαιώθηκε το χειρότερο σενάριο: τέσσερις σοροί εργαζομένων ανασύρθηκαν μέσα από τα συντρίμμια.

Ήταν εργαζόμενες που βρίσκονταν στη θέση τους.
Στο ωράριό τους.
Στη δουλειά που δεν έμελλε να τελειώσει ποτέ.

Έκρηξη που σήκωσε την πόλη στο πόδι

Σύμφωνα με μαρτυρίες, προηγήθηκε ισχυρή έκρηξη, τόσο δυνατή που ακούστηκε σε ολόκληρη την πόλη αλλά και σε χωριά της ευρύτερης περιοχής. Κάτοικοι μιλούν για τζάμια που έτριζαν και για έναν ήχο που «δεν έμοιαζε με τίποτα άλλο».

Τα αίτια παραμένουν άγνωστα. Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες κάνουν λόγο για διαρροή αερίου ή προπανίου, χωρίς μέχρι στιγμής επίσημη επιβεβαίωση.

Το εργοστάσιο κόπηκε στα δύο – Η εικόνα της καταστροφής

Οι εικόνες από το σημείο σοκάρουν. Μέρος του κτιρίου έχει ισοπεδωθεί, με το εργοστάσιο να φαίνεται κυριολεκτικά κομμένο στη μέση. Κατεστραμμένες γραμμές παραγωγής, καπνός, στάχτες και σίδερα στραβωμένα συνθέτουν ένα σκηνικό απόλυτης καταστροφής.

Όχι άλλο «ήταν η κακιά στιγμή»

Η τοπική κοινωνία θρηνεί. Οικογένειες βυθισμένες στο πένθος, συνάδελφοι σε σοκ, μια πόλη που ζητά απαντήσεις. Πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν ονόματα, πρόσωπα, ζωές που χάθηκαν στη δουλειά τους.

Η τραγωδία αυτή δεν μπορεί να περάσει ως άλλη μία «κακιά στιγμή».
Η ασφάλεια στην εργασία δεν είναι πολυτέλεια. Είναι υποχρέωση.
Για να μη χρειαστεί ξανά μια πόλη να μετρά νεκρούς επειδή κάποιοι απλώς πήγαν στη δουλειά τους.