Με ανάρτηση αρμόδιου εντεταλμένου συμβούλου του Δήμου Νέας Φιλαδέλφειας – Νέας Χαλκηδόνας γνωστοποιήθηκε η απομάκρυνση του αστέγου από την Πλατεία Πατριάρχου και η μεταφορά του σε νοσοκομείο, κατόπιν υλοποίησης εισαγγελικής παραγγελίας. Το ζήτημα είχε αναδειχθεί και από το dekeleias.gr, στο πλαίσιο της αυξημένης ανησυχίας κατοίκων για την κατάσταση του συγκεκριμένου ανθρώπου, ιδιαίτερα εν μέσω χαμηλών θερμοκρασιών. Με αφορμή την εξέλιξη του θέματος, αξίζει να σταθούμε όχι μόνο στο θετικό αποτέλεσμα, αλλά και σε όσα αυτό ανέδειξε σε επίπεδο λειτουργίας του συστήματος κοινωνικής προστασίας.
Η υπόθεση της Πλατείας Πατριάρχου ανέδειξε με σαφήνεια ότι η δημοσιοποίηση, όταν γίνεται με ευθύνη και με γνώμονα την προστασία της ανθρώπινης ζωής, μπορεί να λειτουργήσει συμπληρωματικά και επιταχυντικά στις θεσμικές διαδικασίες. Κανείς δεν αμφισβήτησε ότι πρόκειται για έναν άνθρωπο γνωστό στις κοινωνικές υπηρεσίες εδώ και χρόνια, ούτε ότι στον Δήμο υπάρχουν πολιτικές, δομές και συγκεκριμένο πλαίσιο διαχείρισης της αστεγίας, όπως ήθελε να εννοηθεί η αρχική απάντηση αρμοδίου στελέχους του Δήμου.
Ωστόσο, εκείνο που ενεργοποίησε την άμεση κινητοποίηση όλων ήταν ο υπαρκτός κίνδυνος για τη ζωή του λόγω των καιρικών συνθηκών και η δημόσια ανάδειξη του ζητήματος. Σε τέτοιες περιπτώσεις, όπως προβλέπει το θεσμικό πλαίσιο, το δικαίωμα επιλογής υποχωρεί μπροστά στην ανάγκη προστασίας της ζωής και η απόφαση λαμβάνεται με εισαγγελική παρέμβαση.
Η ουσία της συζήτησης δεν βρίσκεται στο ποιος δικαιώθηκε επικοινωνιακά, αλλά στο ότι ένας άνθρωπος δεν παρέμεινε άλλο εκτεθειμένος στο κρύο και ότι οι διαδικασίες κινήθηκαν ταχύτερα. Παράλληλα, το περιστατικό επανέφερε στο προσκήνιο ένα ευρύτερο ζήτημα: αν οι υπάρχουσες πολιτικές επαρκούν για την κλίμακα της αστεγίας και αν το φαινόμενο αντιμετωπίζεται ως δομικό κοινωνικό πρόβλημα και όχι μόνο διαχειριστικά.
Γιατί τελικά, η αστεγία δεν αφορά μόνο όσα βλέπουμε στα κεντρικά σημεία της πόλης, αλλά και εκείνους που παραμένουν αόρατοι. Και σε αυτό το πεδίο, η ενημέρωση, η ευαισθητοποίηση και η συνεργασία πολιτών και θεσμών δεν υποκαθιστούν το σύστημα — το ενεργοποιούν.
Όταν η πλατεία γίνεται καθρέφτης της κοινωνίας μας και αφορμή για ανθρώπινη ευαισθησία. Αρκεί;
