Τον Οκτώβριο του 2025, στην περιοχή Τουραλί, στη συνοικία Απομάχων της Νέας Φιλαδέλφειας, έγιναν εγκαίνια με κάθε επισημότητα. Κορδέλες, χαμόγελα, φωτογραφίες και –φυσικά– αγιασμός για ένα έργο υποδομής περιβάλλοντος που περιλάμβανε δύο κλίμακες και αναβαθμούς, με στόχο τη βελτίωση της εικόνας και της λειτουργικότητας της γειτονιάς. Όλα έδειχναν πως επρόκειτο για μια μικρή αλλά ουσιαστική παρέμβαση στον δημόσιο χώρο, παρά τις οποίες ενστάσεις για ορισμένα ζητήματα.
Τρεις μήνες μετά, όμως, η εικόνα λέει μια διαφορετική ιστορία. Τα παρτέρια των αναβαθμών έχουν χορταριάσει, η φύτευση των φυτών δείχνει αφρόντιστη και το έργο δίνει την αίσθηση εγκατάλειψης. Εκεί όπου υποτίθεται ότι θα υπήρχε φροντίδα και συνέχεια, κυριαρχεί η γνωστή σιωπή μετά τα χειροκροτήματα.
Το ζήτημα δεν είναι μόνο αισθητικό. Είναι θέμα νοοτροπίας. Γιατί ένα έργο δεν τελειώνει στα εγκαίνια ούτε με τον αγιασμό. Η πραγματική αξία του κρίνεται στη συντήρηση, στη φροντίδα και στη διάρκεια στον χρόνο. Αλλιώς, μένει απλώς ως ένα ακόμη παράδειγμα του «όλα για την κορδέλα, τίποτα για μετά». Και αυτό, δυστυχώς, το έχουμε ξαναδεί.
