Τον συναντήσαμε ένα βροχερό πρωινό σε ένα καφέ της πλατείας Πατριάρχου, στη Δεκελείας. Η κουβέντα άρχισε φυσικά από τη γειτονιά. Κάποια στιγμή η ματιά του στάθηκε στο μικρό πάρκο στην οδό Ιωνίας, όπου σήμερα είναι «κρυμμένο» το παλιό μαρμάρινο σιντριβάνι. «Παραμένει κομμάτι της μνήμης μου για την πόλη», μας είπε, και στα μάτια του διακρίναμε μια ήρεμη νοσταλγία για τη Νέα Φιλαδέλφεια και τους ανθρώπους της.

Γεννημένος εδώ, φοίτησε στο 2ο Δημοτικό Σχολείο και στο 2ο Γυμνάσιο Νέας Φιλαδέλφειας (πρώην Θηλέων). Μίλησε με συγκίνηση για τις αλλαγές της πόλης, εκφράζοντας την ικανοποίησή του για την προσπάθεια διατήρησης του προσφυγικού συνοικισμού. Η κουβέντα κύλησε για το Άλσος, τη Δεξαμενή και φυσικά την ΑΕΚ, στοιχεία ταυτότητας που δένουν γενιές με τον τόπο τους. Από το 2000 ζει και εργάζεται στην Κέρκυρα.

Στο πλαίσιο αυτής της μνήμης και συνέχειας, μιλήσαμε για τον νέο του δίσκο «Γέφυρες», που κυκλοφορεί ήδη ψηφιακά σε όλα τα δισκοπωλεία. Είναι ένα πρωτότυπο πάντρεμα της ελληνικής και της ιρλανδικής παραδοσιακής μουσικής, μια συνομιλία ανάμεσα σε δύο διαφορετικές μουσικές διαλέκτους της ίδιας, παγκόσμιας γλώσσας. 

Τον ρωτήσαμε πώς προέκυψε αυτό το πάντρεμα. Χαμογέλασε και απάντησε: «Πάντα μου άρεσε η ιρλανδική μουσική». Μέσα από ρυθμούς, μέτρα και μελωδίες, οι «Γέφυρες» δείχνουν πόσο κοντινός μπορεί να γίνει ο Άλλος, όταν τον πλησιάζεις με ανοιχτό αυτί. Ο δίσκος ολοκληρώθηκε μετά από σχεδόν δύο χρόνια δουλειάς, με αφοσίωση και μεράκι από τον ίδιο και τους συνεργάτες του, προσφέροντας ένα αισθητικά συνεκτικό αποτέλεσμα. Δεν έλειψε η αναφορά του στους συνεργάτες του και την δουλεία που έχει γίνει διαχρονικά και στους  δίσκους που έχει κυκλοφορήσει μέχρι τώρα κάνοντας ιδιαίτερη μνεία στον μουσικό και άνθρωπο Θύμιο Παπαδόπουλο.

Παράλληλα, ο Παναγιώτης Κελάνδριας έχει μακρά ακαδημαϊκή πορεία. Είναι Καθηγητής στο Τμήμα Ξένων Γλωσσών, Μετάφρασης και Διερμηνείας (Τ.Ξ.Γ.Μ.Δ.) του Ιονίου Πανεπιστημίου, με κύριο γνωστικό αντικείμενο τη «Μετάφραση από τα Αγγλικά προς τα Ελληνικά». Είναι επίσης ιδρυτής και επιμελητής του διεθνούς επιστημονικού περιοδικού με κριτές mTm, σε συνεργασία με τον Καθηγητή του Trinity College Dublin, κ. Michael Cronin, και την Καθηγήτρια του Τ.Ξ.Γ.Μ.Δ., κ. Αναστασία Παριανού. Όπως και στη μουσική, το κοινό στοιχείο είναι οι γέφυρες ανάμεσα σε κόσμους και γλώσσες.

Ο ίδιος δεν έκρυψε τη δημιουργική αγωνία για την πορεία του δίσκου: αν θα βρει το κοινό του, αν θα παρουσιαστεί ζωντανά σε μια μουσική σκηνή της Αθήνας. Μια αγωνία ανθρώπινη, που δείχνει τη σοβαρότητα και την πίστη του στη δουλειά του.

Καθώς η βροχή συνέχιζε πάνω από την πλατεία Πατριάρχου και τη Δεκελείας, γινόταν σαφές ότι οι «Γέφυρες» δεν είναι απλώς ένας δίσκος. Είναι ένας τρόπος να μένεις δεμένος με τον τόπο σου, ακόμα κι όταν ανοίγεσαι αλλού. Μια διαδρομή που ξεκινά από τη Νέα Φιλαδέλφεια και συνεχίζει. 

Το έργο του στο κανάλι του στο youtube

Panagiotis Kelandrias-YouTube Channel

The post «Γέφυρες», μουσική, μνήμες, ΑΕΚ και Νέα Φιλαδέλφεια – Συνέντευξη με τον Παναγιώτη Κελάνδρια appeared first on Ειδήσεις και Πληροφορίες για Νέα Φιλαδέλφεια και Νέα Χαλκηδόνα - News Magazine Δεκελείας.

Υπάρχουν συνεντεύξεις που διαβάζονται. Και υπάρχουν κι εκείνες που νιώθονται.
Η κουβέντα μας με τον Χρήστο Τριανταφύλλου, σε ένα καφέ της Νέας Φιλαδέλφειας, ήταν μια επιστροφή στις ρίζες, στις φωνές των παππούδων και των γιαγιάδων μας, στις μυρωδιές της κουζίνας και στις μνήμες που δεν έγιναν ποτέ απλή ιστορία.

Με λόγια ήρεμα, αλλά γεμάτα βάθος, μιλά για τη γιαγιά Άννα, τον παππού Χρήστο, τη «δεύτερη» νονά του Παρασκευή, ανθρώπους που του έμαθαν τι σημαίνει αξιοπρέπεια, μνήμη και συνέχεια. Μιλά για τον Σύνδεσμο Μικρασιατών όχι ως ρόλο, αλλά ως κομμάτι ζωής. Για τις δυσκολίες, τις πικρίες, αλλά και τις στιγμές που δικαιώνουν κάθε προσπάθεια – όταν τα μάτια των παιδιών φωτίζονται από απορίες και ενδιαφέρον.

Χρήστο, πώς ξεκίνησαν όλα για σένα με τον Σύνδεσμο; Το είχες φανταστεί ποτέ ότι θα γινόταν τόσο μεγάλο κομμάτι της ζωής σου;

Μεγάλο ρόλο στο να ξεκινήσω να ασχολούμαι με τον Σύνδεσμο και γενικά με τον μικρασιατικό πολιτισμό, έπαιξε η γιαγιά μου, η Άννα, και η μητέρα μου.

Η μητέρα μου μπορεί να μην έχει μικρασιατική καταγωγή, όμως μεγάλωσε σε οικογένεια με μικρασιατικές καταβολές. Ζούσε δίπλα σε Μικρασιάτες και από μικρό παιδί μου πέρασε αυτή την κουλτούρα. Με έμαθε να σέβομαι την ιστορία τους, αλλά και πρακτικά με έβαλε μέσα στην κουζίνα και μου έμαθε να φτιάχνω όλα τα μικρασιάτικα γλυκά και φαγητά.

Όμως η γιαγιά μου ήταν εκείνη που μου «άναψε» μέσα μου τη φλόγα. Πάντα μου έλεγε: «Μην αφήσεις να χαθεί η ιστορία του μικρασιατικού πολιτισμού.»

Μου έλεγε κάτι που το κουβαλάω σαν ευθύνη: «Είσαι από αυτούς που μπορούν να μεταλαμπαδεύσουν την ιστορία του».

Μου έλεγε ιστορίες της καθημερινότητας στη Μικρά Ασία, μου μιλούσε για τα ήθη και τα έθιμα των Ελλήνων εκεί, για τη ζωή τους, τις χαρές τους, τις δυσκολίες τους. Αυτά κρατάω μέχρι και σήμερα σαν παρακαταθήκη.

Στον Σύνδεσμο μπήκα αρχικά σαν απλό μέλος. Στην πορεία, όμως, ήρθε η στιγμή που ο κόσμος με τίμησε και εξελέγην πρόεδρος. Θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά ότι με το που ανέλαβα, ένα από τα πρώτα πράγματα που έκανα ήταν να αναβαθμίσω το πολιτιστικό περιοδικό του Συνδέσμου. Το έκανα ένα κανονικό, επαγγελματικό περιοδικό, που μέσα του φιλοξενούσε μαρτυρίες Μικρασιατών από όλη την Ελλάδα, ήθη και έθιμα, αλλά και άρθρα για τη ζωή των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.

Παράλληλα, έφτιαξα με δικά μου χρήματα παραδοσιακές ενδυμασίες, γιατί πίστευα και πιστεύω ότι η παράδοση πρέπει να φαίνεται, να ζει μπροστά στα μάτια των ανθρώπων, όχι να μένει μόνο σε φωτογραφίες.

Διοργάνωσα επίσης πολλές σημαντικές ομιλίες και εκδηλώσεις στην πόλη για τη Μικρά Ασία, είναι πραγματικά πολλές για να τις αναφέρω όλες. Θυμάμαι όμως με ιδιαίτερη συγκίνηση ότι δύο φορές ήρθε καλεσμένη του Συνδέσμου Μικρασιατών στην πόλη μας η κ. Ελένη Γλύκαντζη Αρβελέρ για να μιλήσει για την Μικρά Ασία, κάτι που για εμάς ήταν πολύ μεγάλη τιμή.

Θα σας πω όμως και μία αλήθεια. Όταν ξεκίνησα να ασχολούμαι με τον πολιτισμό της Μικράς Ασίας, ένιωσα μια πικρία. Όσο κι αν προσπαθείς για κάτι καλό, υπάρχουν κάποιοι που μπορεί να σου κάνουν «πόλεμο», επειδή ανέδειξες λίγο περισσότερο τον Σύνδεσμο και τον τρόπο λειτουργίας του. Αυτά όμως πέρασαν. Κοιτάω μπροστά. Συνεχίζω και προσπαθώ να μείνει η φλόγα του πολιτισμού της Μικράς Ασίας αναμμένη.

Μετά από τόσα χρόνια, ναι, μπορώ να πω ότι ο Σύνδεσμος έγινε ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της ζωής μου. Να σας πω την αλήθεια, δεν το φανταζόμουν. Δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι θα πάρει τέτοια έκταση. Το μόνο που είχα και έχω στο μυαλό μου είναι τα λόγια της γιαγιάς μου:

Να συνεχίσω τη μεταλαμπάδευση της ιστορίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.

Στο σπίτι, όταν μεγάλωνες, υπήρχε κάποια ιστορία ή κάποιο πρόσωπο από τη Μικρά Ασία που ακουγόταν συχνά και σε σημάδεψε;

Όταν μεγαλώνεις σε μια οικογένεια όπου υπήρχε παππούς από την Καισάρεια και γιαγιά από τη Σμύρνη, δεν γίνεται να υπάρχει μόνο μία ιστορία που να σε σημαδέψει. Είναι πολλές. Είναι πρόσωπα, στιγμές, κουβέντες που τις κουβαλάς μέσα σου χωρίς να το καταλαβαίνεις.

Για μένα, τα πρόσωπα που με σημάδεψαν ήταν τρία.

Τα πρώτα δύο ήταν, η γιαγιά μου Άννα Τριανταφύλλου και ο παππούς μου Χρήστος Τριανταφύλλου. Μέχρι σχεδόν τα εφηβικά μου χρόνια, ήταν οι άνθρωποι που άκουγα περισσότερο. Δεν μου μιλούσαν πάντα με ιστορίες (υπήρχαν όμως και αυτές), αλλά μιλούσαν μέσα από την καθημερινότητα τους, τον τρόπο που ζούσαν. Ένιωθες τι είχαν περάσει, τι είχαν χάσει και πόση δύναμη χρειάστηκε για να ξανασταθούν στα πόδια τους. Και όλο αυτό, χωρίς να το κάνουν δραματικό. Με μια ήρεμη αξιοπρέπεια και νοσταλγία.

Μετά, ήρθε και το τρίτο πρόσωπο: η Παρασκευή Τσαπόγα, η δεύτερη νονά μου (όχι η πραγματική, αλλά έτσι την έλεγα εγώ. Η κανονική νονά μου με το που με βάφτισε, λίγο μετά εξαφανίστηκε) ήταν αυτή που μου έδωσε κάτι ουσιαστικό, μια συνέχεια, μια παρουσία, και πολλές ιστορίες. Όχι μόνο για τη Μικρά Ασία, αλλά και για τη ζωή γενικότερα.

Αν το σκεφτώ σήμερα, αυτό που μου άφησαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι δεν ήταν μόνο οι αφηγήσεις. Ήταν η αίσθηση ότι η Μικρά Ασία δεν ήταν κάτι «μακρινό», κάτι σαν μάθημα ιστορίας. Ήταν κάτι ζωντανό μέσα στο σπίτι. Στον τρόπο που μιλούσαν, στον τρόπο που θυμόντουσαν, αλλά και στον τρόπο που προχωρούσαν μπροστά. Και αυτό είναι που με σημάδεψε περισσότερο απ’ όλα.

Μετά από τόσα χρόνια και αυτή την πολυετή προσπάθεια, υπάρχει μια στιγμή που, όταν τη σκέφτεσαι, λες “ναι, γι’ αυτό το κάνουμε όλο αυτό”;

Ναι, υπάρχει αυτή η στιγμή.

Κάθε φορά που μπαίνω σε μια τάξη γυμνασίου, λυκείου και προβάλλω κάποιο ντοκιμαντέρ αφιλοκερδώς και δωρεάν για τους μαθητές, που αφορά τον πολιτισμό της Μικράς Ασίας. Βλέπω στα μάτια των παιδιών κάτι που με συγκινεί. Το ενδιαφέρον; Οι απορίες; Η ανάγκη να καταλάβουν; Δεν ξέρω πιο να ξεχωρίσω.

Με συγκινεί που όταν τελειώνει η προβολή, σηκώνουν το χέρι τους και ρωτούν:  «μα γιατί έγινε αυτό;», «πώς ζούσαν τότε;», «τι πέρασαν οι άνθρωποι;», «έχω και εγώ καταγωγή από τη Μικρά Ασία; Η προγιαγιά μου ήταν από τη Σμύρνη.» Εκεί λέω μέσα μου: Ναι, γι’ αυτό το κάνουμε όλο αυτό.

Η μεταλαμπάδευση του μικρασιατικού πολιτισμού δεν είναι απλά μια αφήγηση του παρελθόντος. Είναι μνήμη, ταυτότητα, ρίζες. Είναι τα ήθη, τα έθιμα, οι ιστορίες και οι μαρτυρίες των γιαγιάδων και των παππούδων μας που δεν πρέπει να χαθούν.

Νιώθω πως αυτός είναι ο σκοπός. Να μείνει ζωντανή η ιστορία των προγόνων μας, να μην γίνει μια παράγραφος σε ένα βιβλίο, αλλά κάτι που θα περάσει στους νέους ανθρώπους, ώστε να θυμούνται, να σέβονται και να συνεχίζουν. Όσο υπάρχουν παιδιά που μαθαίνουν και ρωτούν, ξέρω πως αξίζει κάθε προσπάθεια.

Η κουζίνα φαίνεται πως είναι ένας από τους πιο ζωντανούς τρόπους να κρατιέται η μνήμη — και να πούμε την αλήθεια, εμείς έχουμε δοκιμάσει τον Καππαδοκικό χαλβά σου! Πόσο σημαντικό είναι για σένα το φαγητό ως γέφυρα με το παρελθόν;

Είμαι πραγματικά πολύ χαρούμενος που δοκιμάσατε εσείς, αλλά και αρκετοί δημότες μας, τον Καππαδοκικό χαλβά μου. Είναι μεγάλη μου τιμή, γιατί βλέπω ότι αυτό που φτιάχνω με αγάπη, πιάνει τόπο και μένει στη μνήμη των ανθρώπων. Η αλήθεια είναι πως σχεδόν σε κάθε εκδήλωση που διοργανώνει ο Σύνδεσμος Μικρασιατών, η πρώτη ερώτηση που μου κάνουν είναι: «Θα μας φτιάξεις και τον ωραίο χαλβά σου;»

Με την πρώτη ευκαιρία μάλλον θα πρέπει να  δημοσιεύσουμε την συνταγή!

Και να σας πω κάτι; Ναι, μου αρέσει πολύ αυτό. Μου αρέσει που όλο αυτό το έχετε συνδυάσει με τον Σύνδεσμο Μικρασιατών και προσωπικά με εμένα. Είναι σαν να έχει γίνει ένα μικρό «σήμα κατατεθέν» μας και νιώθω πως, με έναν απλό τρόπο, κρατάμε κάτι ζωντανό.

Για μένα το φαγητό είναι κάτι παραπάνω από μια ωραία γεύση. Είναι μια γέφυρα με το παρελθόν. Γιατί μέσα σε μια συνταγή υπάρχει ιστορία. Υπάρχει οικογένεια. Υπάρχουν αναμνήσεις. Υπάρχει ο τρόπος που μεγάλωσαν οι άνθρωποι, που μοιράζονταν το φαγητό τους, που κρατούσαν την αξιοπρέπειά τους μέσα στις δυσκολίες. Μια μυρωδιά, ένα μπαχαρικό, ένας συνδυασμός υλικών, μπορούν να σε ταξιδέψουν πίσω σε εποχές που δεν έζησες, αλλά τις κουβαλάς μέσα σου.

Όπως γνωρίζετε, δεν είναι κάτι που το βλέπω επιφανειακά. Έχω κάνει έρευνα και έχω εκδώσει βιβλίο με τίτλο «ΤΑΞΙΜΙΑ ΑΠΟ ΜΠΑΧΑΡΙ» από τις εκδόσεις Περίπλους, που αφορά τη διατροφή των Ελλήνων της Ιωνίας και της Καππαδοκίας. Μάλιστα, στο βιβλίο, εκτός από την έρευνα που έκανα, υπάρχουν παραδοσιακές μικρασιατικές συνταγές, αλλά και διάφορα μυστικά της κουζίνας των γυναικών της Μικράς Ασίας, που ήταν οι πραγματικές «φύλακες» της παράδοσης μέσα στο σπίτι. Οπότε ναι, για μένα το φαγητό είναι τρόπος να θυμόμαστε.

Είναι τρόπος να τιμάμε τους προγόνους μας. Είναι ένας πολύ όμορφος, ανθρώπινος τρόπος να περνάμε την ιστορία στις επόμενες γενιές, όχι μόνο με λόγια, αλλά με γεύσεις που έχουν ψυχή.

Ωραία με την μαγειρική, αλλά για πες μας τώρα με τόση δράση και τρέξιμο, πώς βρίσκεις τις ισορροπίες στην καθημερινότητά σου; Υπάρχουν στιγμές που κουράζεσαι ή πάντα κάτι σε τραβάει πίσω στον Σύνδεσμο;

Η αλήθεια είναι πως πιστεύω ότι έχω βρει τις ισορροπίες στην καθημερινότητά μου. Δεν είναι πάντα εύκολο, γιατί όταν έχεις πολλή δράση και τρέξιμο, η καθημερινότητα μπορεί πολύ εύκολα να σε «καταπιεί».

Φυσικά και υπάρχουν στιγμές που κουράζομαι. Και σωματικά και ψυχικά. Υπάρχουν μέρες που λέω «να κάνω μία παύση», που νιώθω ότι δεν έχω άλλες αντοχές ή ότι θέλω απλώς να μείνω λίγο ήσυχα χωρίς πρόγραμμα και υποχρεώσεις.

Πάντα όμως κάτι με τραβάει πίσω στον Σύνδεσμο. Μία ιδέα, μία πρόταση για κάποια εκδήλωση.  Δεν είναι ότι δεν θέλω να ξεκουραστώ, είναι ότι νιώθω πως εκεί υπάρχει ένας λόγος. Μια ευθύνη, μια συνέχεια. Σαν να κουβαλάς κάτι που δεν είναι μόνο δικό σου, αλλά είναι ιστορία, άνθρωποι, μνήμες κι ένα «χρέος» με την καλή έννοια.

Οπότε ναι, κουράζομαι. Αλλά κάθε φορά που σκέφτομαι να κάνω μία παύση ξεκούρασης, κάτι συμβαίνει, μια ανάγκη, μια δράση, ένας άνθρωπος που σε χρειάζεται, μια στιγμή που σε γεμίζει. Εκεί δεν μπορώ παρά να πω «πάμε πάλι».

Και τελικά, αυτό είναι που με κρατάει, όχι η υποχρέωση, αλλά το δέσιμο.

Τι γίνεται με τους νέους και ειδικά με την τρίτη γενιά προσφυγικής καταγωγής; Τους βλέπεις να πλησιάζουν τον Σύνδεσμο και τι πιστεύεις ότι χρειάζεται για να νιώσουν πως αυτός ο χώρος τούς ανήκει;

Νομίζω πως οι νέοι έχουν μέσα τους κάτι πολύ δυνατό, απλώς εκφράζεται αλλιώς. Δεν κουβαλάνε το βίωμα όπως οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας, αλλά κουβαλάνε την ανάγκη να καταλάβουν από πού έρχονται και γιατί η ιστορία του Μικρασιατικού Ελληνισμού έχει ακόμα σημασία.

Τους βλέπω να πλησιάζουν τον Σύνδεσμο, ναι. Όχι πάντα μαζικά και όχι πάντα με τον «παραδοσιακό» τρόπο, αλλά όταν τους δοθεί η ευκαιρία και νιώσουν ότι δεν είναι απλώς θεατές, τότε έρχονται. Όταν έρθουν, πολλές φορές πιστεύω ότι συγκινούνται πιο πολύ απ’ όσο περίμεναν οι ίδιοι.

Και αυτό δεν το λέω θεωρητικά. Όπως γνωρίζετε, στο Διοικητικό Συμβούλιο του Συνδέσμου υπάρχουν ήδη και μέλη ηλικίας 19-20 χρονών, με δική μου προτροπή, γιατί πιστεύω πραγματικά ότι οι νέοι πρέπει να είναι μέσα στα πράγματα, όχι απ’ έξω.

Για να νιώσουν όμως ότι αυτός ο χώρος είναι και δικός τους, πιστεύω ότι χρειάζονται κυρίως τρία πράγματα:

Πρώτον, να τους ακούμε. Όχι μόνο να τους λέμε «έλα για βοήθεια», αλλά να τους δίνουμε χώρο να μιλήσουν, να προτείνουν και να εκφραστούν.

Δεύτερον, να τους δώσουμε την ευκαιρία να συνδεθούν προσωπικά. Όχι μόνο μέσα από εκδηλώσεις, αλλά μέσα από ιστορίες, βιώματα, μουσικές, γεύσεις, φωτογραφίες και πράγματα που τους κάνουν να πουν «α, αυτό είναι δικό μου».

Και τρίτον, να τους εμπιστευτούμε. Να τους δώσουμε ρόλο, συμμετοχή, ευθύνη. Όταν ένας νέος νιώσει ότι δεν είναι απλά «ο επόμενος στη σειρά», αλλά κομμάτι του τώρα, τότε δένεται.

Για μένα ο Σύνδεσμος δεν είναι μόνο μνήμη. Είναι και μέλλον. Και το μέλλον αυτό, πρέπει να έχει μέσα του και τη φωνή της νέας γενιάς.

Ευχαριστούμε Χρήστο και ευχόμαστε ένα δημιουργικό 2026

Σας ευχαριστώ και εγώ για το χρόνο και το χώρο που μου διαθέσατε .

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ:

1. ΦΩΤΟ 1: Χρήστος Τριανταφύλλου στη συνέντευξη
2. ΦΩΤΟ 2: Μέλη του Συνδέσμου Μικρασιατών Ν.Φ-Ν.Χ με παραδοσιακές ενδυμασίες
3. ΦΩΤΟ 3: Χρήστος Τριανταφύλλου με παραδοσιακή ενδυμασία
4. ΦΩΤΟ 4: Από αριστερά: Γιαγιά Άννα Τριανταφύλλου, Παππούς Χρήστος Τριανταφύλλου, Νονά Παρασκευή Τσαπόγα.
5. ΦΩΤΟ 5: Με την μητέρα μου Μαρία Τριανταφύλλου
6. ΦΩΤΟ 6: Μέλη του Συνδέσμου Μικρασιατών Ν.Φ-Ν.Χ με παραδοσιακές ενδυμασίες

The post Χρήστος Τριανταφύλλου: Μια συνέντευξη για τη Μικρά Ασία ως βίωμα. Ως ευθύνη. Και ως μέλλον. appeared first on Ειδήσεις και Πληροφορίες για Νέα Φιλαδέλφεια και Νέα Χαλκηδόνα - News Magazine Δεκελείας.

Οι νέες δημοσκοπήσεις δίνουν προβάδισμα στη ΝΔ πάνω από 5-6 μονάδες… Πώς το σχολιάζετε;

Αυτό που μπορώ να σας πω μετά βεβαιότητας είναι ότι οι πολίτες δεν πρόκειται να λάβουν σοβαρά υπόψη τους τις δημοσκοπήσεις στη τελική  επιλογή της ψήφου τους στη κάλπη. Όσο εμείς πείθουμε άλλον ένα  ακόμη απογοητευμένο συμπολίτη μας να πάει να ψηφίσει ενώ αρχικά δεν ήθελε, οποιαδήποτε δημοσκόπηση είναι ανατρέψιμη. Προσωπικά δεν χρειάζεται να δω δημοσκόπηση για να αντιληφθώ ότι μετά την τραγωδία των Τεμπών το κλίμα έχει αλλάξει. Τώρα γιατί οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις επιμένουν να αυξάνουν τη διαφορά μεταξύ των δύο κομμάτων υπέρ της ΝΔ,, παρόλο τον βίο και τη πολιτεία της απερχόμενης κυβέρνησης, θα σας παραπέμψω σε διαπίστωση σοβαρού δημοσκόπου ότι συστηματικά η ψήφος στο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ προεκλογικά υποτιμάται, όμως τη κρίσιμη στιγμή της επιλογής βρίσκει τον  δρόμο της να εκφραστεί. Άλλωστε στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό!

Πόσο εφικτή φαντάζει μια μετεκλογική συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ όταν ο Νίκος Ανδρουλάκης λέει ότι δεν θα δεχόταν τον Αλέξη Τσίπρα ως πρωθυπουργό;

Είναι απολύτως κατανοητό ότι όλα τα κόμματα προεκλογικά προσπαθούν να συσπειρώσουν το ακροατήριό τους, προκειμένου με όσο δυνατόν μεγαλύτερο ποσοστό στη κάλπη να διαπραγματευτούν μετεκλογικά, όταν και εάν χρειαστεί. Εφόσον την επόμενη των εκλογών ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ είναι πρώτο κόμμα και τα νούμερα βγαίνουν, η συνεργασία για τον σχηματισμό μιας προοδευτικής κυβέρνησης μακράς πνοής, κρίνεται απόλυτα εφικτή. Όταν ο κ. Ανδρουλάκης επιμένει να διαφωνεί στο πρόσωπο του κ. Τσίπρα, θεωρώ ότι ένα  μικρό κόμμα δεν μπορεί να επιβάλλει τέτοιους όρους και ειδικά όταν ο ελληνικός λαός με τη ψήφο του ορίζει ποιόν θέλει Πρωθυπουργό της χώρας.  Δεν υπάρχει όμως ούτε ένα στο ελάχιστο να βγαίνουν τα νούμερα για προοδευτική διακυβέρνηση συνεργασίας και ο κ. Ανδρουλάκης να διαφωνήσει στο πρόσωπο του Πρωθυπουργού. και να πει όχι, πάμε ξανά σε εκλογές γιατί εγώ δεν θέλω τον Τσίπρα πρωθυπουργό! Είναι δυνατόν να προσυπογράψει ο ίδιος  τη συνταγή αυτοκτονίας για εκείνον και το κόμμα του!

Τι απαντάτε στους πολιτικούς αντιπάλους σας που λένε ότι το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται παροχές που θα οδηγούσαν σε χρεοκοπία και νέα μνημόνια;

Μια από τα ίδια.. Ξαναζεσταμένη σούπα σερβίρει πάλι ο κ. Μητσοτάκης, επισείοντας τον μπαμπούλα του ΣΥΡΙΖΑ και αντιστρέφοντας για άλλη μία φορά τη πραγματικότητα.

Όταν είχαμε ρυθμίσει το χρέος το 2018, όταν βγάλαμε τη χώρα από τα μνημόνια και είχαμε οκτώ συνεχόμενα τρίμηνα ανάπτυξης, έλεγε ότι υπογράψαμε τέταρτο μνημόνιο!  Όμως ήταν αυτό το 4^ο μνημόνιο που έλεγε τότε ψευδόμενος  ότι εμείς φέραμε, που επέτρεψαν στον κ. Μητσοτάκη  να μοιράζει μέσα στη πανδημία 55 δις. Αντίθετα,  ο κ. Μητσοτάκης είναι αυτός που υποσχόταν επενδυτική βαθμίδα, που τώρα  μετέθεσε την επίτευξή της για την επόμενη κυβέρνηση ενώ αντί για επενδυτική βαθμίδα, αφήνει μεγαλύτερο δημόσιο χρέος κατά 44 δισ., ιδιωτικό χρέος μεγαλύτερο κατά 40 δισ., και το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών κατά 10 φορές μεγαλύτερο!.   

Με άλλα λόγια, τα ψέματα του κ. Μητσοτάκη είναι γνωστά και τόσο συχνά που δεν τα προλαβαίνουμε πιά! Ψέματα έλεγε και τότε, ψέματα λέει και τώρα! Το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ- ΠΣ είναι απολύτως ρεαλιστικό και κοστολογημένο και βασικά θα κόψει αυτό το παρτι της διαφθοράς και της διαπλοκής για να χρηματοδοτήσει τις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας.

Μετά και τις τελευταίες εξελίξεις, πόσο πιθανό θεωρείτε να μάθουμε την αλήθεια για το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων;

Το σίγουρο είναι ότι με τη ΝΔ ξανά στο τιμόνι της χώρας δεν θα μάθουμε ποτέ την αλήθεια για το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων. Ήδη η ΝΔ έδωσε δείγματα γραφής στη προσπάθεια συγκάλυψης του σκανδάλου, δημιουργώντας ένα ακόμα μεγαλύτερο, αυτό της συγκάλυψης. Μιλάμε για την προσπάθεια του πρώτου Εισαγγελέα της χώρας να εμποδίσει την έρευνα της ανεξάρτητης αρχής ΑΔΑΕ να ερευνήσει και να φθάσει στην αλήθεια, τους βουλευτές της ΝΔ να μην δέχονται να ενημερωθούν για τα ευρήματα της έρευνας του Προέδρου της ΑΔΑΕ, με όλους τους παρακολουθούμενους να σιωπούν, τους δικαστές να συντάσσονται και τα στελέχη της ΝΔ να ανέχονται, ώστε όλα να βρίσκονται στο σκοτάδι, ακριβώς γιατί οι ποινικές ευθύνες είναι πολύ πιθανές,

Μόνο με τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ  υπάρχει  ελπίδα αυτό το σκάνδαλο να οδηγηθεί στη Δικαιοσύνη και να αποδοθούν ευθύνες. Εάν συνέβαινε αυτό το πράγμα σε άλλη χώρα ο πρωθυπουργός θα είχε ήδη παραιτηθεί ή θα είχε μπει φυλακή. Μιλάμε για ένα πρωθυπουργό που έχει να επιδείξει την πιο αντιθεσμική, και παρακρατική συμπεριφορά από τη  μεταπολίτευση και μετά,

Γιατί ο κόσμος στον Βόρειο Τομέα Αθηνών να ψηφίσει την Ελένη Αυλωνίτου;

Η Ελένη Αυλωνίτου δεν είναι επαγγελματίας βουλευτής. Έχει δουλέψει πολύ και δεν περιμένει ευκαιριακά να βγει βουλευτής για να «πιάσει» την καλή. Μου αρέσει η επαφή μου με τον κόσμο και όταν μπορώ να γίνομαι χρήσιμη και να βοηθάω. Ως υποψήφια Δήμαρχος και Δημοτική Σύμβουλος στο Γαλάτσι, βοήθησα αποτρέποντας το Παλαί να γίνει εμπορικό κέντρο και ο κόσμος εκτιμά την εργατικότητα και αγωνιστικότητα μου. Ως βουλευτής πιστεύω ότι έβαλα και εγώ ένα λιθαράκι στα δύσκολα. Ως πρωταθλήτρια κολύμβησης έχω μάθει να έχω υπομονή, να ανταπεξέρχομαι τις αντιξοότητες, να είμαι συνεργάσιμη και να ακολουθώ τους κανόνες, που μπαίνουν συλλογικά για την επίτευξη ενός στόχου για το γενικό καλό!

Έτσι ως πρώην και ως υποψήφια βουλευτής τώρα ξανά στον Βόρειο Τομέα έχω μάθει να σέβομαι και να ακούω  τα προβλήματα του κόσμου και πολλοί γνωρίζουν ότι μπορούν να βασίζονται σε μένα γιατί ξέρουν ότι όπου μπορώ βάζω πλάτη στα δύσκολα! Θέλω να πιστεύω ότι ο κόσμος θα με εμπιστευτεί για άλλη μία φορά και θα με τιμήσει με τη ψήφο του για να παλέψω δίπλα του και μαζί του για Δικαιοσύνη παντού, που τόσο έχει ανάγκη ο τόπος!.

Πηγή: ΚΟΝΤΡΑnews

Βιογραφικό:

Η Ελένη Αυλωνίτου ήταν Βουλευτής Β’ Περιφέρειας Αθηνών (2014) και επανεκλέχτηκε στις εκλογές του 2015. Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Yποψήφια Δήμαρχος και Δημοτική Σύμβουλος Γαλατσίου (2006-2014).
Αριστούχος απόφοιτος ΣΕΥΑΑ Αθηνών, συνέχισε με υποτροφία στο Πανεπιστήμιο Indiana–ΗΠΑ και έγινε κάτοχος Masters και Διδακτορικού (PhD) στην Εργοφυσιολογία και Ενδοκρινολογία. Στο διδακτορικό της αξιολογήθηκε «Άριστο» ευρισκόμενο τιμητικά στην βιβλιοθήκη της Washington, ενώ αναφέρεται σε επιστημονική εργασία της ΝΑSΑ.

Διετέλεσε ερευνήτρια Εθνικού Κέντρου Αθλητικών Ερευνών, Επισκέπτρια Καθηγήτρια στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Yγείας, Λέκτορας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Επιστημονική Σύμβουλος Κολυμβητικής Ομοσπονδίας, εκλεγμένο μέλος Ιατρικής Επιτροπής Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Κολύμβησης και Πρόεδροςτου Εθνικού ΓΣ Αθηνών.

Είναι συγγραφέας δύο πανεπιστημιακών βιβλίων και τιμήθηκε από τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Αθλητικού Τύπου για την επιστημονική της προσφορά στον Αθλητισμό. Υπήρξε πρωταθλήτρια κολύμβησης, σημειώνοντας εκατόν είκοσι ένα πανελλήνια ρεκόρ. Εκπροσώπησε την Ελλάδα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου. Ανακηρύχθηκε η καλύτερη
Ελληνίδα αθλήτρια και η καλύτερη κολυμβήτρια των Βαλκανικών Αγώνων.

τηλ:6944209779
avlosit@otenet.gr
www.avlonitou.gr
https://www.facebook.com/Eleni Avlonitou
https://www.instagram.com/eleni_avlonitou_
https://twitter.com/@eleniavlonitou
https://www.tiktok.com/@eleniavlonitou?_t=8bzvRy3pmfK&_r=1

The post Ελένη Αυλωνίτου: Θα παλέψω δίπλα και μαζί σας για Δικαιοσύνη παντού appeared first on Ειδήσεις και Πληροφορίες για Νέα Φιλαδέλφεια και Νέα Χαλκηδόνα - News Magazine Δεκελείας.

Έρη Ρίτσου στο in: Η τοξικότητα βολεύει

Συνέντευξη στην Αλεξάνδρα Φωτάκη

Ερη Ρίτσου: «Οι ψηφοφόροι καλούνται να λησμονήσουν αν έχουν να πληρώσουν τον λογαριασμό του ηλεκτρικού, ας πούμε, και να διαλέξουν πιο είναι το λιγότερο κακό: βίλα στις Κυκλάδες ή off shore σε εξωτικά νησιά

Ελευθερία Ρίτσου. Για όσους τη γνωρίζουν Έρη. Για μία ακόμα φορά υποψήφια με το ΚΚΕ. Στο Βόρειο Τομέα της Αθήνας. Σε εκλογές που γίνονται σε κλίμα τοξικότητας που για πολλούς βοηθάει στο κλίμα αποπροσανατολισμού. «Το έχουν αυτό οι εκλογές. Ιδιαίτερα όταν τα μεγάλα αντίπαλα κόμματα δεν έχουν διαφορές επί της πολιτικής που προτίθενται να ακολουθήσουν, η «τοξικότητα» βολεύει και η συζήτηση γίνεται για τη βίλα του ενός και την off shore του άλλου» σημειώνει η Έρη Ρίτσου μιλώντας στο in.

Έτσι όπως λέει «οι ψηφοφόροι καλούνται να λησμονήσουν αν έχουν να πληρώσουν τον λογαριασμό του ηλεκτρικού, ας πούμε, και να διαλέξουν πιο είναι το λιγότερο κακό: βίλα στις Κυκλάδες ή off shore σε εξωτικά νησιά.  Κι ενώ δεν γίνεται κουβέντα για τις πολιτικές που μας έφεραν στο χάλι που βρισκόμαστε, για τις πολιτικές που προκαλούν θανάτους πολιτών από τις πλημμύρες, τις πυρκαγιές, τα τραίνα, μαθαίνουμε για εξάρθρωση δικτύου τρομοκρατών που μάζευαν ελιές».

Η Έρη Ρίτσου, κόρη του μεγάλου ποιητή μας, Γιάννη Ρίτσου, περνά πολύ καιρό στη Σάμο. Ζει το προσφυγικό. Και όπως λέει στο in «το σύστημα αξιοποιεί τα κατατρεγμένα θύματα των πολέμων και της εξαθλίωσης, για να εξασφαλίζονται φθηνά εργατικά χέρια στο κεφάλαιο. Η αδυσώπητη πραγματικότητα στη Μανωλάδα ή στις λάντζες των μεγαλοξενοδοχείων, είναι γροθιά στο στομάχι».

Όταν ζητά να μιλήσει για την πολιτική της κυβέρνησης απέναντι στους ανθρώπους της Τέχνης, η υποψήφια βουλευτής του ΚΚΕ απαντά «η πολιτική της κυβέρνησης, και της όποιας κυβέρνησης υπηρετεί τον καπιταλισμό, δεν μπορεί παρά να είναι εχθρική απέναντι στην τέχνη και στους δημιουργούς της, γιατί η τέχνη ακονίζει τις σκέψεις και ενεργοποιεί τις ευαισθησίες των ανθρώπων. Έτσι, ένα σύστημα που θέλει τον άνθρωπο άβουλο, υποταγμένο, χειραγωγούμενο, ώστε να μπορεί να τον εκμεταλλευτεί, είναι λογικό να είναι εχθρικό απέναντι σε ό,τι τον κάνει να σκέφτεται».

Εκλογές σε ένα κλίμα πόλωσης και τοξικότητας. Ποιος θεωρείτε ότι ωφελείται από αυτό; Και κατά πόσο χρησιμοποιείται για αποπροσανατολισμό;

Το έχουν αυτό οι εκλογές. Ιδιαίτερα όταν τα μεγάλα αντίπαλα κόμματα δεν έχουν διαφορές επί της πολιτικής που προτίθενται να ακολουθήσουν, η «τοξικότητα» βολεύει και η συζήτηση γίνεται για τη βίλα του ενός και την off shore του άλλου. Έτσι οι ψηφοφόροι καλούνται να λησμονήσουν αν έχουν να πληρώσουν τον λογαριασμό του ηλεκτρικού, ας πούμε, και να διαλέξουν πιο είναι το λιγότερο κακό: βίλα στις Κυκλάδες ή off shore σε εξωτικά νησιά. Κι ενώ δεν γίνεται κουβέντα για τις πολιτικές που μας έφεραν στο χάλι που βρισκόμαστε, για τις πολιτικές που προκαλούν θανάτους πολιτών από τις πλημμύρες, τις πυρκαγιές, τα τραίνα, μαθαίνουμε για εξάρθρωση δικτύου τρομοκρατών που μάζευαν ελιές. Στο χορό μέσα του αποπροσανατολισμού και τα ΜΜΕ, που για χρόνια δεν γνώριζαν τίποτα για τις διαμαρτυρίες, τα εξώδικα, τις παράνομες και καταχρηστικές απεργίες των σιδηροδρομικών και που δεν γνωρίζουν τίποτα για εργατικά ατυχήματα, παράνομες απολύσεις, εκβιασμούς εργαζομένων, αλλά γνωρίζουν πολύ καλά ποιος είναι ο τελευταίος έρωτας του τάδε ή της τάδε διασημότητας.

Μένετε στη Σάμο. Ένα νησί που έχει έρθει αντιμέτωπο με το προσφυγικό πολλές φορές. Πώς βλέπετε τον τρόπο που αντιμετωπίζει τόσο η παρούσα όσο και η προηγούμενη κυβέρνηση πρόσφυγες και μετανάστες και τι πρέπει να γίνει;

Τόσο η παρούσα όσο και η προηγούμενη κυβέρνηση αντιμετώπισαν το πρόβλημα σύμφωνα με τις οδηγίες και τις κατευθύνσεις της ΕΕ. Η προηγούμενη κυβέρνηση έφερε στο Αιγαίο τον στόλο του ΝΑΤΟ για «να διαφυλάξει» τα σύνορά μας, η παρούσα κυβέρνηση χαίρεται που καταφέρνει ό,τι δεν κατάφερε ο Τραμπ στα σύνορα με το Μεξικό, επεκτείνοντας τον φράχτη στον Έβρο, όπως συμβαίνει και σε άλλες χώρες της ΕΕ, στο όνομα φύλαξης των «ευρωπαϊκών συνόρων». Η αντιμετώπιση των προσφύγων όλο και χειροτερεύει. Στη Σάμο αυτό το γνωρίζουμε καλά. Από την αθλιότητα που επικρατούσε στον καταυλισμό στο Βαθύ, σήμερα έχει χτιστεί για τους ξεριζωμένους μία δομή-φυλακή, μακριά από το αστικό ιστό.

Είναι χαρακτηριστικές οι έρευνες που έχουν δημοσιοποιηθεί τα τελευταία χρόνια, δείχνοντας την διαχρονική στάση των αστικών κυβερνήσεων απέναντι στα θύματα των ιμπεριαλιστικών πολέμων, που οι ίδιες στηρίζουν. Για παράδειγμα, πρόσφατα διάβαζα μια έρευνα της οργάνωσης Solomon σε συνεργασία με την εφημερίδα El Pais με τίτλο Η ΜΕΓΑΛΗ ΚΛΟΠΗ. Εάν όσα περιγράφονται είναι αληθινά, η κατάσταση είναι ανατριχιαστική. Σε αυτήν αναφέρεται πως όσοι μπαίνουν παράνομα στη χώρα ζητώντας άσυλο συλλαμβάνονται χωρίς να τους δοθεί η ευκαιρία να κάνουν αίτηση ασύλου (όπως προβλέπεται από την ελληνική και διεθνή νομοθεσία). Μερικές φορές συλλαμβάνονται στην ενδοχώρα παρότι έχουν ήδη καταγραφεί ή τους έχει δοθεί άσυλο.

Οδηγούνται σε διάφορα μέρη (αστυνομικά τμήματα, παραπήγματα, εγκαταλελειμμένες αποθήκες) όπου συχνά ένστολοι ή άνδρες με πολιτικά, τους επιτίθενται και τους αφαιρούν τα υπάρχοντά τους πριν τους επαναπροωθήσουν στην Τουρκία με φουσκωτά σκάφη. Η συλλογή δεδομένων επιτρέπει στην έρευνα να καταλήξει πως στη διάρκεια των έξι τελευταίων ετών, μέλη των ελληνικών δυνάμεων ασφαλείας έχουν κλέψει πάνω από 2 εκατομμύρια ευρώ μετρητά (το λιγότερο 2,2-2,8 εκατομμύρια ευρώ) από πρόσφυγες που ζητούν άσυλο. Το αναφερόμενο ποσό βασίζεται σε συντηρητικές εκτιμήσεις, χωρίς να λαμβάνει υπ’ όψιν του την αξία κινητών τηλεφώνων και άλλων πολύτιμων ειδών (δαχτυλίδια, βραχιόλια) που έχουν αφαιρεθεί από τα θύματα. Επιπλέον, είναι πολύ πιθανόν αυτές οι περιπτώσεις να αποτελούν την κορφή του παγόβουνου καθώς η μεγάλη πλειοψηφία των επαναπροωθήσεων δεν αναφέρεται πουθενά.

Το σύστημα αξιοποιεί τα κατατρεγμένα θύματα των πολέμων και της εξαθλίωσης, για να εξασφαλίζονται φθηνά εργατικά χέρια στο κεφάλαιο. Η αδυσώπητη πραγματικότητα στη Μανωλάδα ή στις λάντζες των μεγαλοξενοδοχείων, είναι γροθιά στο στομάχι.

Όσο για το τι πρέπει να γίνει, έχει ειπωθεί εδώ και χρόνια πως είναι απαραίτητη η κατάργηση του Κανονισμού του Δουβλίνου, της Κοινής Δήλωσης ΕΕ-Τουρκίας, καθώς και όλων των κατασταλτικών μηχανισμών της ΕΕ, όπως η Frontex. Θα πρέπει να υπάρχει πλήρης σεβασμός της Συνθήκης της Γενεύης και του Διεθνούς δικαίου για τους πρόσφυγες ώστε να αναγνωρίζονται τα δικαιώματα που απορρέουν από την ιδιότητα του πρόσφυγα και του αιτούντος άσυλο. Ταυτόχρονα, θα πρέπει να εξασφαλιστεί η νομιμοποίηση όλων των μεταναστών και προσφύγων, που ζουν και εργάζονται στην χώρα μας, με μέριμνα για την ένταξή τους στην εργασία και την κοινωνική ζωή, με ευθύνη του κράτους. Είναι ελπιδοφόροι οι κοινοί αγώνες Ελλήνων και μεταναστών εργατών για τα δικαιώματά τους, αποκρούοντας στην πράξη το ρατσισμό και τις εθνικιστικές και φασιστικές αντιλήψεις.

Πώς αξιολογείτε την πολιτική της κυβέρνησης απέναντι στους καλλιτέχνες αλλά και τους ανθρώπους του πνεύματος;

Η πολιτική της κυβέρνησης, και της όποιας κυβέρνησης υπηρετεί τον καπιταλισμό, δεν μπορεί παρά να είναι εχθρική απέναντι στην τέχνη και στους δημιουργούς της, γιατί η τέχνη ακονίζει τις σκέψεις και ενεργοποιεί τις ευαισθησίες των ανθρώπων. Έτσι, ένα σύστημα που θέλει τον άνθρωπο άβουλο, υποταγμένο, χειραγωγούμενο, ώστε να μπορεί να τον εκμεταλλευτεί, είναι λογικό να είναι εχθρικό απέναντι σε ό,τι τον κάνει να σκέφτεται. Για πλατιά κατανάλωση προσφέρεται η υποκουλτούρα ως τέχνη. Όσο για τους δημιουργούς, στην καλύτερη περίπτωση βρίσκουν κλειστές πόρτες. Στη χειρότερη μπαίνουν επιπλέον εμπόδια στην εργασία τους και το είδαμε πρόσφατα με την απαξίωση-κατάργηση των πτυχίων των μουσικών, χορευτών και ηθοποιών.

Με τον πατέρα της, Γιάννη Ρίτσο

Γιατί ΚΚΕ;

Γιατί το ΚΚΕ αγωνίζεται για τα συμφέροντα εργατών και εργαζομένων μέσα από καθημερινές δράσεις για το σταμάτημα πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας, για την ανάκληση άδικων απολύσεων, για την ενίσχυση με προσωπικό νοσοκομείων και σχολείων, για κάθε θέμα που μπορεί να εξασφαλίσει καλύτερες συνθήκες ζωής στον ελληνικό λαό. Και μια που η προηγούμενη ερώτηση αφορούσε την πολιτική της κυβέρνησης απέναντι στους καλλιτέχνες να σημειώσω πως για το ΚΚΕ είναι εξαιρετικά σημαντικό να έρθει ο λαός κοντά στον πολιτισμό, και αυτό το αποδεικνύει με όλες τις πολιτιστικές δραστηριότητες που διοργανώνει, με συναυλίες για την έντεχνη και την κλασσική μουσική και με λογοτεχνικά συνέδρια. Αυτονόητο είναι πως όσο μεγαλύτερη δύναμη διαθέτει τόσο από καλύτερες θέσεις θα μπορεί να υπερασπιστεί τα συμφέροντα και την ποιότητα ζωής του εργαζόμενου ελληνικού λαού.

Σε μια Βουλή όπου όλα τα κόμματα του αστικού τόξου ψήφισαν μαζί τα μνημόνια και όπου την τετραετία που διανύουμε τα νομοσχέδια που πρότεινε η Νέα Δημοκρατία τα ψήφισε κατά 50% ο ΣΥΡΙΖΑ και κατά 70% το ΠΑΣΟΚ (ή όπως το λένε τώρα), η μόνη ουσιαστική αντιπολίτευση είναι το ΚΚΕ. Ελπίζω οι ψηφοφόροι να ξεπεράσουν τη νοοτροπία του «ψηφίζουμε τον λιγότερο κακό» και να δώσουν την ψήφο τους στο κόμμα που ποτέ δεν ψεύδεται, ποτέ δεν χρησιμοποιεί καλλωπισμούς στο λόγο του για να γίνει αρεστό, λέει τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη και παλεύει με όλες του τις δυνάμεις για ένα καλύτερο αύριο. Να ψηφίσουν Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, δίνοντας τη δυνατότητα να ακουστούν και οι δικές του προτάσεις στη Βουλή αυξάνοντας την κοινοβουλευτική του δύναμη.

The post Έρη Ρίτσου: Η τοξικότητα βολεύει appeared first on Ειδήσεις και Πληροφορίες για Νέα Φιλαδέλφεια και Νέα Χαλκηδόνα - News Magazine Δεκελείας.

Πώς κρίνετε τις προδιαγραφές που έβαλε το ΥΠΠΟΑ ως κριτήρια του διαγωνισμού; Θα ιεραρχούσατε κάτι διαφορετικό ή όχι;

Ο διαγωνισμός για το αρχαιολογικό μουσείο καταδεικνύει κατά τη γνώμη μου ακόμα μια φορά το μεγάλο πρόβλημα που έχουμε στην Ελλάδα στον τρόπο με τον οποίο παράγουμε αλλά και μιλάμε για την αρχιτεκτονική, την πόλη, τον δημόσιο χώρο, τα έργα που σχεδιάζονται και μας αφορούν όλους.

Οι αρχιτεκτονικοί διαγωνισμοί, ειδικά για τόσο μεγάλα έργα, πρέπει να γίνονται και να είναι ανοιχτοί, τα προϊόντα τους δημόσια, και να αποτελούν κομμάτι μιας ανοιχτής συζήτησης, όχι μόνο μεταξύ ειδικών αλλά μέσα στην κοινωνία. Δεν βάζω τον όρο διαβούλευση γιατί κάνει τα πράγματα πιο σύνθετα, αλλά σε κάθε περίπτωση τα έργα που στοχεύουν στην κοινωνία προϋποθέτουν τη συμμετοχή της με κάποιο τρόπο, έτσι ώστε η κοινωνία να τα θεωρήσει και δικά της.

Το ότι οι ανοιχτοί Αρχιτεκτονικοί διαγωνισμοί, όταν οργανώνονται σωστά μπορούν να έχουν αξιόλογα αποτελέσματα ακόμα κι όταν οργανώνονται από ιδιώτες, το ξέρουμε καλά από την εμπειρία του Rethink Athens που οργανώθηκε από το Ίδρυμα Ωνάση. Όταν λοιπόν σήμερα έρχεται το Ίδρυμα Λαιμού και σου λέει “θέλω να διαθέσω 650.000 για να κάνω έναν διαγωνισμό για το Αρχαιολογικό Μουσείο” πρακτικά έχεις την επιλογή να τους πεις ότι αυτά τα χρήματα θα πάνε για την διοργάνωση και τα βραβεία του διαγωνισμού που θα είναι ανοιχτός, ακριβώς όπως συνέβη με το Rethink Athens.

Η δημοσίευση των προτάσεων που υποβλήθηκαν στον διαγωνισμό για το Αρχαιολογικό Μουσείο καταδεικνύουν δύο πράγματα. Ότι ο διαγωνισμός έγινε σε λάθος βάση, με λάθος ερώτημα.

Αν τώρα το ίδρυμα Λαιμού σου πει ότι θέλει να φέρει 10 μεγάλα ξένα γραφεία γιατί θεωρεί ότι αυτά είναι ικανότερα να αναλάβουν μια τέτοια μελέτη, του απαντάς ότι αν θέλει μπορεί να διαθέσει αυτά τα 650 χιλιάρικα για να πληρώσει αυτά τα γραφεία και να τους δώσει κίνητρο να συμμετέχουν σε έναν ανοιχτό διαγωνισμό.

Η δημοσίευση των προτάσεων που υποβλήθηκαν στον διαγωνισμό για το Αρχαιολογικό Μουσείο καταδεικνύουν δύο πράγματα. Ότι ο διαγωνισμός έγινε σε λάθος βάση, με λάθος ερώτημα. Δεν βρίσκω πειστική την επιλογή της επέκτασης του Μουσείου στον προαύλιο χώρο του και μάλιστα με έναν τρόπο που και ο δημόσιος χώρος χάνεται, και το υπάρχον κτίριο του Μουσείου κρύβεται, και η επέκταση είναι στο μεγαλύτερο κομμάτι της υπόγεια, στερώντας από τα εκθέματα τη σχέση τους με το φυσικό φως, τουλάχιστον σε κάποιο βαθμό..

Εγώ θα έβαζα παραμέτρους περισσότερο μουσειολογικές στον διαγωνισμό. Γιατί ένα μουσείο δεν εκθέτει τον εαυτό του, σήμερα ένα μουσείο φτιάχνεται με στόχο να αφηγηθεί μια ιστορία και να βάλει τον επισκέπτη να συμμετέχει. Είναι περισσότερο συμμετοχικό παρά παθητικό.

Θα γίνει το Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας έτσι όπως θέλουμε;

Πώς κρίνετε την πρόταση των αρχιτεκτονικών γραφείων Ντέιβιντ Τσίπερφιλντ και Αλέξανδρου Τομπάζη. Θετικά, αρνητικά, πρώτες εντυπώσεις.

Προφανώς δε συζητάμε γενικά για το αν είναι καλοί οι αρχιτέκτονες. Οι συγκεκριμένοι αρχιτέκτονες είναι προφανώς αξιόλογοι. Συζητάμε συγκεκριμένα για μια αρχιτεκτονική πρόταση που αυτοί σχεδίασαν μέσα σε ένα πλαίσιο το οποίο τους δόθηκε. Το πλαίσιο αυτό περιλαμβάνει και την επιλογή της χωροθέτησης, και την παραδοχή ότι η επέκταση του Αρχαιολογικού Μουσείου μπορεί και πρέπει να γίνει στον προαύλιο χώρο του Μουσείου, πράγμα το οποίο ήταν βεβαίως μια βασική παράμετρος του διαγωνισμού, η βασικότερη.

Ο αρχιτέκτονας αυτό που κάνει είναι να προσπαθεί να λύσει το Αρχιτεκτονικό πρόβλημα που του δίνεις, μέσα στο πλαίσιο που του δίνεις, με τις παραμέτρους και τις παραδοχές που του δίνεις. Εδώ το πρόβλημα που τους δόθηκε ήταν το πώς θα δημιουργηθεί μια νέα πτέρυγα στον Δημόσιο χώρο μπροστά από το Μουσείο.

Έχοντας πλέον δει το σύνολο των προτάσεων που κατατέθηκαν στον διαγωνισμό καταλαβαίνουμε ότι η επίλυση αυτού του Αρχιτεκτονικού προβλήματος μοιραία βγάζει μια λύση, ή πιο σωστά μια οικογένεια λύσεων, η οποία κουβαλάει λίγο πολύ τις ίδιες οικογένειες προβλημάτων, ακριβώς γιατί ο ορισμός του αρχιτεκτονικού προβλήματος και το ζητούμενο του διαγωνισμού, κουβαλάει εγγενώς τις γενεσιουργές αιτίες αυτών των προβλημάτων.

Αυτό αναγκάζει τον ίδιο τον Chipperfield, να βγει στο τέλος και να πει “You cannot make an omelette without breaking eggs” (επί λέξει το είπε στον Guardian), γιατί προφανώς γνωρίζει ότι έσπασε αυγά. Βέβαια η απόφαση να σπάσει αυγά και να κάνει ομελέτα δεν ήταν ακριβώς δική του ούτε είναι ακριβώς μονόδρομος το να σπάσεις αυγά για να κάνεις ένα Μουσείο. Γίνεται μονόδρομος γιατί η πολιτική απόφαση που έχει προηγηθεί σου ζητάει να σπάσεις αυγά και να κάνεις ομελέτα. Αν η πολιτική απόφαση έλεγε να κάνεις μακαρόνια με κιμά θα έκανες μακαρόνια με κιμά.

Αυτό που εννοώ είναι ότι πριν τον διαγωνισμό, κάποιοι κάθισαν και συζήτησαν για την επέκταση, για το ποιο είναι το Αρχιτεκτονικό ερώτημα, πώς θα επεκταθεί το κτίριο, σε ποιο χώρο, και όρισαν το πλαίσιο μέσα στο οποίο κλήθηκαν να επιχειρήσουν να σχεδιάσουν οι αρχιτέκτονες του διαγωνισμού.

Σε κάθε περίπτωση, εντός αυτού του πλαισίου, η πρόταση Τσίπερφιλντ ήταν μάλλον η πιο καλά εικονογραφημένη και η πιο δουλεμένη. Οι χώροι και η αρχιτεκτονική τώρα είναι κάτι το οποίο βιώνεται. Και βιώνεται από μέσα όταν υλοποιείται.

Ποια είναι και ποια θα έπρεπε να είναι η σχέση του Αρχαιολογικού Μουσείου με την πόλη;

Ο χώρος μπροστά από το Αρχαιολογικό Μουσείο, είναι ίσως από τα ελάχιστα σημεία της Αθήνας που υπάρχει μια οπτική και χωρική συνέχεια, που υπάρχει ένας δημόσιος χώρος σχεδιασμένος, στον οποίο μπορεί κανείς να κινηθεί ανεμπόδιστα. Υπάρχει πράσινο, υπάρχουν φοίνικες και είναι από τα ελάχιστα σημεία που αισθάνεσαι ότι μπορείς να σταθείς.

Δεν ξέρω αν ήταν πραγματικά αναγκαία η επιλογή του συγκεκριμένου χώρου για την υλοποίηση και εξυπηρέτηση της επέκτασης και προσωπικά δεν έχω πειστεί ότι αυτός ο χώρος είναι κατάλληλος. Εφόσον όμως αυτός ήταν ο χώρος που δόθηκε από τον διαγωνισμό, τότε ζητούμενο θα έπρεπε να είναι η διατήρηση κατά το δυνατόν της οπτικής και χωρικής συνέχειας και η επέκτασή της, ενδεχομένως προς την Τοσίτσα και σε σύνδεση με το Πολυτεχνείο, ενδεχομένως με συνολικότερες πολεοδομικές παρεμβάσεις που θα είχαν σαν πυρήνα τις δύο μεγάλες αυτές χρήσεις και τα εμβληματικά κτίρια που τις στεγάζουν.

Αν δει κανείς την συγκεκριμένη πρόταση συμβαίνει το αντίθετο. Δημιουργείται ένα σκληρό μέτωπο επί της Πατησίων, από την οποία το παλιό μουσείο δε θα φαίνεται, παρά μόνο τμηματικά και πίσω από έναν ημιδιάφανο τοίχο, και εκεί που ο δημόσιος χώρος ήταν ανοιχτός και προσβάσιμος, δηλαδή δημόσιος, θα υπάρχει ένας περίκλειστος χώρος και αυτό που θα απομείνει σε δημόσια χρήση θα είναι ένα πεζοδρόμιο τεσσάρων μέτρων.

Αυτός είναι και ο λόγος που μεγάλο μέρος της κριτικής δεν γίνεται για την επέκταση ως επέκταση, για τον αν εξυπηρετεί δηλαδή λειτουργικά τις ανάγκες του Μουσείου, αλλά εστιάζει στη σχέση της με την πόλη. Βλέποντας και τις υπόλοιπες προτάσεις να έχουν δυσκολία διαχείρισης του δημόσιου χώρου, εύκολα κανείς διαπιστώνει ότι αυτό οφείλεται στις παραμέτρους και τους χωρικούς περιορισμούς του διαγωνισμού. Σε αυτή την περίπτωση οι αρχιτέκτονες επιχειρούν να σχεδιάσουν αυτό που θεωρούν βέλτιστή λύση, αλλά αυτό που σχεδιάζουν κουβαλάει ως κληρονομιά τα προβλήματα που του φόρτωσαν οι περιορισμοί του διαγωνισμού.

Πώς σχολιάζετε την κατάσταση της αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα και τα όσα ακούστηκαν για την έλλειψη διακρίσεων των Ελλήνων αρχιτεκτόνων; Γιατί στα μεγάλα εμβληματικά δημόσια έργα σπάνια βλέπουμε Έλληνες αρχιτέκτονες;

Δε βλέπουμε σπάνια Έλληνες αρχιτέκτονες. Απλώς δεν βλέπουμε νέους και δεν βλέπουμε μικρά γραφεία. Βλέπουμε συγκεκριμένα μεγάλα γραφεία τα οποία είτε επιλέγονται για κλειστούς διαγωνισμούς όπως ο συγκεκριμένος, είτε έχουν τη δυνατότητα να διαθέσουν τους απαιτούμενους πόρους, ανθρώπινους και οικονομικούς, για να σηκώσουν το βάρος ενός μεγάλου ανοιχτού διαγωνισμού και ενός μεγάλου έργου.

Τα μικρότερα γραφεία δεν μπορούν πλέον να το κάνουν αυτό. Οι διαγωνισμοί έχουν κόστος και απαιτούν χρόνο (ο οποίος επίσης είναι κόστος). Αυτό, σε συνδυασμό με την απαξίωση των ανοιχτών διαγωνισμών, την στροφή σε απευθείας αναθέσεις και σε κλειστούς διαγωνισμούς μέσω χορηγικών συμφωνιών, γεννά και δυσπιστία και απογοήτευση, ειδικά στους νεότερους οι οποίοι πλέον δεν έχουν καν την ευκαιρία να συμμετέχουν σε έναν διαγωνισμό και να αποτύχουν, έχοντας όμως αποκομίσει την εμπειρία.

• Ο Χάρης Χεϊζάνογλου είναι Αρχιτέκτων Μηχανικός του ΑΠΘ και ιδρυτής του Loom Design.

The post Χάρης Χεϊζάνογλου: Ο διαγωνισμός για το αρχαιολογικό μουσείο έγινε σε λάθος βάση, με λάθος ερώτημα. appeared first on Ειδήσεις και Πληροφορίες για Νέα Φιλαδέλφεια και Νέα Χαλκηδόνα - News Magazine Δεκελείας.