Στον σεισμό του ’99, το σπίτι στο οποίο μεγάλωσα και ζούσα με τους γονείς και τον αδελφό μου κρίθηκε κόκκινο, δηλαδή κατεδαφιστέο. Δεν θα σταθώ στο πόσο τραυματικό είναι για μια οικογένεια να χάνεις ένα σπίτι, το οποίο πέρα από περιουσιακό στοιχείο είναι ένας χώρος γεμάτος μνήμες. Θα πώ ότι λίγες μέρες μετά τον σεισμό θυμάμαι τον πατέρα μου με μια εφημερίδα, να ψάχνει στις αγγελίες για διαθέσιμα σπίτια και να παίρνει τηλέφωνα. Θυμάμαι ότι όταν ρωτούσε το ύψος του ενοικίου του έλεγαν ποσά αρκετά υψηλότερα από αυτά που έλεγαν στις αγγελίες που είχαν καταχωρήσει, με το επιχείρημα μάλιστα ότι “λόγω του σεισμού υπάρχει ζήτηση”… Το έλεγαν αυτό σε έναν άνθρωπο σεισμόπληκτο, που έψαχνε σπίτι σε μια περιοχή σεισμόπληκτη, στην οποία βρίσκονταν τα σπίτια που είχαν προς ενοικίαση, και στην οποία πιθανότατα κατοικούσαν και οι ίδιοι.