Η διαχρονική «σταθερότητα» στη χρηματοδότηση των λειτουργικών αναγκών των σχολικών μονάδων ισοδυναμεί στην πράξη με πραγματική μείωση των πόρων, οδηγώντας αναπόφευκτα στην υποβάθμιση της καθημερινής λειτουργίας των σχολείων της πόλης. Οι κατά καιρούς επισκέψεις κυβερνητικών παραγόντων δεν φαίνεται να άφησαν κανένα θετικό αποτύπωμα· αντίθετα, το τελικό αποτέλεσμα είναι εμφανώς αρνητικό.

Η μείωση αυτή μπορεί να αποδοθεί θεωρητικά σε μεταβολές στον αριθμό των μαθητών, των σχολείων ή στα κριτήρια κατανομής των κονδυλίων. Όμως το γεγονός ότι η Α’ κατανομή παραμένει αμετάβλητη στα 28 εκατ. ευρώ εδώ και επτά ολόκληρα χρόνια δεν αποτελεί τεχνική λεπτομέρεια, αλλά πολιτική επιλογή. Μια επιλογή που μεταφράζεται σε συστηματική απαξίωση της δημόσιας εκπαίδευσης και έχει σαφείς υπευθύνους.