Συνέντευξη του Βαγγέλη Κουμαριανού* στον Ανδρέα Πετρόπουλο

Η μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος που επιχειρήθηκε το 2001 από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό τον Κώστα Σημίτη και υπουργό Εργασίας τον καθηγητή και εξωκοινοβουλευτικό υπουργό Τάσο Γιαννίτση έμεινε στα χαρτιά κυρίως λόγω των σφοδρών αντιδράσεων που προκάλεσε η πρόταση του τότε υπουργού Εργασίας. Αντιδράσεων που εκδηλώθηκαν με πρωτοφανείς στη Μεταπολίτευση κινητοποιήσεις των εργαζομένων και υποχρέωσαν την κυβέρνηση να αποσύρει την πρόταση. Είκοσι πέντε χρόνια μετά, αρκετοί δημοσιολογούντες ειδικοί και μη υποστηρίζουν ότι η πρόταση του Τ. Γιαννίτση για το ασφαλιστικό αποτέλεσε μια χαμένη ευκαιρία που θα μεταρρύθμιζε το κοινωνικοασφαλιστικό σύστημα. Είναι πράγματι έτσι;

«Η υλοποίηση της πρότασης Γιαννίτση είναι τμήμα των διαδοχικών Μνημονίων όσο και της μεταμνημονιακής περιόδου. Η αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης μαζί με τη μείωση των ποσοστών αναπλήρωσης και τον συνυπολογισμό των αποδοχών όλου του εργασιακού βίου για τη σύνταξη έχει ήδη υλοποιηθεί. Οι διαρθρωτικές αλλαγές που προτάθηκαν το 2001 υλοποιούνται το 2021 με την εισαγωγή ατομικών αποταμιευτικών λογαριασμών, όπως τους βλέπουμε να εφαρμόζονται στην επικουρική ασφάλιση του ΤΕΚΑ» σημειώνει στη συνέντευξή του στην ΑΥΓΗ της Κυριακής ο Βαγγέλης Κουμαριανός, επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου.

Μήπως η πρόταση Γιαννίτση αποτελούσε ένα πρωτόγνωρο εγχείρημα που δεν είχε δοκιμαστεί αλλού; Κάθε άλλο. Δεν ήταν αντιγραφή της καταστροφικής πολιτικής Πινοσέτ που εφαρμόστηκε τη δεκαετία του ’80 σε διάφορες χώρες της Λατινικής Αμερικής. Ήταν, ωστόσο, πιστή μετάφραση της Σχολής του Σικάγο, που ενέπνευσε και τον δικτάτορα Πινοσέτ και στον υπόλοιπο κόσμο προτεινόταν από την Παγκόσμια Τράπεζα ως το περίφημο «μοντέλο των τριών πυλώνων», που οδηγεί σε μερική ή και ολική ιδιωτικοποίηση των κοινωνικών ασφαλιστικών συστημάτων.

Περίπου είκοσι πέντε χρόνια μετά, αρκετοί υποστηρίζουν πως η πρόταση του Τάσου Γιαννίτση για το ασφαλιστικό αποτέλεσε μια χαμένη ευκαιρία που θα μεταρρύθμιζε το κοινωνικοασφαλιστικό σύστημα. Είναι πράγματι έτσι;

Είναι αλήθεια ότι με διάφορες αφορμές διατυπώνεται στον δημόσιο λόγο η άποψη ότι η πρόταση για τη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού, και ειδικότερα των συντάξεων, αποτέλεσε χαμένη ευκαιρία ή ότι η απόρριψη του σχεδίου Γιαννίτση ήταν η αιτία για τη μεταγενέστερη χρεοκοπία της χώρας. Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ότι, σύμφωνα με τις διαδοχικές κυβερνήσεις της χώρας, η χρεοκοπία δεν οφείλεται στις πολιτικές που υιοθετήθηκαν αλλά στις ελάχιστες πρωτοβουλίες που απέτυχαν να υλοποιήσουν λόγω της μαζικής εναντίωσης εργαζόμενων, συνδικαλιστικών οργανώσεων και πολιτικών φορέων της εποχής. Η προσέγγιση αυτή είναι όμως πολλαπλά προβληματική.

Είναι προβληματική γιατί κανείς δεν μπορεί να κάνει αξιόπιστα υποθέσεις του πώς θα ήταν η κατάσταση στην Ελλάδα (η ανάπτυξη, τα δημόσια οικονομικά, οι τράπεζες) χωρίς να λαμβάνει υπόψη τις πολιτικές που εφαρμόστηκαν – η ανάπτυξη των εθνικών εργολάβων, των χρηματιστηρίων και της φούσκας των τραπεζών. Στο πεδίο των εργασιακών, οι κρίσιμες κυβερνήσεις από τη δεκαετία του ’90 εντείνουν την ευέλικτη εργασία και την απορρύθμιση των συλλογικών εργασιακών σχέσεων, κανονικοποιούν την ανασφάλιστη εργασία και αποκλείουν τους μετανάστες εργαζόμενους από την επίσημη ασφάλιση. Αυτές οι πολιτικές δεν κρίθηκαν αντίστοιχα ως ανεύθυνες επιλογές αύξησης των ελλειμμάτων των ασφαλιστικών ταμείων. Δεν αναρωτιέται κανείς αν συνέβαλαν και πόσο στην ελληνική εκδοχή της παγκόσμιας κρίσης.

Η έννοια της «χαμένης ευκαιρίας» είναι προβληματική στον βαθμό που αναφέρεται σε μεταρρυθμίσεις οι οποίες εντέλει υιοθετήθηκαν υπό συνθήκες μνημονιακής επιτήρησης. Η υλοποίηση της πρότασης Γιαννίτση είναι τμήμα των διαδοχικών Μνημονίων όσο και της μεταμνημονιακής περιόδου. Η αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης μαζί με τη μείωση των ποσοστών αναπλήρωσης και τον συνυπολογισμό των αποδοχών όλου του εργασιακού βίου για τη σύνταξη έχουν ήδη υλοποιηθεί. Οι διαρθρωτικές αλλαγές που προτάθηκαν το 2001 υλοποιούνται το 2021 με εισαγωγή ατομικών αποταμιευτικών λογαριασμών, όπως τους βλέπουμε να εφαρμόζονται στην επικουρική ασφάλιση του ΤΕΚΑ.

Λογικό άλμα συνιστά και η πολυδιατυπωμένη διαπίστωση ότι η «αναβολή της λύσης» του προβλήματος των συντάξεων οδήγησε στο εκρηκτικό πρόβλημα του 2010. Η αύξηση των κοινωνικών δαπανών πριν από την κρίση θεωρείται ένας από τους παράγοντες που συνέβαλαν σε αυτή, σαν να είχε φτάσει το κράτος πρόνοιας στην Ελλάδα στα όριά του. Σύμφωνα με επεξεργασίες της Μ. Πετμεζίδου από το 2013, η Ελλάδα ξεκίνησε από ένα συγκριτικά χαμηλό επίπεδο δαπανών στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και πριν από το ξέσπασμα της κρίσης εξακολουθούσε να υπολείπεται του μέσου όρου των κοινωνικών δαπανών στην Ε.Ε. των 15 (24,7% το 2007 έναντι 26,7%). Αξίζει να σημειωθεί ότι, παρόλο που το κατά κεφαλήν ΑΕΠ στην Ελλάδα συνέκλινε προς τον μέσο όρο της Ε.Ε. των 15, φτάνοντας περίπου στο 90% το 2008, οι κατά κεφαλήν κοινωνικές δαπάνες μόλις που ξεπέρασαν το 80% του αντίστοιχου ποσοστού της Ε.Ε. των 15. Τα ευρήματα αυτά δείχνουν μάλλον ότι η χώρα υστερούσε κυρίως από το πολύ χαμηλό επίπεδο των κρατικών εσόδων στην Ελλάδα (37% του ΑΕΠ το 2008 σε σύγκριση με το 44% του μέσου όρου της Ε.Ε. των 15).

Σε κάθε περίπτωση, η έγκαιρη λιτότητα δεν απέτρεψε ποτέ την υιοθέτηση επόμενων μέτρων λιτότητας. Δυστυχώς, η ακραία λιτότητα των τελευταίων δεκαετιών προετοιμάζει τα επόμενα μέτρα και δεν τα αποτρέπει. Ήδη εν έτει 2025 γνωρίζουμε ότι η προσπάθεια μείωσης των μισθών, άμεσων και έμμεσων, αναφορικά με την ανταγωνιστικότητα της εθνικής οικονομίας αποτελεί μια διαρκή απειλή για το βιοτικό επίπεδο των εργαζόμενων της χώρας, νέων και παλαιότερων.

Τι θα άλλαζε στις συντάξεις αν εφαρμοζόταν η πρόταση Γιαννίτση; Πώς θα διαμορφωνόταν, για παράδειγμα, η κατώτερη σύνταξη;

Η πρόταση του 2001 περιλάμβανε την κατάργηση των κατώτατων ορίων σύνταξης. Προέβλεπε την απόδοση κατώτατων συντάξεων, πέραν του οργανικού ποσού που θα αντιστοιχούσε στο ποσό των εισφορών, μόνο με κοινωνικά κριτήρια με έλεγχο εισοδημάτων. Οι πλέον αδύναμοι και αποκλεισμένοι της αγοράς εργασίας που θα τη θεμελίωναν με το ελάχιστο δικαίωμα 15ετούς ασφάλισης θα ωθούνταν στην προνοιακή στήριξη.

Στόχος ήταν οι χαμηλότερες συντάξεις για να «ωθήσουν τους εργαζόμενους στην εργασία» και για την καταπολέμηση της εισφοροδιαφυγής. Στην πράξη δεν επιβεβαιώνεται ότι η αυστηρή ανταπόδοση ενισχύει τη συμμόρφωση με τους κανόνες της κοινωνικής ασφάλισης. Δεν αρκεί να έχει κίνητρο μόνο ο εργαζόμενος, πρέπει να έχει και ο εργοδότης. Το τίμημα θα ήταν η απώλεια του «κοινωνικού» από την ασφάλιση για τους χαμηλοσυνταξιούχους.

Η πρόταση αφορούσε και συγχωνεύσεις κάποιων ταμείων ή ένταξή τους στο τότε ΙΚΑ. Θα τη χαρακτηρίζατε άτολμη σε σχέση με την ένταξη όλων των ταμείων στον ΕΦΚΑ που πραγματοποιήθηκε το 2016;

Το ζήτημα της οργανωτικής ενοποίησης της ελληνικής κοινωνικής ασφάλισης αποτέλεσε από τη γέννησή του πεδίο αντιπαραθέσεων και δημιούργησε στην πράξη μια κοινωνική προστασία πολλών ταχυτήτων. Η ενοποίηση θα μπορούσε να αποτελέσει πραγματικά μέσο ευρύτερων αναδιανομών, διασφάλισης βιωσιμότητας και σύγχρονης λειτουργίας. Η πρόταση του Απριλίου 2001 πρότεινε τη δημιουργία οκτώ μεγάλων ταμείων κύριας ασφάλισης για την αντιμετώπιση της πολυνομίας και του κατακερματισμού. Θα παρέμεναν ταμεία του ΙΚΑ, του Δημοσίου, των ΔΕΚΟ, των τραπεζών, του ΟΓΑ, του ΟΑΕΕ, των επιστημόνων και των δημοσιογράφων. Η ιστορία επιφύλασσε πολύ μεγαλύτερης έκτασης ενοποιήσεις σε έναν ΕΦΚΑ το 2016 και έναν e-ΕΦΚΑ το 2020.

Η συγκυρία όμως σηματοδότησε τις ενοποιήσεις με υποχώρηση της κοινωνικής ασφάλισης. Το 2016 η ενοποίηση αποτέλεσε το οργανωτικό εργαλείο για την υλοποίηση του τρίτου Μνημονίου, ενώ το 2020 σημάδεψε τη μετάβαση σε μια μεταμνημονιακή αποδόμηση του θεσμού με έμφαση στην ατομική ευθύνη.

Πώς σχολιάζετε την εισαγωγή κεφαλαιοποιητικών χαρακτηριστικών στην επικουρική ασφάλιση που προέβλεπε η πρόταση Γιαννίτση και τι αποτελέσματα είχε η τοποθέτηση μέρους των διαθεσίμων των ταμείων σε χρηματιστηριακά προϊόντα που δρομολογήθηκε την ίδια περίοδο;

Η εισαγωγή κεφαλαιοποιητικού συστήματος στην κοινωνική ασφάλιση θα εξέθετε τους ασφαλισμένους στον επενδυτικό κίνδυνο των αγορών. Δεν είναι ασφαλές να βασιζόμαστε σε υποθετικά αποτελέσματα, αλλά η διεθνής εμπειρία περιγράφει με μελανά χρώματα αντίστοιχες μεταρρυθμίσεις μετά την παγκόσμια κρίση που εκδηλώθηκε το 2008. Η έκθεση της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας το 2019 εξέτασε αντίστοιχες συνταξιοδοτικές μεταρρυθμίσεις σε τριάντα χώρες της Λατινικής Αμερικής, της Ανατολικής Ευρώπης και της Αφρικής και διαπίστωσε καταστροφικά αποτελέσματα. Οι συντάξεις μειώθηκαν δραματικά, όπως και το ποσοστό κάλυψης του πληθυσμού. Το κόστος μετάβασης εκτινάχθηκε καθιστώντας δημοσιονομικά δυσβάσταχτη τη συνέχιση των μεταρρυθμίσεων. Πολλές χώρες υπαναχώρησαν πλήρως ή μερικώς. Αντίστοιχα θα είχε απαξιωθεί πλήρως κάθε περιουσιακό στοιχείο των ταμείων που θα είχε τοποθετηθεί σε χρηματιστήρια.

Σύμφωνα με κάποιους συναδέλφους σας αλλά και άλλους γνώστες της κοινωνικής ασφάλισης που άσκησαν κριτική στην πρόταση Γιαννίτση, αυτή είχε αρκετά κοινά χαρακτηριστικά με ασφαλιστικά μοντέλα που εφαρμόστηκαν σε χώρες της Λατινικής Αμερικής μετά τη δεκαετία του ’80 με αρνητικά αποτελέσματα για τους συνταξιούχους. Ήταν μια «αντιγραφή» τελικά αυτού του μοντέλου, που στην ακραία του εκδοχή ονομάστηκε «ασφαλιστικό Πινοσέτ»;

Τη δεκαετία του 1980 προωθείται συστηματικά μια «μεικτή οικονομία της συνταξιοδοτικής προστασίας», δηλαδή το μοίρασμα των δημόσιων διανεμητικών συστημάτων με ιδιωτικά κεφαλαιοποιητικά προγράμματα συνταξιοδότησης. Η προσέγγιση αυτή αναγνωρίζει στα δημόσια διανεμητικά συστήματα μόνο έναν ρόλο ελάχιστης βασικής προστασίας, πολλές φορές προνοιακής. Τη δεκαετία του ’80 έγινε γνωστό ως «ασφαλιστικό Πινοσέτ», εμπνευσμένο από τη σχολή των «παιδιών του Σικάγο» και υλοποιημένο από μια δικτατορία. Από το 1994, ακολουθώντας την ίδια λογική, η Παγκόσμια Τράπεζα διατυπώνει το «μοντέλο των τριών πυλώνων». Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η πρόταση του 2001 δεν ήταν αντιγραφή αλλά μετάφραση, μια προσπάθεια προσαρμογής στην ελληνική πραγματικότητα και στον συσχετισμό δυνάμεων της εποχής.

Συνέντευξη του Βαγγέλη Κουμαριανού στον Ανδρέα Πετρόπουλο στην ΑΥΓΗ

The post Βαγγέλης Κουμαριανός: Τι θα συνέβαινε αν εφαρμοζόταν το ασφαλιστικό Σημίτη – Γιαννίτση το 2001 appeared first on Ειδήσεις και Πληροφορίες για Νέα Φιλαδέλφεια και Νέα Χαλκηδόνα - News Magazine Δεκελείας.

Σίγουρα όμως το χρυσό μετάλλιο της παραπληροφόρησης πηγαίνει στα όσα λένε για την ασφαλιστική μεταρρύθμιση του ΣΥΡΙΖΑ (το «νόμο Κατρούγκαλου». Το τελευταίο ήταν ότι με αυτόν, τάχα, αυξήθηκε το όριο ηλικίας στα 67 χρόνια. Πρόκειται, προφανώς, για καθαρό, γυμνό ψέμα. Το όριο ηλικίας που είχε ήδη αυξηθεί με τους νόμους 3863/2010 και 3865/2010 της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, καθορίσθηκε στο 67ο έτος με το άρθρο πρώτο, παρ. ΙΑ.4 του νόμου 4093/2012 της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου, ως «το γενικό όριο ηλικίας από 1.1.2013» παντού, στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα. Αντίθετα, ο μεν νόμος της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης 4387/2016, ο λεγόμενος «νόμος Κατρούγκαλου», δεν περιείχε καμιά αναφορά σε ηλικιακά όρια, ο δε ν. 4336/2015, ο οποίος ενσωμάτωσε τον Ιούλιο του 2015 τις δεσμεύσεις του τρίτου μνημονίου (το οποίο, θυμίζω, υπερψηφίστηκε και από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι), ρύθμισε απλώς εξαιρέσεις που είχαν απομείνει, ορίζοντας νέες μεταβατικές περιόδους.

Τα ψέματα όμως δεν είναι ένα και δύο, είναι λεγεώνα. Αίφνης ακούμε να διαδίδεται ασύστολα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν αυτός που έκοψε τα δώρα από τους συνταξιούχους, ότι συνολικά οι περικοπές επί της διακυβέρνησης μας ήταν πολλαπλάσιες αυτών της ΝΔ, ακόμη και την τερατολογία ότι τάχα ήταν 75 δις, ενώ το σύνολο της συνταξιοδοτικής δαπάνης το 2016 ήταν στο ένα τρίτο αυτού του ποσού. Είναι εύκολο να δει κάθε συνταξιούχος ποιος και πόσο του περιέκοψε τις αποδοχές του: ας δει στην ανάλυση της σύνταξης που του έρχεται κάθε μήνα πότε επιβλήθηκαν οι περικοπές. Το 90% από αυτές έγινε επί κυβερνήσεων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.

Όμως η βασική διαφορά της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης από τα διαδοχικά τσεκουρώματα που προηγήθηκαν δεν είναι ποσοτική, αλλά ποιοτική και ουσιαστική. Όταν ήρθαμε εμείς στην διακυβέρνηση της χώρας, παρά τις 12 περικοπές που είχαν προηγηθεί, τα ασφαλιστικά ταμεία ήταν άδεια και χρεωκοπημένα, με πάνω από 1,5 δις έλλειμμα. Εμείς καταστήσαμε το ασφαλιστικό σύστημα βιώσιμο, για να μπορούν να πάρουν σύνταξη και οι σημερινοί εργαζόμενοι. Παραδώσαμε τον ΕΦΚΑ με πλεόνασμα πάνω από 1 δις. Αντιθέτως, η κυβέρνηση Μητσοτάκη λεηλάτησε ξανά το ασφαλιστικό σύστημα και το οδηγεί ξανά σε ελλείμματα, χαρίζοντας τις επικουρικές στην αγορά, μολονότι έκοψε τη 13η σύνταξη και δεν έδωσε πίσω 2,5 δις αναδρομικά.

Η αποκατάσταση της βιωσιμότητας έγινε με μια μεταρρύθμιση που χαρακτηριζόταν από τις αρχές της ισονομίας (ένα ταμείο, ενιαίοι κανόνες) και της κοινωνικής δικαιοσύνης (εθνική σύνταξη και ποσοστά αναπλήρωσης υπέρ των χαμηλόμισθων και όσων είχαν, λόγω ανεργίας, λίγα χρόνια εργασίας). Λίγο έχει προσεχθεί ο νέος θεσμός της Εθνικής Σύνταξης, που ισχύει στα προηγμένα κοινωνικά κράτη, δίνεται σε όλους, με χρηματοδότηση από τη φορολογία, όχι από τις εισφορές, χωρίς εισοδηματικά κριτήρια. Την καθιερώσαμε ως ισόποση με το 60% του μέσου εισοδήματος, στο επίπεδο που υπολογίζει η ΕΕ το όριο της φτώχειας.

Ναι, μας λένε, καλά όλα αυτά, αλλά με τις εισφορές λεηλατήσατε τη μεσαία τάξη. Τι κάναμε στην πραγματικότητα; Στο πλαίσιο της ισονομίας, εφαρμόσαμε παντού (με εξαίρεση ευνοϊκότερες ρυθμίσεις για τους αγρότες και τους νέους ασφαλισμένους) τον ίδιο κανόνα για μισθωτούς και ελεύθερους επαγγελματίες: οι εισφορές να είναι ίσες με το 20% του εισοδήματος από εργασία, ό,τι ίσχυε ανέκαθεν για όλους τους μισθωτούς. Η συντριπτική πλειονότητα των μη μισθωτών (88% επί του συνόλου) κατέβαλε από την 1/1/2017 χαμηλότερες και δικαιότερες εισφορές. Με βάση το εισόδημα και όχι επί πλασματικών και αυτόματα αυξανόμενων, ανά τριετία, ασφαλιστικών κλάσεων. Είναι αλήθεια ότι αρκετοί (σε καμία περίπτωση όμως, επαναλαμβάνω, οι περισσότεροι) ελεύθεροι επαγγελματίες με μεγαλύτερα εισοδήματα επιβαρύνθηκαν από την ταυτόχρονη εφαρμογή της ασφαλιστικής και της φορολογικής μεταρρύθμισης (πχ με προκαταβολή του 100% του φόρου), με αποτέλεσμα η συνολική επιβάρυνση τους να είναι τελικά ανεπιεικής. Διορθώσαμε τις περισσότερες από αυτές τις παρενέργειες το δεύτερο μισό της διακυβέρνησης μας. Με την αντιμεταρρύθμιση όμως της ΝΔ, ο κάθε ελεύθερος επαγγελματίας διαλέγει ελεύθερα το ύψος των εισφορών που θα πληρώσει. Έτσι, σήμερα ένας ανειδίκευτος εργάτης πληρώνει περισσότερες εισφορές από έναν μεγαλογιατρό ή μεγαλοδικηγόρο που έχει επιλέξει τη χαμηλότερη κλίμακα. Και όχι μόνον αυτό. Οι πιο πολλοί ελεύθεροι επαγγελματίες πληρώνουν σήμερα περισσότερα από ότι το 2019. Για την μεγάλη πλειονότητα των μη μισθωτών, η ελάχιστη εισφορά αυξήθηκε σε ποσοστό 23% (από τα 185 ευρώ στα 239 ευρώ το 2023).

Τελειώνω με την προσωπική διαφορά, που δικαιολογημένα μονοπωλεί το ενδιαφέρον πολλών συνταξιούχων. Γιατί καθιερώθηκε; Μα για να προστατευτεί η κύρια σύνταξη από νέα περικοπή, όπως ζητούσε το ΔΝΤ. Και επειδή δεν πέρασε του ΔΝΤ και δεν κόπηκε, μας κατηγορούσε ο κ. Μητσοτάκης ότι ανταλλάξαμε τη Μακεδονία με τις συντάξεις! Ο δεύτερος λόγος καθιέρωσης είχε πάλι να κάνει με την ισονομία: Στο μέλλον να μην υπάρχουν δύο κατηγορίες συνταξιούχων, αλλά τυχόν υψηλότερες παλιότερες συντάξεις να έρθουν στο ίδιο επίπεδο με τις νέες. Ο «νόμος Κατρούγκαλου» προέβλεπε ότι οι νέες συντάξεις θα αυξάνονταν από 1/1/2017, ώστε όσες από αυτές υπολείπονταν των παλαιών, να τις φτάσουν σε 5-6 χρόνια. Μετά την ψήφιση του νόμου, όμως, το ΔΝΤ εκβίασε ξανά, ώστε η πρώτη αύξηση να δοθεί από 1/1/2023. (Αυτή που πήραν πριν από λίγους μήνες οι συνταξιούχοι. Δεν ήταν νομοθετική ρύθμιση Μητσοτάκη, δική μας ήταν.) Έτσι όμως για πάνω από έξι χρόνια δεν αυξήθηκαν καθόλου οι συντάξεις όσων έχουν προσωπική διαφορά. Μάλιστα, ειδικά τα τελευταία χρόνια, λόγω του μεγάλου πληθωρισμού, αν και δεν μειώθηκαν ονομαστικά οι συντάξεις αυτές, έχασαν μεγάλο μέρος από την αγοραστική τους δύναμη.

Για το λόγο αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ έχει δεσμευτεί, όχι μόνον να επανορθώσει τις αδικίες Μητσοτάκη: Να επαναφέρει, δηλαδή, την 13η σύνταξη και να δώσει πίσω τα αναδρομικά. Και η προσωπική διαφορά θα επανεξεταστεί, ενδεχομένως με το να πάρουν και οι συνταξιούχοι που την έχουν αυξήσεις, μικρότερου ύψους από τους άλλους με μικρότερη σύνταξη, ώστε και να αποκαταστήσουν την αγοραστική τους δύναμη και να μην υπάρχουν στο μέλλον δύο ταχύτητες συνταξιούχων.

Δικαιοσύνη παντού είναι το σύνθημα μας. Δικαιοσύνη για όλους, δικαιοσύνη και για τους συνταξιούχους!

• Γιώργος Κατρούγκαλος, Καθηγητής Δημοσίου Δικαίου, Βουλευτής Β1 Βόρειου Τομέα Αθήνας

The post Η αλήθεια για την ασφαλιστική μεταρρύθμιση του ΣΥΡΙΖΑ («νόμο Κατρούγκαλου») και την αντιμεταρρύθμιση Μητσοτάκη appeared first on Ειδήσεις και Πληροφορίες για Νέα Φιλαδέλφεια και Νέα Χαλκηδόνα - News Magazine Δεκελείας.