The post «Θάνατοι στη Χούντα: Δολοφονίες, αντιδικτατορική δράση, ύποπτοι θάνατοι κατά την περίοδο 1967-1974». appeared first on Ειδήσεις και Πληροφορίες για Νέα Φιλαδέλφεια και Νέα Χαλκηδόνα - News Magazine Δεκελείας.

Με τον ερχομό του Μαρτίου, η ελληνική λαϊκή παράδοση ζωντανεύει μέσα από ένα από τα παλαιότερα και πιο συμβολικά έθιμα: τη φορεσιά της κόκκινης και άσπρης κλωστής, γνωστής ως «Μάρτης». Από την πρώτη ημέρα του μήνα, οι μητέρες και οι γιαγιάδες δένουν στα χέρια των παιδιών ένα μικρό βραχιολάκι, λέγοντας τη γνωστή ευχή: «Μάρτη, Μάρτη μου καλέ, μη με κάψεις και μη με μαυρίσεις».

Το έθιμο έχει ρίζες που χάνονται στα αρχαία χρόνια. Σύμφωνα με λαογραφικές αναφορές, οι άνθρωποι πίστευαν πως ο ήλιος του Μαρτίου, αν και ανοιξιάτικος, ήταν ύπουλος και μπορούσε να «κάψει» το πρόσωπο, ιδιαίτερα των παιδιών και των νέων κοριτσιών. Η κλωστή λειτουργούσε ως φυλαχτό προστασίας από τις δυνατές ακτίνες του ήλιου αλλά και από το κακό μάτι.

Τα δύο χρώματα έχουν έντονο συμβολισμό στη λαϊκή συνείδηση. Το λευκό συμβολίζει την καθαρότητα, την υγεία και το φως της νέας εποχής, ενώ το κόκκινο τη ζωή, τη χαρά και τη δύναμη της φύσης που αναγεννάται. Ο «Μάρτης» δεν ήταν απλώς ένα στολίδι, αλλά ένα σημάδι μετάβασης από τον χειμώνα στην άνοιξη, μια πράξη ελπίδας για καλή σοδειά και ευημερία.

Σε πολλά μέρη της Ελλάδας, όταν τελείωνε ο μήνας ή εμφανίζονταν τα πρώτα χελιδόνια, το βραχιολάκι αφαιρούνταν και τοποθετούνταν πάνω σε δέντρα ή θάμνους, ώστε τα πουλιά να το χρησιμοποιήσουν για τις φωλιές τους. Έτσι, ο κύκλος της ζωής συνέχιζε συμβολικά μέσα από τη φύση.

Ο «Μάρτης» παραμένει μέχρι σήμερα ένα ζωντανό λαογραφικό στοιχείο, που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά, θυμίζοντας πως ακόμη και μια απλή κλωστή μπορεί να κουβαλά αιώνες πίστης, προστασίας και παράδοσης.

The post Ο «Μάρτης»: Η κόκκινη και άσπρη κλωστή της παράδοσης appeared first on Ειδήσεις και Πληροφορίες για Νέα Φιλαδέλφεια και Νέα Χαλκηδόνα - News Magazine Δεκελείας.

Δεν αντέξαμε τον πειρασμό να σταθούμε μπροστά σε πρόσωπα και στιγμές που μοιάζουν βγαλμένες από ζωντανή αφήγηση.
Σε μια φωτογραφία, μέσα στο πλήθος της πορείας για το Πολυτεχνείο που ξεκίνησε από την πλατεία Κωνσταντινουπόλεως, διακρίνεται ο τότε δήμαρχος Τάσος Αμπατζής. Νέοι άνθρωποι γύρω του, με μάτια γεμάτα αποφασιστικότητα.

Σε άλλες εικόνες, οι μεγάλες στιγμές του Συλλόγου Νέων: η ιστορική εκδήλωση για το ρεμπέτικο, παρέες, γέλια, κιθάρες, πρόσωπα που έγραφαν τη δική τους μικρή ιστορία στις γειτονιές. Και κάπου ανάμεσα στα καρέ, τα παλιά δημαρχεία της πόλης, σημεία αναφοράς μιας εποχής που άλλαζε.

Και ύστερα, μια σκηνή που μοιάζει σχεδόν απίστευτη σήμερα: στην εξέδρα της Πρωτομαγιάς βρίσκονται μαζί τρεις φωνές που έμελλε να σημαδέψουν το ελληνικό τραγούδι — Γιώργος Νταλάρας, Χάρης Αλεξίου και Άννα Βίσση. Μια στιγμή όπου η μουσική, η νεότητα και η ελπίδα συναντιούνται.

Αυτή η έκθεση δεν είναι μόνο ένα αρχείο φωτογραφιών. Είναι μια υπενθύμιση ότι κάποτε μια γενιά πίστεψε βαθιά πως μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Και ίσως, κοιτάζοντας αυτά τα πρόσωπα σήμερα, να θυμηθούμε ότι τα όνειρα δεν ανήκουν στο παρελθόν.

Τα εγκαίνια της έκθεσης πραγματοποιούνται σήμερα, Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου, στις 20:00, στο ΠΠΙΕΔ.
Ίσως είναι μια καλή ευκαιρία να ξανασυναντηθούμε με εκείνη τη νεολαία που τόλμησε να ονειρευτεί. Και να θυμηθούμε πως, κάθε τόσο, ο κόσμος αλλάζει ακριβώς έτσι. Από ανθρώπους που πιστεύουν ότι μπορεί.

The post Πενήντα χρόνια μετά, κάποιες φωτογραφίες δεν είναι απλώς εικόνες, είναι μνήμη που αναπνέει. Έκθεση φωτογραφίας εγκαίνια σήμερα 25/2/26 20:00 ΠΠΙΕΔ appeared first on Ειδήσεις και Πληροφορίες για Νέα Φιλαδέλφεια και Νέα Χαλκηδόνα - News Magazine Δεκελείας.

Λαβαμε από την

Αγαπητοί Σύντροφοι, 

Με βαθιά συγκίνηση και αίσθημα ευθύνης καταθέτω αυτή την επιστολή, τιμώντας τη μνήμη του συγγενή μου, Κλαμπατσέα Κωνσταντίνο, φοιτητή της Νομικής, στελέχους του ΚΚΕ και Ακροναυπλιώτη, καταγόμενου από την ηρωική ανταρτομάνα Σαϊδόνα Δυτικής Μάνης, ενός από τους 200 κομμουνιστές αγωνιστές που εκτελέστηκαν την 1η Μαΐου 1944 στο Σκοπευτήριο Καισαριανής.

Ο συγγενής μου δεν οδηγήθηκε εκεί τυχαία. Επέλεξε συνειδητά τον δρόμο του αγώνα, πιστός στην πολιτική του Κόμματος και στην πάλη ενάντια στον φασισμό. Στάθηκε μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα με το κεφάλι ψηλά, αφήνοντάς μας μια βαριά αλλά τιμημένη παρακαταθήκη αξιοπρέπειας και συνέπειας.

Η πρόσφατη αποκάλυψη των φωτογραφιών από τις στιγμές της θυσίας των 200 αποτελεί ένα συγκλονιστικό ιστορικό ντοκουμέντο. Εγώ και η οικογένειά μου, μαζί με το δέος και τη συγκίνηση που νιώθουμε, εκφράζουμε την επιθυμία αυτά τα ντοκουμέντα να αποδοθούν εκεί όπου πραγματικά ανήκουν: Μουσείο ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης του Δήμου Καισαριανής, στο Δήμο Χαϊδαρίου και το ΚΚΕ που ήταν και μέλη του, ώστε να αναδειχθούν, να αξιοποιηθούν και να είναι προσιτά στον κόσμο και ιδιαίτερα στη νεολαία, ως αναπόσπαστο μέρος της συλλογικής μας μνήμης.

Ταυτόχρονα, θεωρούμε επιβεβλημένη την άμεση αποκατάσταση των ζημιών που προκλήθηκαν στο μνημείο από φασιστοδειδή, πολιτικούς απογόνους των ταγματασφαλιτών, οι οποίοι επιχείρησαν να βεβηλώσουν τον ιερό αυτό χώρο. Η μνήμη των εκτελεσμένων δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνεται στόχος τέτοιων ενεργειών. Η ιστορία δεν σβήνεται αντίθετα, διατηρείται και δυναμώνει μέσα από τη φροντίδα και την ανάδειξή της.

Στηρίζοντας την προσφορά που έγινε από την Κομματική Οργάνωση Αττικής (ΚΟΑ) για την αποκατάσταση του μνημείου, η οικογένειά μου καταθέτει το ποσό των 200€ ως συμβολική συνεισφορά σε αυτή την προσπάθεια, ως ελάχιστο φόρο τιμής στη μνήμη του συγγενή μας Κλαμπατσέα Κωνσταντίνου και των συντρόφων του.

Παίρνουμε δύναμη και εμπνεόμαστε ακόμη περισσότερο από τους 200 αλύγιστους συντρόφους μας. Η αταλάντευτη στάση και η θυσία τους μας κληροδοτούν περηφάνια, αλλά ταυτόχρονα ευθύνη και χρέος να συνεχίσουμε, να γίνουμε αντάξιοί τους, πιο ικανοί και πιο δυνατοί στις μάχες του σήμερα, με όπλο το Πρόγραμμά μας, ώστε να δικαιώσουμε τις θυσίες τους.

Εύχομαι το Σκοπευτήριο να παραμένει για πάντα σύμβολο αγώνα και θυσίας, ζωντανό σημείο αναφοράς για τις επόμενες γενιές.

Συντροφικά,

Γιάννης Τερζής

Κομματική Οργάνωση Πειραιά

*Ο Γιάννης Τερζής κατοικεί στη Νέα Χαλκηδόνα, ήταν υποψήφιος με τη Λαϊκή Συσπείρωση στις Δημοτικές Εκλογές του 2019, είναι Αντιπρόεδρος της Ένωσης Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων Νέας Φιλαδέλφειας – Νέας Χαλκηδόνας και Πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων του Γενικού Λυκείου Νέας Χαλκηδόνας

The post Γιάννης Τερζής: Για τον Κωνσταντίνο Κλαμπατσέα που εκτελέσθηκε με τους 200 κομμουνιστές στην Καισαριανή. appeared first on Ειδήσεις και Πληροφορίες για Νέα Φιλαδέλφεια και Νέα Χαλκηδόνα - News Magazine Δεκελείας.

The post Γιάννης Τζέλης: Η εικόνα τους κρίνει σήμερα εμάς… appeared first on Ειδήσεις και Πληροφορίες για Νέα Φιλαδέλφεια και Νέα Χαλκηδόνα - News Magazine Δεκελείας.

Πενήντα χρόνια μετά, ξεδιπλώνεται μπροστά μας μια σπάνια και προσωπική συλλογή φωτογραφιών που μας ταξιδεύει στην καρδιά της νεολαίας της Νέας Φιλαδέλφειας και της Νέας Χαλκηδόνας τη δεκαετία του ’70. Ο φωτογράφος, μέλος αυτής της γενιάς, ακολουθούσε τους νέους στα στέκια τους, στους συλλόγους, στις εκδρομές, στις πορείες για το Πολυτεχνείο, αλλά και στις πολιτικές νεολαίες. Κάθε εικόνα αιχμαλωτίζει το πάθος, τη δημιουργικότητα και την αφοσίωση μιας γενιάς που τόλμησε να ονειρευτεί και να διεκδικήσει τη ζωή που πίστευε ότι αξίζει.

Σήμερα, αυτή η συλλογή λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα, υπενθυμίζοντάς μας τη δύναμη των ιδεών, της συλλογικής προσπάθειας και της ελπίδας. Καλούμε όλους να περπατήσουν ξανά στα ίδια μονοπάτια, να ανακαλύψουν τη ζωντάνια και την τόλμη μιας γενιάς που πίστευε ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει και να εμπνευστούν να ονειρευτούν ξανά, χωρίς φόβο και περιορισμούς.

The post Δημήτρης Μιμίδης: Στιγμές μιας Νεολαίας που Ονειρεύτηκε – Φωτογραφίες περιόδου (1974-1976) appeared first on Ειδήσεις και Πληροφορίες για Νέα Φιλαδέλφεια και Νέα Χαλκηδόνα - News Magazine Δεκελείας.

Στο πλαίσιο της δημόσιας συζήτησης που έχει αναπτυχθεί γύρω από εκδήλωση του 2014 στη Νέα Φιλαδέλφεια με ομηλίτρια την Ελένη Αρβελέρ και τις αντιδράσεις που εκφράστηκαν εκ των υστέρων από τον σύλλογο Ποντίων ΝΦ “Δημήτριος Υψηλάντης” , ο Πρόεδρος του Σύνδεσμος Μικρασιατών Νέας Φιλαδέλφειας Χρήστος Τριανταφύλλου κατέθεσε τη δική του τοποθέτηση για το γεγονός. Στο κείμενό του επιχειρεί να αποσαφηνίσει το πλαίσιο μέσα στο οποίο δόθηκαν οι απαντήσεις της ομιλήτριας, καθώς και τη θέση του Συνδέσμου ως διοργανωτή της εκδήλωσης. Για λόγους πληρότητας, διαφάνειας και ισότιμης ενημέρωσης, παρατίθεται στη συνέχεια αυτούσια η άποψη του Προέδρου.

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΔΗΛΩΣΗΣ

Με αφορμή τη συζήτηση που έχει προκύψει, αισθάνομαι την ανάγκη να τοποθετηθώ με ψυχραιμία και σεβασμό, με μοναδικό στόχο την αποκατάσταση της αλήθειας.

The post Τοποθέτηση του Προέδρου του Συνδέσμου Μικρασιατών για εκδήλωση του 2014 στη Νέα Φιλαδέλφεια με ομιλήτρια την Ελένη Αρβελέρ appeared first on Ειδήσεις και Πληροφορίες για Νέα Φιλαδέλφεια και Νέα Χαλκηδόνα - News Magazine Δεκελείας.

Το σύνολο της συλλογής φωτογραφιών Τ. de Craene/H. Heuer κηρύχθηκε μνημείο από το Υπουργείο Πολιτισμού -μετά τη γνωμοδότηση του Κεντρικού Συμβούλιου Νεωτέρων Μνημείων- λόγω της ιδιαίτερης ιστορικής αξίας της, ως τεκμήριο διαμόρφωσης αντιλήψεων και στάσεων με εργαλείο την εικόνα, από την πλευρά των προπαγανδιστικών μηχανισμών των στρατευμάτων Κατοχής, στην Ελλάδα.

Η υπουργός Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, δήλωσε: «Οι 12 φωτογραφίες που είδαν το φως της δημοσιότητας και απεικονίζουν Έλληνες πατριώτες, πριν  από την εκτέλεσή τους στην Καισαριανή, την Πρωτομαγιά του 1944, αποτελούν εξόχως σημαντικά τεκμήρια της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Οι φωτογραφίες της συλλογής δίνουν «πρόσωπο» στις ιστορικές μαρτυρίες για το ήθος και τον πατριωτισμό τους, λίγες στιγμές πριν από την εκτέλεσή τους και για αυτό είναι ανεκτίμητες. Αλλά και οι υπόλοιπες φωτογραφίες είναι πολύ σημαντικές, καθώς επιτρέπουν να πλαισιώσουμε το δράμα της κατεχόμενης Ελλάδας και με το βλέμμα του κατακτητή. Ο μηχανισμός προπαγάνδας που έστησε ο Γιόζεφ Γκέμπελς αξιοποίησε την αιχμή της τεχνολογίας ενημέρωσης της εποχής του -τον κινηματογράφο και την φωτογραφία- για να δημιουργήσει σκηνοθετημένα τεκμήρια “επιτυχίας” και διάδοσης της, ως εργαλείο επιρροής. Από την στιγμή, που το Υπουργείο Πολιτισμού ενημερώθηκε, δώσαμε τις σχετικές οδηγίες για τη δυνητική απόκτηση των συγκεκριμένων φωτογραφιών. Η αρμόδια Διεύθυνση Νεώτερης Πολιτιστικής Κληρονομιάς επικοινώνησε άμεσα με τον συλλέκτη και εμπειρογνώμονες μεταβαίνουν την Παρασκευή στην έδρα του, στο Έβεργκεμ του Βελγίου, ώστε να διαπιστώσουν εκ του σύνεγγυς τη συλλογή και να συνομιλήσουν μαζί του. Με την σημερινή κήρυξη της συλλογής ως μνημείο, το Υπουργείο Πολιτισμού αποκτά το έρεισμα για να την διεκδικήσει και να την αποκτήσει εκ μέρους του ελληνικού κράτους».

Όπως αναφέρει ανακοίνωση του ΥΠΠΟ, οι φωτογραφίες εμφανίστηκαν στον διαδικτυακό τόπο δημοπρασιών e-bay.de, το Σάββατο 14 Φεβρουαρίου. Φερόμενος ιδιοκτήτης είναι ο συλλέκτης Tim de Craene, που ειδικεύεται στα αναμνηστικά και εν γένει τεκμήρια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μέσω της εταιρίας του, Crain’s Militaria, τις προσέφερε για πώληση. Η εμφάνισή τους σε ελληνικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης, και αργότερα και σε μέσα ενημέρωσης, δημιούργησε έντονο ενδιαφέρον, από πολλές πλευρές. Ο συλλέκτης, το πρωί της Δευτέρας 16.2, απέσυρε τις δώδεκα φωτογραφίες από τον διαδικτυακό τόπο δημοπρασιών. Ωστόσο, παραμένει προς πώληση το σύνολο της συλλογής που είχε δημιουργήσει ο τότε Υπολοχαγός της Βέρμαχτ, Χέρμαν Χόιερ (Hermann Heuer). Ο Χόιερ, το 1943-1944 υπηρετούσε στο στρατόπεδο της Μαλακάσας, αλλά είχε λάβει εντολή να παρακολουθήσει ή και να συνδράμει -δεν είναι ξεκάθαρο- στην εκτέλεση των 200 Ελλήνων κρατουμένων που μεταφέρθηκαν από το στρατόπεδο Χαϊδαρίου στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, την Πρωτομαγιά του 1944. Η συλλογή των φωτογραφιών του, από περιοχές της κατεχόμενης Ευρώπης (Βέλγιο, Γαλλία, αλλά και Ελλάδα) όπου υπηρέτησε, βρέθηκε στα χέρια του συλλέκτη Tim de Craene.

ΠΗΓΗ: amna.gr

The post ΥΠΠΟ: Κηρύχθηκε μνημείο το σύνολο της συλλογής φωτογραφιών των 200 της Καισαριανής appeared first on Ειδήσεις και Πληροφορίες για Νέα Φιλαδέλφεια και Νέα Χαλκηδόνα - News Magazine Δεκελείας.

Ο θάνατος της διακεκριμένης ιστορικού και βυζαντινολόγου Ελένης Γλυκατζή-Αρβελέρ, σε ηλικία 99 ετών, σηματοδοτεί το τέλος μιας μακρόχρονης και διεθνώς αναγνωρισμένης πορείας στα γράμματα και την ιστορική επιστήμη. Η Αρβελέρ, γεννημένη στην Αθήνα το 1926, με σπουδές στην Ιστορία και την Αρχαιολογία και πολυετή ακαδημαϊκή διαδρομή στη Γαλλία, υπήρξε μία από τις πλέον προβεβλημένες μορφές της βυζαντινής ιστοριογραφίας, πρώτη γυναίκα πρύτανης της Σορβόννης, με σημαντικό συγγραφικό έργο και έντονη δημόσια παρουσία έως τα τελευταία χρόνια της ζωής της.

Με αφορμή τη δημόσια αυτή απώλεια, κρίνεται σκόπιμο, για λόγους ιστορικής ενημέρωσης και πληρότητας του δημόσιου διαλόγου, να υπενθυμιστεί ένα γεγονός που έλαβε χώρα δώδεκα χρόνια νωρίτερα στη Ν. Φιλαδέλφεια. Το 2014 στο ΠΠΙΕΔ πραγματοποιήθηκε εκδήλωση μνήμης για τη συμπλήρωση 92 ετών από την Καταστροφή της Μικράς Ασίας, με διοργανωτή τον Σύνδεσμος Μικρασιατών της περιοχής και κεντρική ομιλήτρια την Ελένη Αρβελέρ.

Κατά την εκδήλωση αυτή, και ιδίως κατά τον δημόσιο διάλογο που ακολούθησε την ομιλία, διατυπώθηκαν απόψεις που αφορούσαν τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και τη διεθνή της αναγνώριση. Η απουσία πλήρους δημοσιοποίησης των σχετικών διαλόγων καθιστά εύλογη την ανάγκη καταγραφής και αποτίμησης των αντιδράσεων που εκφράστηκαν εκ των υστέρων από συλλογικούς φορείς. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η παρακάτω ανακοίνωση του Συλλόγου Ποντίων, την οποία δημοσιεύουμε όπως δημοσιοποιήθηκε στο διαδίκτυο τότε και αποτυπώνει τεκμηριωμένα τη θέση του επί των συγκεκριμένων τοποθετήσεων.

Παρακολουθήσαμε με μεγάλο ενδιαφέρον την ομιλία της κας Αρβελέρ στην εκδήλωση του Συνδέσμου Μικρασιατών στο ΠΠΙΕΔ για τα 92 χρόνια από την καταστροφή της Μ. Ασίας.
Η κα Αρβελέρ μίλησε εκτενώς για την ιστορία των Ελλήνων από τον τρωικό πόλεμο έως τους βυζαντινούς χρόνους και την άλωση της Πόλης και λιγότερο για τα γεγονότα και τα αίτια της Μικρασιατικής καταστροφής. Όταν δε έφτασε και στο θέμα των Ποντίων ανέφερε ότι «350.000 Πόντιοι καταστράφηκαν» και όχι σφαγιάσθηκαν ή εξοντώθηκαν. Και μάλλον το απέφυγε αν κρίνουμε από την παρακάτω δήλωση της για τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου.

Συγκεκριμένα όταν δέχτηκε την ερώτηση από κάποιον ακροατή «Γιατί η Γαλλία αναγνώρισε τη γενοκτονία των Αρμενίων και δεν αναγνωρίζει των Ποντίων απάντησε. « η Γαλλία και όλη η Ευρώπη δεν αναγνωρίζουν τη γενοκτονία και ούτε πρόκειται ποτέ να το κάνουν. Διότι οι Πόντιοι αντιστάθηκαν. Δεν ήταν γενοκτονία. Και γι αυτό αναγνώρισαν μόνο των Αρμενίων. ΄Αλλωστε οι ίδιοι οι Τούρκοι είπαν «επιτέλους τους ξεριζώσαμε» δεν είπαν «επιτέλους τους σκοτώσαμε».

Οι δηλώσεις αυτές της κας Αρβελέρ όπου φαίνεται να υιοθετεί το αστείο επιχείρημα περί της αντίστασης των Ποντίων μας θλίβουν και τις θεωρούμε προσβλητικές και επικίνδυνες. Γνωρίζει βέβαια ως ιστορικός ότι οι 353.000 δεν καταστράφηκαν απλώς, αλλά σφαγιάσθηκαν, απαγχονίσθηκαν, πέθαναν από τις κακουχίες στις εξορίες, ενώ βιάσθηκαν και θανατώθηκαν γυναίκες «για να μη γεννήσουν άλλους «άπιστους». Αν δεν είναι αυτό γενοκτονία ας μας πει η κα Αρβελέρ τι είναι. Ναι υπήρξε αντίσταση από τους Πόντιους αλλά και από τους Αρμένιους στην προσπάθεια να γλυτώσουν από την τουρκική θηριωδία. Δηλαδή δεν έπρεπε να υπάρξουν επιζώντες για να γίνει αποδεκτός ο ορισμός γενοκτονία ?

Σεβόμαστε τη μακρόχρονη δράση της κας βυζαντινολόγου – ακαδημαικού στα ξένα πανεπιστήμια (ευτυχώς -λέμε τώρα- όχι στα ελληνικά), τα τόσα αξιώματα που έχει λάβει και την ηλικία της, αλλά σεβόμαστε και τους άλλους ιστορικούς καθώς και τις αφηγήσεις των επιζώντων προγόνων μας. Και προφανώς γνωρίζει η κα Αρβελέρ ότι η Γαλλία συγκαταλέγεται στις χώρες που έχουν μερίδιο ευθύνης για το ολοκαύτωμα της Μ. Ασίας και του Πόντου . Αλλά δεν το είπε.

Η Βουλή των Ελλήνων με προεδρικό διάταγμα καθιέρωσε τη 19η Μαίου ως Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού. Και εμείς αγνοώντας τις όποιες απόψεις τύπου Ρεπούση ή δυστυχώς και Αρβελέρ, συνεχίζουμε τον αγώνα μας και δεν ζητιανεύουμε αλλά απαιτούμε τη διεθνή αναγνώριση μόνο και μόνο για να δικαιωθούν οι ψυχές των προγόνων μας.

Το Δ.Σ. Συλλόγου Ποντίων Νέας Φιλαδέλφειας “Δημήτριος Υψηλάντης”.

The post Όταν ο δημόσιος λόγος για την Ιστορία προκαλεί ερωτήματα και αντιδράσεις! appeared first on Ειδήσεις και Πληροφορίες για Νέα Φιλαδέλφεια και Νέα Χαλκηδόνα - News Magazine Δεκελείας.

Ένα από τα πιο εμβληματικά και φορτισμένα γεγονότα της Ελληνικής Αντίστασης επανέρχεται στο προσκήνιο, προκαλώντας έντονη συγκίνηση και πολιτικές παρεμβάσεις. Η αποκάλυψη φωτογραφιών που φέρονται να αποτυπώνουν στιγμές πριν από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών αγωνιστών, την Πρωτομαγιά του 1944, στο Σκοπευτήριο της Καισαριανή, φέρνει στο φως ένα πιθανό νέο οπτικό τεκμήριο ενός εγκλήματος που σημάδεψε ανεξίτηλα τη συλλογική μνήμη.

Οι φωτογραφίες εμφανίστηκαν σε διαδικτυακή πλατφόρμα πώλησης, με τον πωλητή να υποστηρίζει ότι προέρχονται από ιδιωτική συλλογή Γερμανού υπαξιωματικού της Βέρμαχτ. Η αυθεντικότητά τους δεν έχει ακόμη επίσημα πιστοποιηθεί. Ωστόσο, το ίδιο το ενδεχόμενο ύπαρξής τους αρκεί για να ανοίξει ξανά μια βαθιά πολιτική και ηθική συζήτηση: πώς διαχειριζόμαστε τα τεκμήρια των εγκλημάτων του ναζισμού.

Ένα ιστορικό γεγονός-ορόσημο της Αντίστασης

Η εκτέλεση των 200 κομμουνιστών δεν ήταν ένα τυχαίο περιστατικό. Αποτέλεσε οργανωμένο έγκλημα των κατοχικών δυνάμεων, ως αντίποινα για τη δράση της Αντίστασης. Οι περισσότεροι από τους εκτελεσθέντες ήταν πολιτικοί κρατούμενοι, πολλοί μεταφερμένοι από το στρατόπεδο συγκέντρωσης Χαϊδαρίου.

Η Πρωτομαγιά του 1944 χαράχτηκε στην Ιστορία ως ημέρα θυσίας και αγώνα. Το Σκοπευτήριο της Καισαριανής καθιερώθηκε ως τόπος-σύμβολο της αντιφασιστικής πάλης, της αξιοπρέπειας και της συλλογικής αντίστασης απέναντι στη ναζιστική θηριωδία.

Φάμελλος: «Ιστορική κληρονομιά όλου του ελληνικού λαού»

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία, Σωκράτης Φάμελλος, σε δήλωσή του χαρακτήρισε τις φωτογραφίες «ιστορική κληρονομιά όλου του ελληνικού λαού» και υπογράμμισε ότι δεν μπορεί να αντιμετωπίζονται ως αντικείμενο αγοραπωλησίας.

Τόνισε ότι η ελληνική Πολιτεία οφείλει να αναλάβει πρωτοβουλίες ώστε, εφόσον επιβεβαιωθεί η γνησιότητά τους, να διασωθούν και να ενταχθούν στη δημόσια ιστορική μνήμη, ως ζωντανή μαρτυρία της θυσίας των αγωνιστών και της ναζιστικής βαρβαρότητας.

ΚΚΕ: «Να αποδοθούν εκεί που ανήκουν»

Ανακοίνωση εξέδωσε και το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, κάνοντας λόγο για ιστορικά τεκμήρια ανεκτίμητης αξίας. Το ΚΚΕ επισημαίνει ότι τέτοιου είδους ντοκουμέντα δεν μπορεί να βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές ή σε εμπορικές πλατφόρμες, αλλά πρέπει να αποκτηθούν με ευθύνη του κράτους.

Στην ανακοίνωση τονίζεται ότι οι φωτογραφίες, εφόσον είναι αυθεντικές, αποτυπώνουν το ηθικό μεγαλείο των κομμουνιστών που στάθηκαν όρθιοι μέχρι το τέλος και αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της Ιστορίας του λαϊκού κινήματος και της Αντίστασης.

Η μνήμη και η τέχνη

Η συλλογική αποδοχή και ιστορική σημασία της εκτέλεσης των 200 έχει αποτυπωθεί και στον πολιτισμό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η ταινία Το Τελευταίο Σημείωμα, σε σκηνοθεσία Παντελής Βούλγαρης, η οποία με σεβασμό και ανθρώπινη ματιά μετέφερε στη μεγάλη οθόνη τις τελευταίες ώρες των μελλοθάνατων.

Η θερμή ανταπόκριση του κοινού ανέδειξε ότι η θυσία των 200 δεν ανήκει μόνο στο παρελθόν, αλλά εξακολουθεί να λειτουργεί ως ζωντανό σημείο αναφοράς για τη δημοκρατία και τον αντιφασιστικό αγώνα.

Η Ιστορία δεν πωλείται

Η αποκάλυψη των φωτογραφιών υπενθυμίζει ότι η μνήμη δεν είναι ουδέτερη. Δεν είναι εμπόρευμα. Είναι ευθύνη.
Και η εκτέλεση των 200 της Καισαριανής παραμένει, μέχρι σήμερα, ένα από τα πιο φωτεινά και συγκλονιστικά παραδείγματα θυσίας απέναντι στον φασισμό.

The post Για πρώτη φορά βλέπουμε τα πρόσωπα των 200 της Καισαριανής – Συγκίνηση και οι πρώτες πολιτικές αντιδράσεις appeared first on Ειδήσεις και Πληροφορίες για Νέα Φιλαδέλφεια και Νέα Χαλκηδόνα - News Magazine Δεκελείας.

Η τριετία 1919–1922 που σημάδεψε την Ελλάδα – Μια εκδήλωση μνήμης και ιστορικής ευθύνης

Τα Σεμινάρια Ιστορίας της τριετίας 1919 – 1922 συνεχίζονται την Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2026, στις 19.00, στον χώρο εκδηλώσεων του Παγκόσμιου Πολιτιστικού Ιδρύματος Ελληνισμού της Διασποράς (Π.Π.Ι.Ε.Δ.), στον Δήμο Νέας Φιλαδέλφειας – Νέας Χαλκηδόνας.

Πρόκειται για μια εκδήλωση ιδιαίτερης ιστορικής και κοινωνικής σημασίας, που αγγίζει βαθιά τους συμπολίτες μας προσφυγικής καταγωγής, αλλά και κάθε πολίτη που αντιλαμβάνεται τη σημασία της ιστορικής μνήμης και της συλλογικής αυτογνωσίας.

Κεντρικός ομιλητής θα είναι ο Λουκάς Χριστοδούλου, συγγραφέας και ερευνητής, ένας πραγματικά ακούραστος εργάτης για τη διάσωση και τη διάδοση της ιστορίας του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας. Το έργο του έχει τιμηθεί από την Ακαδημία Αθηνών, κυρίως για τη μακρόχρονη και συστηματική ενασχόλησή του με την τραγική τριετία 1919–1922, που συγκλόνισε την Ελλάδα, καθώς και για το μνημειώδες τρίτομο έργο του «Οι προσφυγικοί οικισμοί της Ε.Α.Π. στη Μακεδονία (1928)».

Η θεματική της ομιλίας αποτυπώνεται εύγλωττα και στο υλικό της εκδήλωσης:
από τη μία πλευρά, η απόβαση του Ελληνικού Στρατού στη Σμύρνη τον Μάιο του 1919, σύμβολο εθνικών προσδοκιών και ιστορικών εξελίξεων, και από την άλλη, η Σμύρνη στις φλόγες τον Σεπτέμβριο του 1922, εικόνα που συμπυκνώνει την καταστροφή, τον ξεριζωμό και την ανθρώπινη τραγωδία. Ανάμεσα σε αυτές τις δύο στιγμές ξεδιπλώνεται μια τριετία που άλλαξε ριζικά την πορεία της νεότερης ελληνικής ιστορίας.

Η μακρόχρονη παρουσία του κ. Χριστοδούλου στον χώρο της έρευνας και της ανάδειξης του Μικρασιατικού Πολιτισμού – τόσο μέσα από τη συγγραφική του δραστηριότητα όσο και από τη συμμετοχή του σε φορείς και πρωτοβουλίες μνήμης – εγγυάται μια τεκμηριωμένη και ουσιαστική προσέγγιση ενός θέματος που παραμένει επίκαιρο ακόμη και έναν αιώνα μετά.

Σε μια πόλη με βαθιές προσφυγικές ρίζες, η Ιστορία δεν αποτελεί απλώς αντικείμενο μελέτης, αλλά ζωντανό κομμάτι της ταυτότητας των κατοίκων της. Τέτοιες εκδηλώσεις λειτουργούν ως γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, κρατώντας άσβεστη τη μνήμη και ενισχύοντας τη συλλογική μας συνείδηση.

The post Η τριετία 1919–1922 που σημάδεψε την Ελλάδα – Μια εκδήλωση μνήμης και ιστορικής ευθύνης – Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου ΠΠΙΕΔ 19:00. appeared first on Ειδήσεις και Πληροφορίες για Νέα Φιλαδέλφεια και Νέα Χαλκηδόνα - News Magazine Δεκελείας.

Υπάρχουν συνεντεύξεις που διαβάζονται. Και υπάρχουν κι εκείνες που νιώθονται.
Η κουβέντα μας με τον Χρήστο Τριανταφύλλου, σε ένα καφέ της Νέας Φιλαδέλφειας, ήταν μια επιστροφή στις ρίζες, στις φωνές των παππούδων και των γιαγιάδων μας, στις μυρωδιές της κουζίνας και στις μνήμες που δεν έγιναν ποτέ απλή ιστορία.

Με λόγια ήρεμα, αλλά γεμάτα βάθος, μιλά για τη γιαγιά Άννα, τον παππού Χρήστο, τη «δεύτερη» νονά του Παρασκευή, ανθρώπους που του έμαθαν τι σημαίνει αξιοπρέπεια, μνήμη και συνέχεια. Μιλά για τον Σύνδεσμο Μικρασιατών όχι ως ρόλο, αλλά ως κομμάτι ζωής. Για τις δυσκολίες, τις πικρίες, αλλά και τις στιγμές που δικαιώνουν κάθε προσπάθεια – όταν τα μάτια των παιδιών φωτίζονται από απορίες και ενδιαφέρον.

Χρήστο, πώς ξεκίνησαν όλα για σένα με τον Σύνδεσμο; Το είχες φανταστεί ποτέ ότι θα γινόταν τόσο μεγάλο κομμάτι της ζωής σου;

Μεγάλο ρόλο στο να ξεκινήσω να ασχολούμαι με τον Σύνδεσμο και γενικά με τον μικρασιατικό πολιτισμό, έπαιξε η γιαγιά μου, η Άννα, και η μητέρα μου.

Η μητέρα μου μπορεί να μην έχει μικρασιατική καταγωγή, όμως μεγάλωσε σε οικογένεια με μικρασιατικές καταβολές. Ζούσε δίπλα σε Μικρασιάτες και από μικρό παιδί μου πέρασε αυτή την κουλτούρα. Με έμαθε να σέβομαι την ιστορία τους, αλλά και πρακτικά με έβαλε μέσα στην κουζίνα και μου έμαθε να φτιάχνω όλα τα μικρασιάτικα γλυκά και φαγητά.

Όμως η γιαγιά μου ήταν εκείνη που μου «άναψε» μέσα μου τη φλόγα. Πάντα μου έλεγε: «Μην αφήσεις να χαθεί η ιστορία του μικρασιατικού πολιτισμού.»

Μου έλεγε κάτι που το κουβαλάω σαν ευθύνη: «Είσαι από αυτούς που μπορούν να μεταλαμπαδεύσουν την ιστορία του».

Μου έλεγε ιστορίες της καθημερινότητας στη Μικρά Ασία, μου μιλούσε για τα ήθη και τα έθιμα των Ελλήνων εκεί, για τη ζωή τους, τις χαρές τους, τις δυσκολίες τους. Αυτά κρατάω μέχρι και σήμερα σαν παρακαταθήκη.

Στον Σύνδεσμο μπήκα αρχικά σαν απλό μέλος. Στην πορεία, όμως, ήρθε η στιγμή που ο κόσμος με τίμησε και εξελέγην πρόεδρος. Θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά ότι με το που ανέλαβα, ένα από τα πρώτα πράγματα που έκανα ήταν να αναβαθμίσω το πολιτιστικό περιοδικό του Συνδέσμου. Το έκανα ένα κανονικό, επαγγελματικό περιοδικό, που μέσα του φιλοξενούσε μαρτυρίες Μικρασιατών από όλη την Ελλάδα, ήθη και έθιμα, αλλά και άρθρα για τη ζωή των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.

Παράλληλα, έφτιαξα με δικά μου χρήματα παραδοσιακές ενδυμασίες, γιατί πίστευα και πιστεύω ότι η παράδοση πρέπει να φαίνεται, να ζει μπροστά στα μάτια των ανθρώπων, όχι να μένει μόνο σε φωτογραφίες.

Διοργάνωσα επίσης πολλές σημαντικές ομιλίες και εκδηλώσεις στην πόλη για τη Μικρά Ασία, είναι πραγματικά πολλές για να τις αναφέρω όλες. Θυμάμαι όμως με ιδιαίτερη συγκίνηση ότι δύο φορές ήρθε καλεσμένη του Συνδέσμου Μικρασιατών στην πόλη μας η κ. Ελένη Γλύκαντζη Αρβελέρ για να μιλήσει για την Μικρά Ασία, κάτι που για εμάς ήταν πολύ μεγάλη τιμή.

Θα σας πω όμως και μία αλήθεια. Όταν ξεκίνησα να ασχολούμαι με τον πολιτισμό της Μικράς Ασίας, ένιωσα μια πικρία. Όσο κι αν προσπαθείς για κάτι καλό, υπάρχουν κάποιοι που μπορεί να σου κάνουν «πόλεμο», επειδή ανέδειξες λίγο περισσότερο τον Σύνδεσμο και τον τρόπο λειτουργίας του. Αυτά όμως πέρασαν. Κοιτάω μπροστά. Συνεχίζω και προσπαθώ να μείνει η φλόγα του πολιτισμού της Μικράς Ασίας αναμμένη.

Μετά από τόσα χρόνια, ναι, μπορώ να πω ότι ο Σύνδεσμος έγινε ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της ζωής μου. Να σας πω την αλήθεια, δεν το φανταζόμουν. Δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι θα πάρει τέτοια έκταση. Το μόνο που είχα και έχω στο μυαλό μου είναι τα λόγια της γιαγιάς μου:

Να συνεχίσω τη μεταλαμπάδευση της ιστορίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.

Στο σπίτι, όταν μεγάλωνες, υπήρχε κάποια ιστορία ή κάποιο πρόσωπο από τη Μικρά Ασία που ακουγόταν συχνά και σε σημάδεψε;

Όταν μεγαλώνεις σε μια οικογένεια όπου υπήρχε παππούς από την Καισάρεια και γιαγιά από τη Σμύρνη, δεν γίνεται να υπάρχει μόνο μία ιστορία που να σε σημαδέψει. Είναι πολλές. Είναι πρόσωπα, στιγμές, κουβέντες που τις κουβαλάς μέσα σου χωρίς να το καταλαβαίνεις.

Για μένα, τα πρόσωπα που με σημάδεψαν ήταν τρία.

Τα πρώτα δύο ήταν, η γιαγιά μου Άννα Τριανταφύλλου και ο παππούς μου Χρήστος Τριανταφύλλου. Μέχρι σχεδόν τα εφηβικά μου χρόνια, ήταν οι άνθρωποι που άκουγα περισσότερο. Δεν μου μιλούσαν πάντα με ιστορίες (υπήρχαν όμως και αυτές), αλλά μιλούσαν μέσα από την καθημερινότητα τους, τον τρόπο που ζούσαν. Ένιωθες τι είχαν περάσει, τι είχαν χάσει και πόση δύναμη χρειάστηκε για να ξανασταθούν στα πόδια τους. Και όλο αυτό, χωρίς να το κάνουν δραματικό. Με μια ήρεμη αξιοπρέπεια και νοσταλγία.

Μετά, ήρθε και το τρίτο πρόσωπο: η Παρασκευή Τσαπόγα, η δεύτερη νονά μου (όχι η πραγματική, αλλά έτσι την έλεγα εγώ. Η κανονική νονά μου με το που με βάφτισε, λίγο μετά εξαφανίστηκε) ήταν αυτή που μου έδωσε κάτι ουσιαστικό, μια συνέχεια, μια παρουσία, και πολλές ιστορίες. Όχι μόνο για τη Μικρά Ασία, αλλά και για τη ζωή γενικότερα.

Αν το σκεφτώ σήμερα, αυτό που μου άφησαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι δεν ήταν μόνο οι αφηγήσεις. Ήταν η αίσθηση ότι η Μικρά Ασία δεν ήταν κάτι «μακρινό», κάτι σαν μάθημα ιστορίας. Ήταν κάτι ζωντανό μέσα στο σπίτι. Στον τρόπο που μιλούσαν, στον τρόπο που θυμόντουσαν, αλλά και στον τρόπο που προχωρούσαν μπροστά. Και αυτό είναι που με σημάδεψε περισσότερο απ’ όλα.

Μετά από τόσα χρόνια και αυτή την πολυετή προσπάθεια, υπάρχει μια στιγμή που, όταν τη σκέφτεσαι, λες “ναι, γι’ αυτό το κάνουμε όλο αυτό”;

Ναι, υπάρχει αυτή η στιγμή.

Κάθε φορά που μπαίνω σε μια τάξη γυμνασίου, λυκείου και προβάλλω κάποιο ντοκιμαντέρ αφιλοκερδώς και δωρεάν για τους μαθητές, που αφορά τον πολιτισμό της Μικράς Ασίας. Βλέπω στα μάτια των παιδιών κάτι που με συγκινεί. Το ενδιαφέρον; Οι απορίες; Η ανάγκη να καταλάβουν; Δεν ξέρω πιο να ξεχωρίσω.

Με συγκινεί που όταν τελειώνει η προβολή, σηκώνουν το χέρι τους και ρωτούν:  «μα γιατί έγινε αυτό;», «πώς ζούσαν τότε;», «τι πέρασαν οι άνθρωποι;», «έχω και εγώ καταγωγή από τη Μικρά Ασία; Η προγιαγιά μου ήταν από τη Σμύρνη.» Εκεί λέω μέσα μου: Ναι, γι’ αυτό το κάνουμε όλο αυτό.

Η μεταλαμπάδευση του μικρασιατικού πολιτισμού δεν είναι απλά μια αφήγηση του παρελθόντος. Είναι μνήμη, ταυτότητα, ρίζες. Είναι τα ήθη, τα έθιμα, οι ιστορίες και οι μαρτυρίες των γιαγιάδων και των παππούδων μας που δεν πρέπει να χαθούν.

Νιώθω πως αυτός είναι ο σκοπός. Να μείνει ζωντανή η ιστορία των προγόνων μας, να μην γίνει μια παράγραφος σε ένα βιβλίο, αλλά κάτι που θα περάσει στους νέους ανθρώπους, ώστε να θυμούνται, να σέβονται και να συνεχίζουν. Όσο υπάρχουν παιδιά που μαθαίνουν και ρωτούν, ξέρω πως αξίζει κάθε προσπάθεια.

Η κουζίνα φαίνεται πως είναι ένας από τους πιο ζωντανούς τρόπους να κρατιέται η μνήμη — και να πούμε την αλήθεια, εμείς έχουμε δοκιμάσει τον Καππαδοκικό χαλβά σου! Πόσο σημαντικό είναι για σένα το φαγητό ως γέφυρα με το παρελθόν;

Είμαι πραγματικά πολύ χαρούμενος που δοκιμάσατε εσείς, αλλά και αρκετοί δημότες μας, τον Καππαδοκικό χαλβά μου. Είναι μεγάλη μου τιμή, γιατί βλέπω ότι αυτό που φτιάχνω με αγάπη, πιάνει τόπο και μένει στη μνήμη των ανθρώπων. Η αλήθεια είναι πως σχεδόν σε κάθε εκδήλωση που διοργανώνει ο Σύνδεσμος Μικρασιατών, η πρώτη ερώτηση που μου κάνουν είναι: «Θα μας φτιάξεις και τον ωραίο χαλβά σου;»

Με την πρώτη ευκαιρία μάλλον θα πρέπει να  δημοσιεύσουμε την συνταγή!

Και να σας πω κάτι; Ναι, μου αρέσει πολύ αυτό. Μου αρέσει που όλο αυτό το έχετε συνδυάσει με τον Σύνδεσμο Μικρασιατών και προσωπικά με εμένα. Είναι σαν να έχει γίνει ένα μικρό «σήμα κατατεθέν» μας και νιώθω πως, με έναν απλό τρόπο, κρατάμε κάτι ζωντανό.

Για μένα το φαγητό είναι κάτι παραπάνω από μια ωραία γεύση. Είναι μια γέφυρα με το παρελθόν. Γιατί μέσα σε μια συνταγή υπάρχει ιστορία. Υπάρχει οικογένεια. Υπάρχουν αναμνήσεις. Υπάρχει ο τρόπος που μεγάλωσαν οι άνθρωποι, που μοιράζονταν το φαγητό τους, που κρατούσαν την αξιοπρέπειά τους μέσα στις δυσκολίες. Μια μυρωδιά, ένα μπαχαρικό, ένας συνδυασμός υλικών, μπορούν να σε ταξιδέψουν πίσω σε εποχές που δεν έζησες, αλλά τις κουβαλάς μέσα σου.

Όπως γνωρίζετε, δεν είναι κάτι που το βλέπω επιφανειακά. Έχω κάνει έρευνα και έχω εκδώσει βιβλίο με τίτλο «ΤΑΞΙΜΙΑ ΑΠΟ ΜΠΑΧΑΡΙ» από τις εκδόσεις Περίπλους, που αφορά τη διατροφή των Ελλήνων της Ιωνίας και της Καππαδοκίας. Μάλιστα, στο βιβλίο, εκτός από την έρευνα που έκανα, υπάρχουν παραδοσιακές μικρασιατικές συνταγές, αλλά και διάφορα μυστικά της κουζίνας των γυναικών της Μικράς Ασίας, που ήταν οι πραγματικές «φύλακες» της παράδοσης μέσα στο σπίτι. Οπότε ναι, για μένα το φαγητό είναι τρόπος να θυμόμαστε.

Είναι τρόπος να τιμάμε τους προγόνους μας. Είναι ένας πολύ όμορφος, ανθρώπινος τρόπος να περνάμε την ιστορία στις επόμενες γενιές, όχι μόνο με λόγια, αλλά με γεύσεις που έχουν ψυχή.

Ωραία με την μαγειρική, αλλά για πες μας τώρα με τόση δράση και τρέξιμο, πώς βρίσκεις τις ισορροπίες στην καθημερινότητά σου; Υπάρχουν στιγμές που κουράζεσαι ή πάντα κάτι σε τραβάει πίσω στον Σύνδεσμο;

Η αλήθεια είναι πως πιστεύω ότι έχω βρει τις ισορροπίες στην καθημερινότητά μου. Δεν είναι πάντα εύκολο, γιατί όταν έχεις πολλή δράση και τρέξιμο, η καθημερινότητα μπορεί πολύ εύκολα να σε «καταπιεί».

Φυσικά και υπάρχουν στιγμές που κουράζομαι. Και σωματικά και ψυχικά. Υπάρχουν μέρες που λέω «να κάνω μία παύση», που νιώθω ότι δεν έχω άλλες αντοχές ή ότι θέλω απλώς να μείνω λίγο ήσυχα χωρίς πρόγραμμα και υποχρεώσεις.

Πάντα όμως κάτι με τραβάει πίσω στον Σύνδεσμο. Μία ιδέα, μία πρόταση για κάποια εκδήλωση.  Δεν είναι ότι δεν θέλω να ξεκουραστώ, είναι ότι νιώθω πως εκεί υπάρχει ένας λόγος. Μια ευθύνη, μια συνέχεια. Σαν να κουβαλάς κάτι που δεν είναι μόνο δικό σου, αλλά είναι ιστορία, άνθρωποι, μνήμες κι ένα «χρέος» με την καλή έννοια.

Οπότε ναι, κουράζομαι. Αλλά κάθε φορά που σκέφτομαι να κάνω μία παύση ξεκούρασης, κάτι συμβαίνει, μια ανάγκη, μια δράση, ένας άνθρωπος που σε χρειάζεται, μια στιγμή που σε γεμίζει. Εκεί δεν μπορώ παρά να πω «πάμε πάλι».

Και τελικά, αυτό είναι που με κρατάει, όχι η υποχρέωση, αλλά το δέσιμο.

Τι γίνεται με τους νέους και ειδικά με την τρίτη γενιά προσφυγικής καταγωγής; Τους βλέπεις να πλησιάζουν τον Σύνδεσμο και τι πιστεύεις ότι χρειάζεται για να νιώσουν πως αυτός ο χώρος τούς ανήκει;

Νομίζω πως οι νέοι έχουν μέσα τους κάτι πολύ δυνατό, απλώς εκφράζεται αλλιώς. Δεν κουβαλάνε το βίωμα όπως οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας, αλλά κουβαλάνε την ανάγκη να καταλάβουν από πού έρχονται και γιατί η ιστορία του Μικρασιατικού Ελληνισμού έχει ακόμα σημασία.

Τους βλέπω να πλησιάζουν τον Σύνδεσμο, ναι. Όχι πάντα μαζικά και όχι πάντα με τον «παραδοσιακό» τρόπο, αλλά όταν τους δοθεί η ευκαιρία και νιώσουν ότι δεν είναι απλώς θεατές, τότε έρχονται. Όταν έρθουν, πολλές φορές πιστεύω ότι συγκινούνται πιο πολύ απ’ όσο περίμεναν οι ίδιοι.

Και αυτό δεν το λέω θεωρητικά. Όπως γνωρίζετε, στο Διοικητικό Συμβούλιο του Συνδέσμου υπάρχουν ήδη και μέλη ηλικίας 19-20 χρονών, με δική μου προτροπή, γιατί πιστεύω πραγματικά ότι οι νέοι πρέπει να είναι μέσα στα πράγματα, όχι απ’ έξω.

Για να νιώσουν όμως ότι αυτός ο χώρος είναι και δικός τους, πιστεύω ότι χρειάζονται κυρίως τρία πράγματα:

Πρώτον, να τους ακούμε. Όχι μόνο να τους λέμε «έλα για βοήθεια», αλλά να τους δίνουμε χώρο να μιλήσουν, να προτείνουν και να εκφραστούν.

Δεύτερον, να τους δώσουμε την ευκαιρία να συνδεθούν προσωπικά. Όχι μόνο μέσα από εκδηλώσεις, αλλά μέσα από ιστορίες, βιώματα, μουσικές, γεύσεις, φωτογραφίες και πράγματα που τους κάνουν να πουν «α, αυτό είναι δικό μου».

Και τρίτον, να τους εμπιστευτούμε. Να τους δώσουμε ρόλο, συμμετοχή, ευθύνη. Όταν ένας νέος νιώσει ότι δεν είναι απλά «ο επόμενος στη σειρά», αλλά κομμάτι του τώρα, τότε δένεται.

Για μένα ο Σύνδεσμος δεν είναι μόνο μνήμη. Είναι και μέλλον. Και το μέλλον αυτό, πρέπει να έχει μέσα του και τη φωνή της νέας γενιάς.

Ευχαριστούμε Χρήστο και ευχόμαστε ένα δημιουργικό 2026

Σας ευχαριστώ και εγώ για το χρόνο και το χώρο που μου διαθέσατε .

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ:

1. ΦΩΤΟ 1: Χρήστος Τριανταφύλλου στη συνέντευξη
2. ΦΩΤΟ 2: Μέλη του Συνδέσμου Μικρασιατών Ν.Φ-Ν.Χ με παραδοσιακές ενδυμασίες
3. ΦΩΤΟ 3: Χρήστος Τριανταφύλλου με παραδοσιακή ενδυμασία
4. ΦΩΤΟ 4: Από αριστερά: Γιαγιά Άννα Τριανταφύλλου, Παππούς Χρήστος Τριανταφύλλου, Νονά Παρασκευή Τσαπόγα.
5. ΦΩΤΟ 5: Με την μητέρα μου Μαρία Τριανταφύλλου
6. ΦΩΤΟ 6: Μέλη του Συνδέσμου Μικρασιατών Ν.Φ-Ν.Χ με παραδοσιακές ενδυμασίες

The post Χρήστος Τριανταφύλλου: Μια συνέντευξη για τη Μικρά Ασία ως βίωμα. Ως ευθύνη. Και ως μέλλον. appeared first on Ειδήσεις και Πληροφορίες για Νέα Φιλαδέλφεια και Νέα Χαλκηδόνα - News Magazine Δεκελείας.

Η Μικρασιατική Τραγωδία και η προσφυγική μνήμη ενός ιστορικού τόπου

Η Νέα Φιλαδέλφεια, μια πόλη άρρηκτα δεμένη με την προσφυγική εμπειρία και τη Μικρασιατική Καταστροφή, φιλοξενεί τη Δευτέρα 26 Ιανουαρίου στις 19:00 την παρουσίαση του βιβλίου του ιστορικού Βλάση Αγτζίδη «Μεταξύ Σεβρών και Λωζάννης – Πλευρές της Μικρασιατικής Τραγωδίας». Την εκδήλωση συνδιοργανώνουν το Παγκόσμιο Πολιτιστικό Ίδρυμα Ελληνισμού της Διασποράς του Δήμου Νέας Φιλαδέλφειας – Νέας Χαλκηδόνας και οι Εκδόσεις Πατάκη και θα πραγματοποιηθεί στην Αίθουσα Διαλέξεων του Π.Π.Ι.Ε.Δ. (Λεωφ. Δεκελείας 152 & Ατταλείας).

Το βιβλίο του Βλάση Αγτζίδη αποτελεί μια ουσιαστική ιστορική μελέτη της περιόδου που καθόρισε τον ελληνισμό του 20ού αιώνα. Στον πυρήνα του έργου βρίσκονται οι Συνθήκες των Σεβρών και της Λωζάννης, οι οποίες σηματοδότησαν τη μετάβαση από τις εδαφικές προσδοκίες στη συνολική κατάρρευση της ελληνικής παρουσίας στη Μικρά Ασία. Ο συγγραφέας αναδεικνύει τον καθοριστικό ρόλο της γεωπολιτικής, φωτίζοντας τις επιλογές και τα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων που επηρέασαν δραματικά τις εξελίξεις.

Παράλληλα, εξετάζεται ο Εθνικός Διχασμός και η αδυναμία του ελληνικού πολιτικού συστήματος να διαχειριστεί ενιαία τη μικρασιατική εκστρατεία. Ο Αγτζίδης δεν απομονώνει τα γεγονότα από το εσωτερικό πολιτικό περιβάλλον, αλλά τα εντάσσει σε ένα πλαίσιο αντιπαραθέσεων που αποδυνάμωσαν τη χώρα σε μια κρίσιμη ιστορική στιγμή.

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στο ζήτημα του Πόντου, στις προσδοκίες για πολιτική αυτονομία και στην τελική ματαίωση αυτών των σχεδίων. Το βιβλίο φωτίζει τις γενοκτονικές πρακτικές που εφαρμόστηκαν εις βάρος των ελληνικών πληθυσμών, αναδεικνύοντας τη συστηματικότητα της βίας και των διωγμών.

Κεντρική θέση στο έργο κατέχει το προσφυγικό ζήτημα. Η τύχη των προσφύγων μετά το 1922, η άφιξή τους στην Ελλάδα, τα προβλήματα αποκατάστασης, αλλά και η συμβολή τους στη συγκρότηση της νεότερης ελληνικής κοινωνίας αναλύονται διεξοδικά. Ιδιαίτερη μνεία γίνεται και στους πρόσφυγες που κατέληξαν στη Ρωσία και τη Σοβιετική Ένωση, μια λιγότερο γνωστή πτυχή της ιστορίας.

Το βιβλίο βασίζεται επίσης σε μαρτυρίες και πρωτογενές υλικό, δίνοντας ανθρώπινη διάσταση στα γεγονότα και μετατρέποντας την ιστορική ανάλυση σε ζωντανή μνήμη.

Η παρουσίαση του έργου στη Νέα Φιλαδέλφεια, μια πόλη που δημιουργήθηκε από Μικρασιάτες πρόσφυγες, αποκτά ιδιαίτερο συμβολισμό. Η ιστορία που καταγράφει ο Βλάσης Αγτζίδης δεν αφορά μόνο το παρελθόν, αλλά συνομιλεί άμεσα με τη συλλογική μνήμη της πόλης. Τον συντονισμό της εκδήλωσης έχει ο εκπαιδευτικός και συγγραφέας Παύλος Παπαθεοφάνους. Η είσοδος είναι ελεύθερη.

The post Παρουσίαση βιβλίου του Βλάση Αγτζίδη στη Νέα Φιλαδέλφεια, Δευτέρα 26 Ιανουαρίου στο ΠΠΙΕΔ appeared first on Ειδήσεις και Πληροφορίες για Νέα Φιλαδέλφεια και Νέα Χαλκηδόνα - News Magazine Δεκελείας.

«Ρίζα μ΄ και στερέα μ΄»: Παρουσίαση του βιβλίου της Τάνιας Λαζαρίδου στο Ηράκλειο Αττικής, σε κλίμα συγκινησιακής φόρτισης

Σε μία ατμόσφαιρα συγκινησιακής φόρτισης πραγματοποιήθηκε στο Ηράκλειο Αττικής η παρουσίαση του βιβλίου «Ρίζα μ΄ και στερέα μ΄» της Τάνιας Λαζαρίδου.

Η συγγραφέας, παλαιότερα κάτοικος του Ηρακλείου Αττικής, γεννημένη στη Δράμα, και πρόσφυγας τρίτης γενιάς, έγραψε για το ταξίδι που πραγματοποίησε στη σημερινή Τουρκία, με ένα πολυσύνθετο τρόπο: Με μία λογοτεχνική σκοπιά, με μία οδοιπορική διάσταση, με μία ιστορική παρουσίαση, και τελικά, συνολικά, με μία προσωπική κατάθεση ψυχής.

Την παρουσίαση της Παρασκευής 5 Δεκεμβρίου διοργάνωσε η  Αδελφότητα Προκοπιέων ο «Όσιος Ιωάννης ο Ρώσσος» Αθηνών – Πειραιώς – Περιχώρων με τη συμμετοχή του Συλλόγου Ποντίων Νέας Φιλαδέλφειας «Δημήτριος Υψηλάντης».

Στην εκδήλωση, μεταξύ άλλων, παρευρέθηκε και χαιρέτησε ο Μητροπολίτης Νέας Ιωνίας Γαβριήλ, ο οποίος από το 2014 που ήρθε στη Μητρόπολη, δίνει πολύ μεγάλο βάρος στην ανάδειξη της ιστορίας του Μικρασιατικού Ελληνισμού. 

Το βιβλίο παρουσιάστηκε μέσα τις ομιλίες του δρ. Βλάση Αγτζίδη, ιστορικού και συγγραφέα και της Γεωργίας Λαγουμτζή, καθηγήτριας κοινωνιολογίας, ενώ αποσπάσματα διάβασαν η ίδια η συγγραφέας, καθώς και η συνοδοιπόρος της Σεβαστή Σαπνά.

Ενδιάμεσα γέμιζαν την αίθουσα μελωδίες από την Σοφία Γιαννακού στο σαντούρι και τους Βαλέριο Βασιλειάδη και Γιάννη Παπαδόπουλο στην ποντιακή λύρα, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα μνήμης και συγκίνησης, όπου ο λόγος συνάντησε τη μουσική παράδοση.

Οι διοργανωτές

Η παρουσίαση ξεκίνησε με τη “ψυχή” της εκδήλωσης, την πρόεδρο της Αδελφότητας Προκοπιαίων, Βιβή Σαραντίδου. Όπως σημείωσε μεταξύ άλλων «το βιβλίο που παρουσιάζουμε απόψε δεν είναι λογοτεχνικό, δεν είναι ιστορικό. Δεν είναι το βιβλίο. Είναι μια πρόσκληση σε ένα βαθύ συγκινητικό ταξίδι. Είναι ένα προσκύνημα. Είναι ένα προσκύνημα προς τις πατρίδες της καρδιάς μας, στην άλλην πλευρά του Αιγαίου, εκεί όπου κάποτε έσφυζε ο Ελληνισμός και η Χριστιανοσύνη».

Στη συνέχεια πήρε τον λόγο ο πρόεδρος του Συλλόγου Ποντίων Νέας Φιλαδέλφειας, Γιώργος Ουσταμπασίδης, ο οποίος ανέφερε ότι «οι λυράρηδές μας συνοδεύουν σήμερα την εκδήλωση. Οι συμμετέχοντες θα μας ταξιδέψουν σ αυτό το όμορφο οδοιπορικό του βιβλίου και ο σύλλογός μας πάντα στηρίζει τέτοιες εκδηλώσεις, επομένως ήταν υποχρέωσή μας να ανταποκριθούμε».

Συγκίνηση

Ένα από τα αποσπάσματα που διάβασε η Σεβαστή Σαπνά, προκάλεσε μεγάλη συγκίνηση και συγκεκριμένα αυτό στη σελίδα 121 του βιβλίου και στο κεφάλαιο «Μοσχοβόλησε Θεό»: «Λίγα χιλιόμετρα παρακάτω ξαναβλέπουμε το χάλασμα φευγαλέα, μισοκρυμμένο μες στη βλάστηση. Δυο μεγάλες καμάρες χάσκουν. Είναι σίγουρα εκκλησία… Χώνω το χέρι μου βαθιά στην τσάντα ψάχνοντας το χαρτάκι. Τώρα είναι η ώρα, σκέφτομαι…

Περνάμε το μικρό γεφυράκι πάνω από τον αφρισμένο κι ορμητικό Πυξίτη και σε λίγο ο δρόμος σταματά. Αφήνουμε το αυτοκίνητο και κινούμε με τα πόδια. Βαδίζουμε μέσα από φουντουκλούκια κι η πρωινή δροσιά πάνω στα χόρτα, βρέχει τα πόδια μας. Μέχρι να φτάσουμε, βάζω στο κινητό μου τον ύμνο της Παναγίας, «Αγνή Παρθένε Δέσποινα».

Η κρυστάλλινη βυζαντινή ψαλμωδία κάνει αντίλαλο στους έρημους μουχλιασμένους τοίχους, στους μαυρισμένους θόλους, στα παράθυρα που χάσκουν κάνοντάς τα ν’ αναριγούν. Όσο κι αν ψάχνω στην μεγαλόπρεπη εκκλησία να ανακαλύψω κάποιο ίχνος της ταυτότητάς της, δεν βλέπω κανένα σημάδι… κανένα υπόλειμμα αγιογραφίας. Ούτε καν ψηλά στον τρούλο! Στο πάτωμα στοίβες πέτρες, χώματα και σκουπίδια. Πάνω σε μια πλατιά πέτρα ανάβω το καρβουνάκι και ακουμπώ πάνω του το θυμίαμα. Πυκνός ο αρωματισμένος καπνός σκορπίζεται σε κάθε γωνιά της μισογκρεμισμένης εκκλησιάς κι εγώ σταυρώνω το σημείο της Ωραίας Πύλης…

Μια ακόμη εκκλησία ανώνυμη, απογυμνωμένη από την ταυτότητάς της. Ένα πέτρινο κουφάρι που σήμερα το πρωί, έτσι αναπάντεχα ήρθαμε να του θυμίζουμε αυτό που ήταν κάποτε. Ένας αγιασμένος τόπος προσευχής, σεβασμού και λατρείας. «Υψηλοτέρα Ουρανών ακτίνων λαμπροτέρα»…

Θολώνουν τα μάτια, η σκέψη βαριά χάνεται. Γυρνά πίσω στα χρόνια και τα ίχνη των προγόνων. Στα πατήματα αυτών που διώχτηκαν και ξεριζώθηκαν βίαια. Δεν είναι άγνωστοι. Έχουν ονόματα, επώνυμα, ιδιότητες. Είναι οι ρίζες μου. Ξέρω ότι με περιμένουν. Ξέρω ότι ζητούν από μένα να μη ανασπάλω. Οι φωνές τους βοούν μέσα μου. Ζητούν να μιλήσουν μέσα από μένα. Να μιλήσουν αυτοί, που όσο ζούσαν δεν μίλησαν, να ακουστεί ο αλάλητος καημός ενός κόσμου που χάθηκε.

Τα ταφία τους έχουν χαθεί, τους κατά πιε η γη τους. Είναι αναπαυμένοι παντού! Μνημονεύω τα ονόματά τους ένα προς ένα. Η ψυχή μου όμως ραγίζει στο όνομα του τελευταίου άκλαυτου νεκρού, που ακούμπησαν οι δικοί μου σ’ αυτήν τη γη. Στάθιος ο Δέσκαλον.

«…η μακριά αποστεωμένη φιγούρα βαθιά στην αγκαλιά της ψυχής μου, κουνιέται ελαφρά. «Ποιος είναι αυτός που με φωνάζει; ποιος θυμάται ακόμη το όνομά μου; έχει περάσει τόσος καιρός… ούτε θυμάμαι πόσος! Θυμάμαι μόνο πόνο, πολύ πόνο, στο σώμα και στην ψυχή. Με αφήσαν εδώ και κανένας αναστεναγμός, καμιά αναπνοή, καμία φωνή, καμιά κραυγή δεν ακούστηκε από τότε… μα πού πήγαν όλοι αυτοί του πάνω κόσμου;

Καλότυχοι οι νεκροί κι αναπαυμένοι που λησμονάνε την πίκρα του κόσμου…

Ακουμπισμένη στο κάθισμα του αυτοκινήτου που κατευθύνεται βόρεια, προς Τραπεζούντα, νιώθω την καρδιά μου άδεια. Αφήνω την πατρίδα της καρδιάς μου και η λύπη μου είναι μεγάλη.

Μόνο αρκετή ώρα μετά συνειδητοποιώ τη βαρύτητα της ημέρας! Είναι το Ψυχοσάββατο της Πεντηκοστής σήμερα κι ένα τρανό μνημόσυνο στους κεκοιμημένους μας έγινε πριν λίγο… Χωρίς πιάτο με καλοστολισμένα κόλλυβα. Μόνο μ’ ένα καρβουνάκι και λίγους κόκκους θυμίαμα. Φερμένα από δυόμισι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά…».

Βλάσης Αγτζίδης: «Είναι ένα θαυμάσιο περιηγητικό κείμενο το οποίο όμως έχει πάρα πολλές λογοτεχνικές αρετές και μια πλήρη ιστορική γνώση»

Η προσφορά του διδάκτορα Σύγχρονης Ιστορίας, ιστορικού και συγγραφέα, Βλάση Αγτζίδη, στη συστηματική έρευνα και ανάδειξη της ιστορίας του σοβιετικού ελληνισμού, του ποντιακού ελληνισμού και της Μικρασιατικής Καταστροφής είναι αδιαμφισβήτητη και η τοποθέτησή του στην παρουσίαση του βιβλίου, φώτισε ακριβώς αυτές τις πτυχές.

Όπως υπογράμμισε μεταξύ άλλων, αναφερόμενος στο βιβλίο, «είναι ένα θαυμάσιο περιηγητικό κείμενο το οποίο όμως έχει πάρα πολλές λογοτεχνικές αρετές και μια πλήρη ιστορική γνώση. Δηλαδή, όποιος θέλει να περιηγηθεί ξανά το χώρο της Μικράς Ασίας, της Καππαδοκίας, του Πόντου, αξίζει να πάρει αυτό το βιβλίο μόνο και μόνο για να καταλάβει αφενός το τι σημαίνει ο κάθε τόπος… … Τελειώνοντας όλη αυτή την αφήγηση, λέει, δεν πήγα στην Τουρκία, δεν πήγα ταξίδι εν αναψυχής, Χατζηλίκι έκανα.

Για φανταστείτε τι βαριά έκφραση είναι αυτή, ότι για μας όλο αυτό, όλα αυτά τα μέρη, όλα αυτά οι τοποθεσίες, δεν είναι μια απλή τουριστική περιήγηση ή άντε μια ανάμνηση κάποιων παλιών προγόνων που πέρασαν και από εκεί.

Είναι μια βαθύτατη υπαρξιακή ανάγκη που πρέπει να τονιστεί. Δηλαδή η δικιά μας Ιερουσαλήμ ή η δικιά μας Μέκκα είναι οι πατρίδες της καθ’ ημάς Ανατολής. Το λέει με τόσο ποιητικό και όμορφο τρόπο που εμένα πραγματικά με συγκίνησε».

Αναφερόμενος στην ιστορική διάσταση των γεγονότων του ξεριζωμού, πριν, κατά τη διάρκεια και μετά, υπογράμμισε πως «το τραύμα ήταν δυνατό. Ένας ελληνισμός ξεριζώνεται. Ξεριζώνεται έχοντας μια σχέση εντοπιότητας από πατρίδες χιλιόχρονες, υπερχιλιόχρονες. Και ξεριζώνεται με έναν εξαιρετικά βίαιο τρόπο, είτε με την καταστροφή και με τη σφαγή, όπως θα συμβεί στις περιοχές της δυτικής Μικράς Ασίας, της Ιωνίας και στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, του Πόντου, είτε με τον επίσης οδυνηρό τρόπο της ανταλλαγής, όπως θα γίνει κυρίως με την Καππαδοκία.

Δεν είναι μια απλή διαδικασία του να αλλάζεις έναν τόπο και να πας πού; Να πας σε έναν άγνωστο τόπο. Σε έναν τόπο που τελικά αποδεικνύεται άξενος, τουλάχιστον τις πρώτες δεκαετίες. Πολιτισμικά, γεωγραφικά. Είναι κάτι διαφορετικό αυτό που έχεις εσύ εντυπώσει μέσα σου ως πατρίδα, ως γενέθλιος τόπος.

Οι άνθρωποι που έρχονται εδώ, σαφώς κουβαλούν ένα τρομερό τραύμα. Αυτό το ζήσαμε όσοι μεγάλωσαν με γιαγιάδες και παππούδες, αυτό το έζησαν. Όταν ακόμα και 70 χρόνια μετά έλεγαν η πατρίδα και φυσικά δεν εννοούσαν τα Βαλκάνια, αλλά τους μικρασιατικούς και ποντιακούς τόπους. Αυτό που θα άξιζε να πούμε, έτσι να δώσουμε κάποια περισσότερα στοιχεία, για να καταλάβουμε την ένταση της εποχής εκείνης, η οποία αποσιωπήθηκε».

Γεωργία Λαγουμτζή: «Το οδοιπορικό της, έχει άμεση σχέση, όχι μόνο με τις ιστορικές πηγές, αλλά και με τη διαμόρφωση της μνήμης, για τις γενιές που έρχονται»

Στον σχολιασμό της, η καθηγήτρια Κοινωνιολογίας στο Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδος, Γεωργία Λαγουμτζή έκανε μεταξύ άλλων τη σύνδεση με την κοινωνιολογική διάσταση των γενεών, σε σχέση με τον ξεριζωμό.

Όπως είπε αναφερόμενη στο βιβλίο «Το ταξίδι της συγγραφέως είναι ένα ταξίδι στους τόπους της μνήμης, ατομικής και ταυτόχρονα συλλογικής και ως τέτοιο είναι πολύτιμο για όλους εμάς που βρισκόμαστε σήμερα εδώ, ως μάρτυρες και συνοδοιπόροι στη μνήμη που πεισματικά εμμένει κόντρα στη λήθη… … η μνήμη είναι συνυφασμένη με τα προσωπικά συναισθήματα και ένα ακόμα χάρισμα αυτού του βιβλίου είναι ο τρόπος με τον οποίο η συγγραφέας τα μοιράζεται με τον αναγνώστη στο πλαίσιο μιας μοναδικής προφορικής ιστορίας του συλλογικού τραύματος της Μικρασιατικής Καταστροφής».

Μητροπολίτης Νέας Ιωνίας Γαβριήλ: «Προσπαθούμε να κρατήσουμε τη μνήμη ζωντανή, κυρίως για αυτούς που έρχονται, για τα νεότερα μέλη, για τα νέα παιδιά»

 Ο Μητροπολίτης Νέας Ιωνίας στον χαιρετισμό του, εξέφρασε αρχικά τα συγχαρητήρια του στους δύο συλλόγους, την Αδελφότητα Προκοπιαίων και το Σύλλογο Ποντίων Νέας Φιλαδέλφειας, για τη διοργάνωση της παρουσίασης του βιβλίου, ενώ έδωσε και τα θερμά του συγχαρητήρια στη συγγραφέα, Τάνια Λαζαρίδου. 

Όπως τόνισε «θέλω κι εγώ να υπογραμμίσω ότι από όλα όσα άκουσα, όσα αποσπάσματα, δεν είναι μόνο μια αφήγηση, αλλά έχει και στοιχεία ποιητικά, έχει και στοιχεία λογοτεχνικά. Καταφέρατε, λοιπόν, να παραδώσετε στην βιβλιογραφία ένα πόνημα, που έχει όλα τα στοιχεία που θα ήθελε να έχει ένας συγγραφέας.

Θα ήθελα να κάνω μόνο το εξής σχόλιο, γιατί άκουσα συχνά τη λέξη ταυτότητα και θεωρώ ότι αυτό είναι το σημαντικότερο που θέλουμε να κρατήσουμε όλοι μας, ύστερα από κάθε τέτοια εκδήλωση, δραστηριότητα και πρωτοβουλία.

Στην τοπική μας εκκλησία, έχουμε τη μεγάλη αυτή περηφάνεια, και ταυτόχρονα τη μεγάλη ευθύνη, είμαστε μια προσφυγική Μητρόπολη. Μια Μητρόπολη, η οποία ως επί το πλείστον, η βασική της ρίζα, ο βασικός της πυλώνας, είναι ο μικρασιατικός πολιτισμός, μέσα από όλες τις περιοχές της Μικράς Ασίας, του Πόντου, της ανατολικής Θράκης, οι οποίες συγκροτούν τη Μητρόπολη Νέας Ιωνίας, Φιλαδελφείας, Ηρακλείου και Χαλκηδόνος.

Τόσο η Μητρόπολη, όσο και η τοπική αυτοδιοίκηση αλλά και κάθε σύλλογος πολιτιστικός μικρασιατικός και μή, προσπαθούν όλες αυτές τις δεκαετίες να κρατήσουν τη μνήμη ζωντανή, κυρίως για αυτούς που έρχονται, για τα νεότερα μέλη, για τα νέα παιδιά.

Εδώ, λοιπόν, θέλω να υπογραμμίσω το ρόλο της ταυτότητας και να πω ότι αυτό που κάνατε απόψε είναι μια εξίσου σημαντική προσπάθεια να βοηθηθεί ένας νέος άνθρωπος, μια νέα κοπέλα, ένα νέο αγόρι, να καταλάβει τι σημαίνει στο 2025 να είσαι Έλληνας… …σας συγχαίρω για αυτή σας την προσπάθεια, για τη συγγραφική σας δεινότητα και δεν έχω τίποτα να πω, παρά με την σειρά μου να ευχηθώ, αυτό το πόνημα να είναι καλοτάξιδο, για να μπορέσουμε όλοι μας να ανακαλύψουμε ο καθένας από το δικό του μετερίζι, την ταυτότητά μας, η οποία είναι ελληνική, η οποία είναι χριστιανική, η οποία είναι σε εμάς μικρασιάτικη».

Τάνια Λαζαρίδου: «Αυτό το βιβλίο λοιπόν είναι μια προσωπική αναζήτηση της ταυτότητας»

Η ίδια η συγγραφέας μίλησε για τον εαυτό της, στο τέλος της εκδήλωσης. Όπως είπε «είμαι απόγονος προσφύγων από τα παράλια της Βιθυνίας και από τον Πόντο. Εκατό χρόνια μετά και ενώ η δεύτερη γενιά προσφύγων, οι γονείς μας δηλαδή, σιγά – σιγά εκλείπουν, γίναμε εμείς η τρίτη γενιά, οι παραλήπτες της πολιτισμικής κληρονομιάς και της ιστορίας των προσφύγων προγόνων μας.

Και σήμερα έχουμε συγκεντρωθεί εδώ και μιλάμε για ένα βιβλίο. Ένα οδοιπορικό, μια επιστροφή, μια αναζήτηση στον χώρο της Μικράς Ασίας, ένα παιχνίδι με το χρόνο και ένα βαθύ εσωτερικό ταξίδι στον εαυτό μας.

Τι σημαίνει απόγονος τρίτης γενιάς; Ποιοι είμαστε; Τι κουβαλάμε από το παρελθόν των προγόνων μας; Είναι διακριτό σε εμάς έναν αιώνα μετά;

Γεννήθηκα στη Δράμα, την ακριτική Δράμα και μεγάλωσα με την ιδέα του ξεριζωμού και το τραύμα της απώλειας σε ένα αμιγώς προσφυγικό περιβάλλον, με τα ιδιαίτερα φαγητά, τα μελωδικά τραγούδια και τις μακρόσυρτες μουσικές.

Και τις γιαγιάδες όμως να μιλούν λέξεις που δεν μου τις δίδαξε ποτέ κανένα σχολείο. Η μία γλώσσα, αυτή των μικρασιατικών παραλίων, χαριτωμένη και λίγο αστεία.

Η άλλη, η αρχαιοπρεπής, βαριά, κοφτή. Και ανάμεσά τους έναν μικρό κορίτσι να κουβαλά σαν βαρύ φορτίο για ένα παιδάκι που νηπιαγωγείου, το πιο απλό, το όνομά του.

Που όμως παρέπεμπε στην κραταιά Οθωμανική αυτοκρατορία και τους τίτλους της. Με βάπτισαν Σουλτάνα. Ο ανώτερος τίτλος τιμής στη αυλή της Υψηλής Πύλης. Δύναμη, σοφία, σεβασμός.

Για τους Χριστιανούς όμως που ζούσαν στη μουσουλμανική χώρα, το όνομα αυτό συμβόλισε μια ανώτερη γυναίκα, την Παναγία. Το όνομα αυτό λοιπόν μου δόθηκε από τους γονείς μου, τιμώντας έτσι τη μία γιαγιά μου. Και υπήρξε για μένα το προσωπικό μικρασιατικό μου τραύμα.

Όμως αυτό το όνομά μαζί με όλα τα πολιτισμικά μου χαρακτηριστικά, μεγάλη πια θα με ένωναν με τις ρίζες μου. Γιατί κατάλαβα ότι ο ξεριζωμός δεν τελειώνει με την απώλεια, αλλά με την επιστροφή. Και όταν ένας απόγονος γυρίσει να θυμηθεί, τότε η ιστορία ξαναγίνεται πατρίδα.

Αυτό το βιβλίο λοιπόν είναι μια προσωπική αναζήτηση της ταυτότητας, μια επιστροφή στους τόπους καταγωγής, στις πατρίδες της καρδιάς μας».

The post «Ρίζα μ΄ και στερέα μ΄»: Παρουσίαση του βιβλίου της Τάνιας Λαζαρίδου στο Ηράκλειο Αττικής, σε κλίμα συγκινησιακής φόρτισης appeared first on Ειδήσεις και Πληροφορίες για Νέα Φιλαδέλφεια και Νέα Χαλκηδόνα - News Magazine Δεκελείας.

Το παλαιό εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας Τεγόπουλος, ένα από τα τελευταία σωζόμενα βιομηχανικά συγκροτήματα της Νέας Φιλαδέλφειας, χαρακτηρίστηκε νεότερο μνημείο και διατηρητέο (ΦΕΚ 33/13.02.12). Ο χαρακτηρισμός αναγνωρίζει τη σημασία του για την ιστορική μνήμη της περιοχής και την αρχιτεκτονική του ταυτότητα. Συγκεκριμένα, ως μνημεία έχουν οριστεί το κέλυφος του κυρίως κτηρίου, η ιστορική καμινάδα και το λεβητοστάσιο, στοιχεία που, σύμφωνα με δημοσιεύματα, θα διατηρηθούν και θα αναδειχθούν στην ανάπλαση.

Η κυπριακή Prosperity Group εισέρχεται στην ελληνική αγορά ακινήτων με επένδυση ύψους 20 εκατ. ευρώ. Το project προβλέπει τη μετατροπή του εργοστασίου σε σύγχρονο συγκρότημα μικτής χρήσης. Στο νέο συγκρότημα θα δημιουργηθούν περίπου 80 κατοικίες, από 40 έως 100 τ.μ., μέσα στο υπάρχον βιομηχανικό κέλυφος. Παράλληλα θα αναπτυχθούν χώροι εργασίας, κοινόχρηστοι χώροι, υπόγειο πάρκινγκ, γυμναστήριο και σημεία εστίασης.

Ιδιαίτερη θέση στο σχέδιο έχει η δημιουργία μικρού μουσείου αφιερωμένου στην ιστορία της τοπικής κλωστοϋφαντουργίας, σύμφωνα με δημοσιεύματα. Ο αρχιτεκτονικός σχεδιασμός υπογράφεται από τον Παναγιώτη Τόμπρα. Η φιλοσοφία του έργου εστιάζει στη διατήρηση της ιστορικής και μορφολογικής ταυτότητας του μνημείου. Στόχος είναι η σύνδεσή του με τη σύγχρονη αστική ζωή και η μετατροπή του σε έναν ζωντανό πυρήνα κατοίκησης και κοινωνικής δραστηριότητας, πλήρως ενταγμένο στον αστικό ιστό της Νέας Φιλαδέλφειας.

The post Σε κατοικίες μετατρέπεται το νεότερο μνημείο του εργοστασίου Τεγόπουλος στη Νέα Φιλαδέλφεια appeared first on Ειδήσεις και Πληροφορίες για Νέα Φιλαδέλφεια και Νέα Χαλκηδόνα - News Magazine Δεκελείας.

«ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ, Χρονικό και γεγονότα της Μικρασιατικής Εκστρατείας»

Προβολές επεισοδίων:

• 3ο Επεισόδιο ΔΕΥΤΕΡΑ 24 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2025 στις 19.00

Τηλέφωνο πληροφοριών: 21 1402 9413

Παγκόσμιο Πολιτιστικό Ίδρυμα Ελληνισμού Διασποράς (Π.Π.Ι.Ε.Δ) (Λεωφ. Δεκελείας 152 – Νέα Φιλαδέλφεια)

The post Σύνδεσμος Μικρασιατών Νέας Φιλαδέλφειας – Νέας Χαλκηδόνας: Σήμερα ΔΕΥΤΕΡΑ 24 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2025 στις 19.00 προβολή του 3ου μέρους του ντοκιμαντέρ “Τα παιδιά του Πολέμου” appeared first on Ειδήσεις και Πληροφορίες για Νέα Φιλαδέλφεια και Νέα Χαλκηδόνα - News Magazine Δεκελείας.

Η συντακτική ομάδα του dekeleias.gr, τιμώντας την επέτειο του Πολυτεχνείου και τους αγωνιστές του αντιδικτατορικού αγώνα 1967–1974, κατέθεσε σήμερα συμβολικά λουλούδια στο μνημείο του Σπύρου Μουστακλή (1926 – 28 Απριλίου 1986) — ενός από τους γενναιότερους, αλλά και περισσότερο βασανισμένους μαχητές της ελευθερίας.
Ενός ανθρώπου που πλήρωσε με το ίδιο του το σώμα τη στάση αξιοπρέπειας απέναντι στη Χούντα.
Ενός ανθρώπου που, δυστυχώς, η πόλη μας έχει αφήσει εδώ και χρόνια χωρίς τιμή και χωρίς φροντίδα.

Το μνημείο του Μουστακλή, στην ομώνυμη πλατεία πίσω από το 3ο δημοτικό της Νέας Φιλαδέλφειας παραμένει βανδαλισμένο, με την προτομή του αφαιρεμένη και τη φθορά να κυριαρχεί. Κι ενώ αυτό συμβαίνει χρόνια, οι δημοτικές αρχές προτιμούν να εκδίδουν ενθουσιώδεις ανακοινώσεις περί αντιφασιστικού και αντιδικτατορικού αγώνα, χωρίς όμως να επιδεικνύουν τον στοιχειώδη σεβασμό στα σύμβολα αυτού του αγώνα.

Η προστασία της μνήμης δεν είναι θεωρία — είναι πράξη. Δεν μπορεί να ισχυριζόμαστε ότι κρατάμε ζωντανή τη μνήμη  όταν το μνημείο ενός βασικού αγωνιστή της αντιδικτατορικής δράσης παραμένει βανδαλισμένο επί χρόνια. Δεν μπορούμε να ισχυριζόμαστε εύκολα ότι «ο αγώνας συνεχίζεται», όταν αφήνουμε στη μοίρα τους τα ίδια τα σημεία που τον ενσαρκώνουν.

Αν όλοι μας δεν μπορούμε να υπερασπιστούμε ούτε ένα μνημείο στην ίδια μας την πόλη, πώς μπορούμε να μιλάμε για υπεράσπιση αξιών σε καθημερινή βάση;

Η Συντακτική Ομάδα του

Dekeleias.gr

Υ.Γ.: Για να προστατεύσουμε κάποιους χειριστές του πληκτρολογίου να μην εκτεθούν πάλι παραθέτουμε μια από τις πολλές αναρρήσεις μας,  αυτή του 2022 για την προτομή.

Τον είχαν κρύψει σαν θύμα τροχαίου. Τον έκρυψαν πάλι!

The post ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ: Ας κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη αποκαθιστώντας το μνημείο του Σπύρου Μουστακλή appeared first on Ειδήσεις και Πληροφορίες για Νέα Φιλαδέλφεια και Νέα Χαλκηδόνα - News Magazine Δεκελείας.

Νέα Φιλαδέλφεια, Παρασκευή 7 Νοεμβρίου 2025

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΔΕΑΠ: Νέα διάλεξη την Τετάρτη με θέμα ”Η ίδρυση του ελληνικού κράτους και η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια“ 

Συνεχίζονται οι διαλέξεις του Δημοτικού Ελεύθερου Ανοικτού Πανεπιστημίου Νέας Φιλαδέλφειας – Νέας Χαλκηδόνας.

Επόμενη διάλεξη την Τετάρτη 12 Νοεμβρίου, στις 7μμ, στο Παγκόσμιο Πολιτιστικό Ίδρυμα Ελληνισμού Διασποράς (ΠΠΙΕΔ), Λεωφ. Δεκελείας 152 & Αττάλειας, Νέα Φιλαδέλφεια.

Εισηγητής: Ανδρέας Κούκος, Καθηγητής Σχολής Πολέμου Ναυτικού και Πανεπιστημίου CNAM Γαλλίας, Νομικός, Πρόεδρος Δ.Σ. Ε.ΜΕ.Ν.Σ.Ι.

Θέμα ομιλίας:

”Η ίδρυση του ελληνικού κράτους και η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια“ 

Από το Γραφείο Τύπου

The post ΔΕΑΠ: Νέα διάλεξη την Τετάρτη με θέμα ”Η ίδρυση του ελληνικού κράτους και η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια” appeared first on Ειδήσεις και Πληροφορίες για Νέα Φιλαδέλφεια και Νέα Χαλκηδόνα - News Magazine Δεκελείας.

Τη νύχτα της 5 προς 6 Νοεμβρίου 1961, η Νέα Φιλαδέλφεια και οι γύρω περιοχές πλήγηκαν από μια από τις πιο φονικές πλημμύρες της Αθήνας. Σε μόλις 8 ώρες καταγράφηκαν 114 χιλιοστά βροχής, με αποτέλεσμα δρόμοι και συνοικίες να μετατραπούν σε ορμητικούς χειμάρρους, παρασύροντας φερτά υλικά και προκαλώντας σοβαρές ζημιές σε σπίτια, καταστήματα και υποδομές κυρίως σε Μπουρνάζι, Νέα Λιόσια, Θησείο, Ταύρος, Αιγάλεω , Μοσχάτο, Ν. Φάληρο, Νίκαια και Ρέντη 

Οι όχθες του Κηφισού και του Ποδονίφτη υπερχείλισαν, πλήττοντας ιδιαίτερα τις δυτικές συνοικίες του λεκανοπεδίου. Στη Νέα Φιλαδέλφεια δρόμοι έγιναν χειμάρροι, υπόγεια και ισόγεια πλημμύρισαν και η αποχετευτική υποδομή των ομβρίων δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει τον όγκο των νερών. Ο τραγικός απολογισμός ήταν 43 νεκροί, ενώ πολλοί κάτοικοι έμειναν άστεγοι και οι υλικές ζημιές ήταν τεράστιες.

Η πλημμύρα του Νοεμβρίου 1961 υπενθυμίζει την ανάγκη για συνεχή προσοχή στη διαχείριση ρεμάτων και απορροής ομβρίων, ιδιαίτερα κοντά σε παραπόταμους όπως ο Ποδονίφτης, και αποτελεί ένα σημαντικό μάθημα πρόληψης για το μέλλον.

The post Το Νοέμβριο του 1961 στη φονική πλημμύρα στη Νέα Φιλαδέλφεια έπεσαν 114 χιλιοστά βροχής σε 8 ώρες – Βίντεο εποχής appeared first on Ειδήσεις και Πληροφορίες για Νέα Φιλαδέλφεια και Νέα Χαλκηδόνα - News Magazine Δεκελείας.

The post Δημήτρης Καμούζης: Ομιλία για την Μικρασιατική Καταστροφή – 11 Νοεμβρίου στο ΠΠΙΕΔ appeared first on Ειδήσεις και Πληροφορίες για Νέα Φιλαδέλφεια και Νέα Χαλκηδόνα - News Magazine Δεκελείας.